Waarom ik transitioneerde en detransitioneerde
Een meisje van 16 werd na een trauma versneld op testosteron gezet. Drie jaar later detransitioneert ze en worstelt ze met een blijvend lagere stem en haaruitval. Kinderen verdienen therapie en tijd, geen onomkeerbare medicijnen.
Overzicht
Elle Palmer, een FTM-detransitioner, legt uit hoe online grooming op haar 15e en onderdompeling in trans-Reddit en -Twitter haar op haar 16e testosteron deed beginnen bij een therapeut die de beslissing zonder meer afstempelde. Na drie jaar besefte ze dat haar dysforie verdween op het moment dat ze hormonen begon, stopte ze met T toen haaruitval dreigde, en dringt ze er nu bij minderjarigen op aan therapie, echte vriendschappen en tijd te verkennen voordat ze medisch transitioneren.
Volledige Video Samenvatting
Elle Palmer, een vrouw-naar-man-naar-vrouw-detransitioner, opent haar video met uit te leggen waarom ze eindelijk voor de camera spreekt: na maanden van reflectie en actieve deelname aan online detransgemeenschappen wil ze de ingewikkelde gevoelens “eruit laten” die weer zijn opgekomen nu ze vier en een halve maand van testosteron af is. Ze wil vertellen waarom ze in de eerste plaats transitioneerde en hoe ze omgaat met detransitie. Elle kwam op haar veertiende of vijftiende uit de kast als transgender, kort na een traumatische online seksuele ontmoeting met een oudere man. Die ervaring overtuigde haar ervan dat het gevaarlijk was om op internet als vrouw gezien te worden, dus zocht ze haar toevlucht in het idee er als man uit te zien en als man gelezen te worden. Geïsoleerd van school en vrienden in het echte leven bracht ze bijna al haar tijd door in op trans gerichte Reddit- en Twitter-ruimtes, waar ze transmedia en -verhalen in zich opnam. Een jaar later, op haar zestiende, begon ze met testosteron. Eén therapeut had geprobeerd haar af te remmen, waarop Elle wegging en een nieuwe clinicus vond bij het plaatselijke LGBT Center die, in haar woorden, “klaar was om me vanaf dag één aan de hormonen te zetten”. Zes maanden lang praatte deze therapeut vooral over haar eigen leven, maar schreef toch de brief die Elle vrijstelde voor hormonen. Binnen enkele weken zakte haar stem, verscheen er gezichtsbeharing en werd ze consequent aangezien voor een tienerjongen; aan het einde van het eerste jaar had ze wettelijk haar naam en geslachtsmarkering veranderd en voelde ze dat ze “volledig sociaal als man leefde”. Tijdens het tweede en derde jaar op testosteron kwam Elle aanzienlijk aan, voelde ze zich lichamelijk onaantrekkelijk en begon ze stilletjes te twijfelen of ze wel echt transgender was. Een verbroken relatie, 50 pond afvallen door dieet en beweging, en kennismaking met AFAB non-binaire mensen die zich prettig voelden in bh’s en vrouwelijke kleding, leidden tot diepere introspectie. Ze merkte dat haar ernstige onderlijfsdysforie verdwenen was op het moment dat ze met testosteron begon, een feit dat ze nu ziet als een waarschuwingssignaal dat haar nood niet in genderidentiteit wortelde. Toch zei ze tegen zichzelf dat ze “het punt van geen terugkeer was gepasseerd” en probeerde ze gedachten aan detransitie te onderdrukken. De doorslaggevende verschuiving kwam in haar eerste week op de universiteit. Terwijl ze op een genderinclusieve studentenverdieping woonde, verloor ze plukken haar onder de douche en besefte ze dat doorgaan met testosteron het blijvende haarverlies zou versnellen. Eén bericht op de detrans-subreddit over het verhaal van iemand anders “bracht alles samen”. Voor het eerst stond Elle zichzelf toe te geloven dat ze “weer een cisvrouw kon zijn”, en ze stopte onmiddellijk met hormonen. Ze benadrukt dat ze zichzelf gedurende de hele transitie innerlijk als vrouw was blijven zien; de incongruentie tussen haar innerlijke zelfbeeld en de manier waarop anderen haar zagen werd ondraaglijk. Terugkijkend gelooft ze dat ze, als ze had moeten wachten, naar school was gegaan, echte vrienden had gehad en met een competente therapeut had gewerkt, zich zonder medische interventie met haar vrouwelijke identiteit had kunnen verzoenen. Elle sluit af met de nadruk dat ze niet boos is op de transgemeenschap en dankbaar is voor de jaren dat ze als man leefde, maar ze vindt sterk dat adolescenten verplicht moeten worden andere wegen te verkennen – therapie, sociaal contact, levenservaring – voordat ze met hormonen beginnen. Ze is van plan een vervolgvideo te maken over de lichamelijke veranderingen die ze heeft waargenomen sinds ze met testosteron stopte, en ze biedt zichzelf aan als een “stem van hoop” voor anderen die zich gevangen kunnen voelen, en benadrukt dat detransitie niet “het einde van de wereld” is en dat leren leven met eerdere keuzes gewoon bij het leven hoort.