WAAROM ik transitioneerde / detransitioneerde !!
Ik nam 6 weken estrogeen, vond de zachte huid heerlijk, en stopte toen: 3 pillen per dag, levenslang risico voor mijn organen en het knagende besef dat ik mijn mannelijke lichaam nooit had gehaat. Transitie is niet altijd het antwoord, soms is het gewoon zelfacceptatie.
Overzicht
Frank leefde een jaar als transgender vrouw na aanmoediging van een transvriendin en online gemeenschappen. Hij begon met hormoontherapie maar stopte na zes weken, omdat hij besefte dat hij zich nooit “in het verkeerde lichaam geboren” had gevoeld en bang was voor levenslange orgaanschade. Als homoseksuele man die detransitioneerde, zegt hij dat de druk om te transitioneren meer van buitenaf kwam dan uit zijn eigen authentieke behoefte.
Volledige Video Samenvatting
Frank begint met te vertellen dat hij al vanaf zijn vijfde of zesde experimenteerde met een vrouwelijke presentatie – Barbie-haarextensions in zijn haar klikken en af en toe verkleedpartijtjes – hoewel hij die impulsen grotendeels privé hield nadat hij was uitgelachen of bestraft. Tijdens de brugklas en de middelbare school droeg hij nog steeds pruiken en make-up en maakte hij video’s voor zichzelf, maar hij “onderdrukte” deze gevoelens totdat een goede transgendervriendin, die al ver in haar transitie was, hem inspireerde om er opnieuw over na te denken. Toen hij zag hoe zij vrouwelijkheid omarmde en haar gevoelens hoorde verwoorden waarmee hij zich kon identificeren, concludeerde Frank dat “als ik mezelf wil zijn… ik transgender moet zijn en mijn leven als meisje moet leiden”. Met aanmoediging van die vriendin en van online gemeenschappen begon hij bijna precies een jaar lang fulltime als vrouw door het leven te gaan. Gedurende dat jaar dompelde Frank zich onder in de dagelijkse routines van het vrouw-zijn: een oncomfortabele maar “schattige” pruik dragen die hij van zijn vriend Kyle had gekregen, make-uptechnieken perfectioneren en navigeren hoe mannen hem behandelden – soms met interesse, soms met onverschilligheid. Hij benadrukt dat de ervaring hem oprechte waardering gaf voor de druk waarmee vrouwen te maken hebben en dankbaarheid voor de vriendelijkheid die de meeste mensen hem toonden. Zijn moeder, aanvankelijk bezorgd, verraste hem met volledige steun, net als zijn vader, stiefmoeder, broers en zussen en bijna al zijn vrienden. Frank zegt dat deze uitbarsting van acceptatie hem leerde dat “wie ik ben oké is”, ongeacht gender, en hem hielp te stoppen met het veroordelen van de zachtere, vrouwelijkere delen van zichzelf. Het keerpunt kwam toen Frank, aangespoord door dezelfde transgendervriendin, ongeveer zes weken met hormoontherapie begon – oestrogeen, progesteron en spironolacton. Hoewel hij genoot van de vroege lichamelijke veranderingen (“mijn huid voelde supermals en donzig”), voelde het regime al snel als een last: drie pillen per dag, mogelijke blijvende orgaanschade en het vooruitzicht van levenslange afhankelijkheid van geneesmiddelen. Hij besefte dat hij zich nooit “in het verkeerde lichaam geboren” had gevoeld, nooit zijn mannelijke biologie had gehaat en zelfs de snor miste die hij ooit moest scheren voor een baan in de detailhandel. Gesprekken met vertrouwde dierbaren en harde zelfvragen brachten hem tot de conclusie dat transitie “niet 100% van mezelf kwam” maar van externe invloeden. Zittend in collegezalen werd hij zo angstig dat hij naar een balkon vluchtte om gewoon te kunnen ademen. Frank besloot daarom te detransitioneren. Hij benadrukt dat hij de artistieke vaardigheden die hij met make-up leerde nog steeds waardeert en van plan is te blijven gebruiken, en dat hij dankbaar blijft voor de empathie die hij voor vrouwen kreeg. Hij verduidelijkt dat hij absoluut gelooft dat “echte transgenders bestaan”, onder wie zijn vriendin, maar denkt dat sommige mensen hun nood kunnen oplossen door zelfacceptatie in plaats van medische transitie. Nu zich weer identificerend als homoseksuele man, zegt Frank vrede te hebben met “ergens in het midden” van het genderspectrum zijn en niet langer de drang te voelen zijn lichaam te veranderen om zich authentiek te voelen. Hij sluit af met zijn supporters te bedanken, te bevestigen dat iedereen het recht heeft zich te presenteren zoals hij kiest, en meer video’s te beloven.