Detransitie: Élie betreurt dat ze nooit de kans kreeg zichzelf te accepteren zoals ze is
Élie kreeg na korte consulten pubertijdsremmers en testosteron. Nu detransitioneert ze en leeft ze met een diepere stem, lichaamsbeharing, littekens en één knagend verdriet: “Ik heb nooit de kans gehad mezelf te accepteren zoals ik was.”
Overzicht
Élie, die nu detransitioneert, vertelt aan FranceTV dat ze als tiener versneld pubertijdsremmers en testosteron kreeg, zonder dat iemand vroeg waarom ze zich verkeerd voelde in haar vrouwelijke lichaam. Ze rouwt om onomkeerbare veranderingen en wenst dat ze geholpen was zichzelf te accepteren in plaats van te horen dat ze trans was.
Volledige Video Samenvatting
Het FranceTV-fragment met de titel “Détransition : Élie regrette de ne pas avoir eu l’occasion de s’accepter telle qu’elle est” draait om Élie, een jonge vrouw die zich ooit als trans identificeerde en inmiddels is gedetransitioneerd. Tijdens het interview, afgenomen samen met Roman, vertelt Élie hoe ze in haar adolescentie eerst sociaal en daarna medisch begon te transitioneren, in de overtuiging dat een jongen worden haar diepe onbehagen met haar lichaam en sociale rol zou oplossen. Ze beschrijft hoe snel ze werd bevestigd door leeftijdsgenoten, online gemeenschappen en sommige professionals, en hoe die bevestiging weinig ruimte liet om te onderzoeken of haar nood andere wortels kon hebben. Élies centrale spijt, op verschillende manieren herhaald, is dat ze “nooit de kans kreeg zichzelf te accepteren zoals ze was”. Ze legt uit dat therapie en medische afspraken bijna uitsluitend gericht waren op het faciliteren van transitie in plaats van het onderzoeken van onderliggende factoren als trauma, geïnternaliseerde vrouwenhaat of sociale druk. Ze herinnert zich dat haar pubertijdremmers en later testosteron werden voorgeschreven na slechts korte consulten, en merkt op dat elke stap zowel onomkeerbaar voelde als steeds meer losstond van enig helder gevoel van wie ze werkelijk was. Het interview legt haar aanhoudende ongeloof vast dat geen enkele volwassene in het proces op pauze drukte om te vragen of ze misschien gewoon hulp nodig had om comfortabel in haar vrouwelijke lichaam te leven. Nu in de beginfase van detransitie spreekt Élie openhartig over de lichamelijke en emotionele nasleep: blijvende veranderingen aan haar stem en lichaamsbeharing, chirurgische littekens en het ingewikkelde verdriet van het moeten “terugwinnen” van een vrouwelijkheid die ze ooit afwees. Ze benadrukt dat haar verhaal geen algemene aanklacht is tegen het pad van elke transpersoon, maar een pleidooi voor strengere psychologische beoordeling en voor een samenleving die vooral meisjes ruimte geeft zich vervreemd te voelen van hun geslacht zonder dat meteen op te vatten als bewijs dat ze trans zijn. De herhaalde zin “Ik weet niet zeker of ik naar het ziekenhuis ga” komt tegen het einde naar boven en onderstreept haar aanhoudende ambivalentie over verdere medische ingrepen, ook al zoekt ze omkeringsprocedures.