Detrans-bewustzijn: Allie – ‘De autismehoek’
Op haar 19e betaalde Ali £300 voor een Zoom-gesprek van 30 minuten en vertrok ze met testosteron, zonder diagnose, zonder therapie. Na 18 maanden besefte ze dat haar nood niet-gediagnosticeerd autisme was, geen genderdysforie, en stopte ze voordat ze haar vruchtbaarheid verloor.
Overzicht
Ali, een 22-jarige detransitioner uit het VK, vertelt hoe niet-gediagnosticeerd autisme en sociaal trauma haar op haar 19e testosteron deden beginnen na een privéconsult van 30 minuten en £300 bij GenderGP, zonder therapie en zonder diagnose genderdysforie. Na 18 maanden besefte ze dat haar nood voortkwam uit autistische sociale worstelingen, niet uit een aangeboren mannelijke identiteit, en stopte in mei 2021 met hormonen om haar kinderwens te beschermen. Ze waarschuwt dat “transitie of sterf”-verhalen kwetsbare autistische meisjes klem zetten.
Volledige Video Samenvatting
Ali, een 22-jarige detransitioner uit het VK, legt uit dat ze op haar negentiende begon met testosterongel na een privéconsult van drie maanden bij GenderGP, zonder ooit een formele diagnose genderdysforie of enige verkennende therapie te hebben gekregen. Opgegroeid in een gezin waar haar vader en twee oudere broers de toon aangaven, was ze altijd een tomboy geweest die voetbal verkoos boven Barbie en zich vervreemd voelde van de ingewikkelde sociale regels van vrouwelijke vriendschappen. Op haar twintigste werd bij haar autisme vastgesteld – pas nadat een maatschappelijk werker van de universiteit klassieke kenmerken opmerkte toen ze zich als man presenteerde – en Ali gelooft nu dat haar autisme, gecombineerd met jarenlang kopiëren van mannelijk gedrag, haar ervan overtuigde dat ze een “mannenbrein” had en dus een jongen hoorde te zijn. Online transmedicalistische influencers zoals Kalvin Garrah en “zwart-wit” YouTube-kanalen versterkten het idee dat ze “in het verkeerde lichaam geboren” was, terwijl de golf van nieuwe genderlabels op Tumblr in 2014 haar eerst “genderfluïde” en daarna “transman” als identiteiten gaf om uit te proberen. Ze beschrijft hoe autistische hyperfocus transitie tot een speciale interesse maakte en hoe het sterkere gevoel voor sociale rechtvaardigheid bij autistische meisjes het verhaal over transrechten extra overtuigend maakte: het bood zowel een rechtvaardige zaak als een kant-en-klare gemeenschap voor iemand die zich altijd een buitenstaander had gevoeld. Na 18 maanden testosteron begon Ali het proces in twijfel te trekken: de verhuizing voor de universiteit verbrijzelde haar routines, een zelfmoordpoging op haar twintigste verbond haar uiteindelijk met geestelijke gezondheidszorg, en het vooruitzicht haar vruchtbaarheid te verliezen – ze had altijd kinderen gewild – werd ondraaglijk. Toen ze besefte dat haar dysforie voortkwam uit autistische sociale moeilijkheden in plaats van een aangeboren mannelijke identiteit, stopte ze in mei 2021 met hormonen. Ali sluit af met het verwerpen van de boodschap “transitioneren of sterven” die ze ooit in zich opnam, en betoogt dat clinici, ouders en online gemeenschappen autisme en trauma moeten gaan herkennen als veelvoorkomende drijfveren van transidentificatie bij meisjes zoals zij.