Transgenderjongen die als meisje leefde verandert van mening
Op zijn 13e kreeg Patrick estrogeen om de puberteit te stoppen. Op zijn 14e besefte hij dat hij een jongen is. Nu blijft hij achter met borsten en vergroeide botten die hij nooit meer kwijtraakt.
Overzicht
De Australische tiener Patrick Mitchell, op zijn 12e gediagnosticeerd met genderdysforie, leefde twee jaar als meisje op estrogeen dat hij op zijn 13e begon. Op zijn 14e identificeerde hij zich weer als jongen, maar hij heeft nu permanente borsten en een veranderde botstructuur, waardoor een borstverwijderingsoperatie in Zuid-Korea nodig is.
Volledige Video Samenvatting
De Australische tiener Patrick Mitchell, nu 14, heeft de afgelopen twee jaar als meisje geleefd nadat bij hem op zijn twaalfde genderdysforie was vastgesteld. Op Camden Market in Londen winkelt hij weer voor “jongens”kleding en legt uit dat hij zich nu simpelweg identificeert als “een jongen en een meisje”, maar vooral als jongen. Het oestrogeen dat hij vanaf zijn dertiende nam, heeft blijvende veranderingen achtergelaten – zichtbare borsten en een veranderde botstructuur – dus draagt hij losse tops om ze te verbergen. Patrick zegt dat de lichamelijke herinneringen nu “niet zo nuttig” zijn nu zijn zelfbeeld is verschoven, en hij en zijn moeder, Allie Mitchell, plannen een borstverwijderingsoperatie in Zuid-Korea, een van de weinige plekken die bereid zijn een 14-jarige te opereren. Allie vertelt dat Patrick op zijn derde of vierde dol was op meisjeskleren en ooit vroeg een arts te zien “om een meisje van me te maken”. Ze deed het af als een fase totdat hij haar op zijn twaalfde vertelde dat hij zich een meisje voelde dat gevangen zat in een jongenslichaam en ernstige nood begon te ervaren: paniekaanvallen, suïcidale gedachten en dreigementen weg te lopen als hij geen toegang kreeg tot pubertijdremmers. Omdat openbare klinieken wachttijden van drie maanden noemden, begon Allie Patrick op zijn dertiende haar eigen oestrogeen te geven, met als doel zijn snelle groei en masculinisering te stoppen. Röntgenfoto’s in het ziekenhuis bevestigden dat zijn botten op een vrouwelijke manier dichtgroeiden, en Patrick voelde aanvankelijk opluchting en geluk, in de overtuiging dat hij op het juiste pad was om een meisje te worden. De kinderarts Professor John Whitehall uit Sydney bekritiseert de haast naar medische behandeling en stelt dat de meeste kinderen met genderdysforie er “overheen groeien” en dat het voorschrijven van oestrogeen “experimenteel” is in plaats van evidence-based. Hij betoogt dat stijgende diagnosecijfers sociale besmetting weerspiegelen in plaats van werkelijke prevalentie. Patrick echter bestempelt de professionals niet als “fout”; hij zegt dat ze de beste kennis toepasten die destijds beschikbaar was en dat de transitie “was wat ik toen nodig had”. Nu wil hij gewoon “normaal zijn”, uitkijken naar zwemmen zonder zakkerige shirts en leven “als elk ander kind”. Allie erkent de donkere momenten en de onomkeerbare lichamelijke veranderingen, maar zegt geen spijt te hebben: “Je kind zien glimlachen, hij is nu zo blij en zelfverzekerd.”