Waarom ik transitioneerde
Ik verloor mijn borsten, mijn vruchtbaarheid en de kans om mijn toekomstige kinderen borstvoeding te geven, allemaal omdat artsen mijn trauma bevestigden in plaats van het te behandelen. Transitie is geen onschuldige zelfontdekking; het is onomkeerbare schade, verkocht als genezing.
Overzicht
Mikayla Silverthorn legt uit hoe seksueel misbruik in haar jeugd en een daaruit voortgekomen haat tegen mannen haar op 18-jarige leeftijd tot transitie brachten. Jaren van testosteron en een dubbele mastectomie lieten haar achter met permanent verlies van vruchtbaarheid en het vermogen om borstvoeding te geven, en leerden haar dat haar pijn in trauma lag, niet in gender. Ze dringt nu aan op diepere therapie en voorlichting voordat iemand zijn of haar lichaam onomkeerbaar verandert.
Volledige Video Samenvatting
In de video “Why Did I Transition” vertelt Mikayla Silverthorn hoe een kinderlijke haat tegen mannen – geworteld in herhaald misbruik door jongens en volwassen mannen – de basis legde voor haar latere besluit te transitioneren. Vanaf de kleuterschool, zegt ze, raakten jongens haar ongepast aan, wat haar leerde dat “alle mannen walgelijke varkens zijn”. Deze overtuiging kristalliseerde tot een weigering vrouw te zijn: ze verafschuwde bh’s en make-up, knipte haar haar kort en voelde zich het veiligst wanneer vreemden haar voor een man aanzagen. Op haar zeventiende, nadat ze vrouwelijke verzorging had opgegeven en zichzelf ervan had overtuigd lesbisch te zijn hoewel ze nog nooit een meisje had gekust, ontdekte ze online transgenderverhalen en concludeerde ze: “Ik ben in het verkeerde lichaam geboren.” Mikayla beschrijft de praktische stappen van haar transitie op haar achttiende: haar borst binden, een mannelijke presentatie aannemen en uiteindelijk wekelijks testosteron injecteren dat naar later bleek “blijkbaar van dode varkens kwam”. Tijdens de jaren dat ze als man leefde, beleefde ze een onverwachte openbaring: behandeld worden “als een van de jongens” liet haar zien dat ook mannen kwetsbaar, aardig en menselijk zijn. Dit ontmantelde haar eerdere overtuiging dat man-zijn gelijkstond aan monsterlijkheid. Toch liepen de lichamelijke kosten op – acne, vette huid, verstoorde vruchtbaarheid en het blijvende verlies van haar borsten. Ze rouwt nu dat ze nooit borstvoeding zal geven aan haar toekomstige kinderen, en noemt dat vermogen “iets heel kostbaars” dat ze opofferde voor “perspectief”. Hoewel Mikayla volhoudt dat ze niet de hele ervaring betreurt – omdat die haar dwong haar trauma onder ogen te zien en te helen – waarschuwt ze kijkers dat het medische traject grotendeels onbeproefd en potentieel gevaarlijk is. Ze benadrukt dat hoge testosteronspiegels bij vrouwen kunnen leiden tot eierstokcysten, kanker en levenslange hormonale chaos, maar dat artsen “je niet eens kunnen vertellen wat er met je lichaam gebeurt”. Ze verwerpt zowel wettelijk verbod als kritiekloze bevestiging en pleit voor grondige voorlichting, diepere therapie en respectvolle dialoog zodat jongeren begrijpen “waar ze zich echt voor aanmelden”. Haar slotpleidooi is voor mededogen: “Ik wil dat mensen aan beide kanten van de mening kunnen praten… we verdienen allemaal respect, we verdienen allemaal liefde.”