Transgender: de waarheid
Testosteron genas mijn dysforie niet, het dempte elk gevoel, bracht mijn vruchtbaarheid in gevaar en kluisterde me voor het leven aan een naald. Puberteit is geen ziekte; laat je geen levenslang experiment aansmeren door klinieken.
Overzicht
Mikayla Silverthorn, een detransitioner die vier jaar testosteron nam, zegt dat het middel haar emoties afstompte, haar vruchtbaarheid onzeker maakte en haar na één bezoek aan een therapeut werd opgedrongen. Ze stelt dat medische transitie een door de industrie gerund “wetenschappelijk experiment” is dat dierlijke hormonen oogst, levenslange afhankelijkheid voedt en afleidt van onverwerkt trauma, zoals het seksueel misbruik in haar jeugd dat ze nu aan haar dysforie koppelt.
Volledige Video Samenvatting
In de video “Transgender: The Truth” presenteert Mikayla Silverthorn zichzelf als detransitioner die zich ooit als transgender identificeerde en vier jaar testosteron gebruikte. Ze herinnert zich dat medische professionals haar waarschuwden dat testosteron “je een hoger risico geeft op eierstokkanker, op baarmoederhalskanker”, maar ze heeft het gevoel dat de waarschuwing werd gebagatelliseerd. Na het stoppen met de injecties zegt Mikayla te hebben beseft dat de hormonen haar emoties hadden afgevlakt – waardoor ze “minder depressief” was maar ook “minder blij, minder verdrietig, minder emotie” – en ze gelooft nu dat de behandeling “een wetenschappelijk experiment” was dat haar vruchtbaarheid en algehele gezondheid blijvend heeft beschadigd. Mikayla beschrijft hoe gemakkelijk ze het recept kreeg: één bezoek aan een therapeut leverde dezelfde dag nog een brief op, en al snel was ze “mezelf elke week met een naald aan het prikken”. Ze beweert dat de industrie profiteert van kwetsbare mensen die “een antwoord nodig hebben” op hun pijn, en betoogt dat medische transitie “niet goed is voor het milieu”, dieren schaadt van wie de hormonen worden gewonnen, en patiënten “de rest van je leven volledig afhankelijk houdt van deze industrie”. Ze voegt eraan toe dat veel detransitioners met wie ze heeft gesproken deze spijt delen. Centraal in haar getuigenis staat de bewering dat genderdysforie zijn wortels heeft in onverwerkt trauma in plaats van in een aangeboren identiteit. Mikayla onthult dat ze “als kind seksueel werd misbruikt”, herinneringen die zo verdrongen waren dat ze het misbruik pas jaren na het begin van haar transitie verbond met haar lichamelijk ongemak. Ze gelooft nu dat “alle mensen die deze genderdysforie doormaken mensen zijn die getraumatiseerd zijn geraakt”, en dat medische transitie slechts afleidt van de “genezing” die trauma vereist. Mikayla reflecteert ook op haar dubbele mastectomie en geeft toe dat het een tijdlang “fijn voelde om niet nagefloten te worden”, maar ze vraagt zich nu af of de operatie nodig was om zich comfortabel in haar lichaam te voelen. Ze spoort kijkers aan dagelijks zelfliefde te beoefenen – letterlijk in de spiegel kijken en zeggen: “Ik hou van mijn lichaam” – en therapie te zoeken in plaats van hormonen. Hoewel ze erkent dat haar standpunt “impopulair” is en haar vriendschappen heeft gekost, houdt ze vol dat ze spreekt “vanuit het hart” en “vanuit de waarheid”, gemotiveerd door zorg in plaats van haat, en moedigt ze iedereen die transitie overweegt aan beide kanten te onderzoeken voordat onomkeerbare beslissingen worden genomen.