Mijn eerste detransitiegedachten uitgelegd
Op haar 19e stopte Elle met testosteron nadat ze besefte dat transitie haar trauma had begraven en ze bang was dat niemand ooit van haar zou houden als ‘transman’. Haar dagboeken leggen het moment vast waarop ze koos voor detransitie om haar lichaam en leven terug te nemen.
Overzicht
Elle Palmer leest haar onaangeroerde dagboek uit haar eerste studiejaar, van augustus tot oktober 2019, en onthult de exacte week waarin ze koos om met testosteron te stoppen en te detransitioneren. Rauwe notities tonen haar angst dat “als transman niemand op wie ik val me ooit zal willen”, een lijst in twee kolommen waarin ze de effecten van testosteron afweegt tegen “estrogeen/vrouwelijke voordelen”, en de ochtend waarop ze schreef: “Vandaag besefte ik dat ik een vrouw ben.” Ze koppelt de beslissing aan begraven trauma, afgevlakte emoties op T en het besef dat transitie haar nooit naar zelfacceptatie zou leiden.
Volledige Video Samenvatting
In “Explaining My Early Detransition Thoughts” opent Elle Palmer haar dagboek uit haar eerste studiejaar van augustus–oktober 2019 en vertelt ze over de exacte week waarin ze besloot zich niet langer als Luke te identificeren en te beginnen met detransitioneren. Terwijl ze de pagina’s voor het eerst sinds ze ze schreef hardop voorleest, keert ze terug naar dag 11 van de universiteit – 10 dagen na de verhuizing – toen ze nog steeds met “Lucas Palmer” tekende maar al aanvoelde dat “trans zijn me niet het pad van zelfacceptatie op leidde”. Een lang bericht van 29 augustus legt haar rauwe angst vast dat “als transman niemand op wie ik val me ooit zal willen”, en ze sluit de alinea af met de wanhopige regel “fuck me. I hate myself.” Diezelfde avond stelde ze een lijst met twee kolommen op, getiteld “wat testosteron deed” versus “oestrogeen/vrouwelijke voordelen”, waarbij ze gezichtsbeharing en spieren doorstreepte terwijl ze aan de andere kant “rondingen”, “kleren” en “weer in vrouwenruimtes zijn” schreef. De volgende ochtend, 30 augustus, schreef ze de doorslaggevende zin: “Ik besefte vandaag dat ik een vrouw ben.” Elle laat zien hoe snel de praktische en emotionele stukken op hun plaats vielen zodra het besef zich kristalliseerde. Ze plande te stoppen met testosteron, weer natuurlijk oestrogeen te gebruiken, haar geboortenaam terug te nemen en zij/haar-voornaamwoorden te gebruiken, en zei tegen zichzelf: “Ik mis het om een vrouw te zijn. Dat heb ik eigenlijk nooit echt gekund”, omdat ze op haar zestiende met hormonen was begonnen. Ze koppelt de beslissing ook aan eerdere patronen: nadat ze uit de kast was gekomen als trans had ze elk dagboek van haar elfde tot veertiende vernietigd, ervan overtuigd dat ze “mijn gevoelens kon wegscheuren”, maar nu zag ze dat het copingmechanisme het trauma slechts had begraven. Testosteron had haar emoties afgevlakt; stoppen liet een “vloed” van gevoel toe die overweldigend maar noodzakelijk voelde. Op 31 oktober ging ze naar een Halloweenfeest en stelde ze zich voor als Laurel/Elle in plaats van Luke, en op 1 november kwam ze formeel uit de kast bij iedereen. Zes maanden later terugblikkend benadrukt Elle dat detransitie geen impulsieve omkering was maar het hoogtepunt van “maandenlang, zo niet jarenlang hierover nadenken”. Ze erkent dat obsessieve verliefdheden, angst voor beperkte datingmogelijkheden en een diep verlangen om bij de vrouwelijke gemeenschap te horen allemaal een rol speelden, maar houdt vol dat de kernmotivatie innerlijk was: “Ik zal nooit echt een man zijn… voor de mensen die ertoe doen, mijn potentiële partners en mezelf.” Ze sluit de video af met te zeggen dat vreemden haar soms nog steeds als man lezen, maar dat ze zelfwaarde heeft herleerd, los van bevestiging van buitenaf: “Ik ben mijn eigen persoon… zolang ik mezelf mag, maakt het me niet uit wat anderen zien.”