Detransitioneren #1 …
Hormonen castreerden me fysiek, spiritueel, emotioneel en intellectueel. Ik ben 51 en eindelijk vrij. Laat ze dit niet bij kinderen doen.
Overzicht
Na ruim 40 jaar genderdysforie en zes jaar zonder hormonen heeft Keith Caputo een operatie geboekt om de “nepborsten” te laten verwijderen die hij tijdens zijn transitie kreeg. Hij schrijft de genezing van zijn dysforie toe aan diepgaand traumawerk en therapie met plantaardige geneesmiddelen, niet aan medische transitie, en veroordeelt het voorschrijven van hormonen of operaties aan kinderen als “walgelijk”.
Volledige Video Samenvatting
Keith Caputo opent de video met het nieuws dat hij zes of zeven jaar geleden met hormoontherapie is gestopt en dat hij sinds januari 2025 een operatie heeft ingepland om de “nepborsten” te verwijderen die hij tijdens zijn transitie kreeg. Hij verklaart dat hij zijn genderdysforie na tientallen jaren worsteling heeft “genezen”, en beschrijft de reis als lopen “door het vuur” en tevoorschijn komen met een helderder begrip van zijn ziel en geest. Keith benadrukt dat hij nu leeft als een “meer genezen versie” van zichzelf en schrijft de verandering toe aan jarenlang traumawerk en plantmedicijntherapie. Op online kritiek – opmerkingen dat hij “er lelijk uitziet” of “eruitziet als een man” – reageert Keith botweg dat hij “altijd een man was” en suggereert dat critici niet gewend zijn aan authentieke stemmen. Hij positioneert zichzelf in lijn met “echte transseksuelen” die volgens hem de rechten van vrouwen en de onschuld van kinderen respecteren, terwijl hij afstand neemt van wat hij de huidige cultuur van het medicaliseren van minderjarigen noemt. Hij is categorisch tegen het voorschrijven van hormonen of het uitvoeren van operaties bij kinderen, noemt de praktijk “walgelijk” en betreurt dat de bijwerkingen van hormoontherapie zelden door transactivisten worden besproken. Keith vertelt dat hij meer dan 40 jaar met genderdysforie leefde, beginnend in een vroege kindertijd die werd getekend door ernstig familietrauma – heroïnenaalden uit het lichaam van zijn vader trekken en zijn moeder verliezen op zijn tweeëntwintigste. Deze ervaringen, zegt hij, lieten “gaten in mijn ziel” achter en droegen bij aan zijn gebroken identiteitsgevoel. Hij benadrukt dat niemand beslissingen voor hem nam; hij ging bijna drie jaar in therapie voordat hij medisch transitioneerde, en stelt dat tegenover wat hij ziet als de huidige haast om peuters te medicaliseren. Hormonen, stelt hij, “castreerden” hem lichamelijk, geestelijk, emotioneel en intellectueel, en hij beweert dat drie decennia aan anekdotisch bewijs soortgelijke schade bij anderen bevestigen. Vooruitkijkend kondigt Keith aan dat hij wettelijk de naam Keith terugneemt en verwacht zich “zo vrij” te voelen zodra de komende operatie voltooid is. Hij presenteert detransitie niet als een achteruitgang maar als alchemistische transformatie: door “met energie te spelen” door het vrouwelijke te omarmen, begrijpt hij nu dat die betrokkenheid hem nooit biologisch vrouw maakte en uiteindelijk een reactie was op baarmoedertrauma en moederverlies. Hij sluit af met zowel supporters als critici te bedanken voor de lessen die ze bieden, positioneert zichzelf als een “alchemist” die “rust van geest, hart en ziel” heeft gemanifesteerd, en herhaalt dat hij de transervaring “mijn ergste vijand niet zou toewensen”.