Ik ben aan het detransitioneren (MTFTM)
Ik dacht dat trans zijn mijn trauma zou genezen, maar ik wiste alleen de verwijfde jongen uit die ik was. Ik ben een homoseksuele man – mijn lichaam, mijn stem en mijn waarheid waren altijd genoeg.
Overzicht
Nicolas Flowers vertelt over zijn detransitie na drie jaar als transvrouw en legt uit dat pesten in zijn jeugd, lichaamsdysmorfie en een wanhopige behoefte aan acceptatie hem op zijn achttiende zonder therapie tot transitie brachten. Door spirituele beoefening, naar andere detransitioners te luisteren en weer contact te maken met zijn innerlijke kind, besefte hij dat hij een verwijfde homoseksuele man was en geen vrouw. Nu pleit hij voor niet-bevestigende therapie, waarschuwt hij tegen transitie om aan trauma te ontsnappen of anderen te plezieren en dringt hij aan op medische voorzichtigheid, terwijl hij erkent dat transitie een betekenisvol, zij het kostbaar, onderdeel van zelfontdekking kan zijn.
Volledige Video Samenvatting
Nicolas Flowers, die spreekt op zijn kanaal Nita Acceptance, vertelt dat hij pas zes weken geleden begon te detransitioneren, nadat hij ongeveer drie jaar als transvrouw had geleefd. Hij legt uit dat hij nooit poortwachterij tegenkwam: op zijn achttiende “deed hij het op een impuls”, begon hij zonder therapie met hormonen, en beseft hij nu dat de beslissing werd gedreven door pesten in zijn kindertijd op Okinawa, lichaamsbeharings- en stemgerelateerde lichaamsdysmorfie, en een onbewuste behoefte aan acceptatie in plaats van door aanhoudende genderdysforie. Het kijken naar detransitioners als Shapeshifter en Blair White hielp hem te herkennen dat hij “zijn innerlijke kind door de transitie heen had geduwd”, en het “verwijfde jongetje” het zwijgen had opgelegd dat ooit hoge noten zong en verkleedpartijtjes deed. Toen hij op een dag op het gras dagboek schreef, voelde hij de schok van dat innerlijke kind en schreef hij: “Ik heb het gevoel dat ik een vroegere versie van mezelf heb gedood… Ik weet dat ik nooit een vrouw zal zijn.” Nicolas beschrijft de emotionele en lichamelijke nasleep: hoewel zich als vrouw presenteren kort sociale angst verlichtte, verergerden depressie en zelfhaat, en abrupt stoppen met hormonen veroorzaakte genitale pijn en een lichamelijke ommekeer van “180 graden”. Hij spoort iedereen die twijfelt over transitie aan om niet-“genderbevestigende” therapeuten te zoeken die advocaat van de duivel willen spelen, hormonen onder medisch toezicht af te bouwen en eerlijk met het hart dagboek te schrijven. De ervaring eren in plaats van schaamte voelen: hij viert nu dat hij een homoseksuele, verwijfde man is die make-up en een roze bril draagt, en presenteert detransitie als een spirituele thuiskomst: “de aarde heeft het vrouwelijke terug nodig.”