Transitie Detransitie. Een kostuum dragen dat ik niet kan uitdoen
Ik heb altijd een kostuum gedragen. Transitie creëerde er een die ik niet kan verwijderen. Ik liet het werken door de dingen niet te voelen die die waarheid zouden verstoren.
Overzicht
Sam, voorheen bekend als Maya, beschrijft zijn geleidelijke emotionele en spirituele opkomst na decennia van dissociatie van een mannelijk lichaam dat hij haatte en heeft gemodificeerd. Hij legt uit dat het bijwonen van een sociale gebeurtenis in vrouwelijke kleding het besef triggerde dat de transitie een kostuum had gecreëerd dat hij niet kan verwijderen, wat hem ertoe bracht te erkennen dat zijn eerdere uitspraken over geen spijt te hebben deels zelfbeschermend waren. Hij streeft er nu naar om in "Suthness" of waarheid te leven, accepterend dat detransitie geen sjabloon heeft en dat hij waarschijnlijk uiterlijk zo zal blijven, terwijl hij om vergeving vraagt voor het veranderen van Gods geschenk en voor zijn lichaam zorgt in plaats van het te ontheiligen.
Volledige Video Samenvatting
Sam legt uit dat zijn video's een ontvouwend proces documenteren van opkomst in de realiteit na decennia van verbergen voor trauma. Hij merkt op dat elke video spontaan en cathartisch is, en hem verandert terwijl hij spreekt, wat verklaart waarom het proces tijd en meerdere pogingen kost. Hij zegt dat hij sinds eind 2020 opnames maakt en een punt van diepgaande verandering en stabiliteit bereikt. Hij deelt dat hij Julian of Norwich en andere christelijke mystieke geschriften heeft gelezen, met focus op het Middelengelse woord "Suthness", dat waarheid, gerechtigheid, realiteit en overeenstemming betekent. Hij voelt zich aangetrokken tot het leven in waarheid na een leven lang pijn te hebben vermeden. Hij legt uit dat genezing vereist om geleidelijk door alles heen te reizen wat men niet wilde voelen, en dat dit langzaam moet gebeuren om een catastrofe te vermijden. Hij verbindt zijn behoefte aan kostuums en persona's met jeugdtrauma's, en stelt dat genegeerd worden hem onbeduidend deed voelen, en dat gezien worden als Maya na de transitie voelde als een bewijs dat hij bestond. Hij beschrijft dat hij na jaren van isolatie een sociale bijeenkomst bezocht, gekleed in een vrouwelijk topje en een spijkerbroek. Omdat zijn stem zacht is door beschadigde stembanden, kon hij niet deelnemen en zat hij toe te kijken. Hij werd zich scherp bewust dat hij een kostuum droeg, wat rauwe emotie, diep verlies en leegte losmaakte. Hij vertrok en snikte tijdens de wandeling naar huis. De volgende ochtend besefte hij dat hij altijd kostuums had gedragen en identiteiten had uitgevoerd omdat hij voelde dat zijn ware ik onwaardig was. Hij identificeert de transitie als het creëren van een kostuum dat hij niet kan verwijderen, hoewel hij eerder heeft gezegd dat hij er geen spijt van heeft. Hij vraagt zich nu af of beweren dat het werkte zelfbescherming was om niet de waarheid te voelen. Hij reflecteert op het gedissocieerd zijn van zijn lichaam door vroeg trauma, het haten ervan als een pijnlijke plek, en het modificeren ervan door tatoeages en transitie. Hij ziet dit als het ontheiligen van een geschenk van God. Hij benadrukt dat vergeving essentieel is om te stoppen met het internaliseren van de stem van vroegere pestkoppen. Hij beschrijft een verschuiving naar zorgzame onthechting, waarbij hij zijn lichaam ziet als een geschenk dat gekoesterd moet worden. Hij vertelt dat hij mensen in zijn dorp heeft gevraagd hem Sam te noemen, wat hij disruptief vindt omdat hij er nog steeds uitziet als een vrouw. Hij zegt dat hij niet wil dat anderen meedoen aan een waan. Hij erkent dat er geen sjabloon is voor detransitie en dat hij eerlijk met zijn keuzes moet leven, de onrealiteit van wat hij heeft gedaan beheersen terwijl hij de realiteit erkent. Hij is van plan zijn borstimplantaten te laten verwijderen, maar zal waarschijnlijk zo blijven, accepterend dat deze dissonantie ingewikkeld is. Hij sluit af met een citaat van Julian of Norwich over de ziel die in God is gemaakt, en stelt dat hij voelt dat hij God om vergeving moet vragen voor het verminken van het geschenk van zijn wezen.