Detransitie - instemmen met een leugen
Ik ‘stemde in’ op mijn 16e. Nu is mijn keel vermorzeld, mijn zangstem weg, voelt seks als 5 % van wat het zou moeten zijn en sta ik voor operaties aan organen die hormonen kapotmaakten. Instemming van tieners met transitie is een leugen die ze zorg noemen.
Overzicht
Atreuz, een gedetransitioneerde vrouw, vertelt hoe de ‘instemming’ met testosteron als tiener haar achterliet met een vermorzelde keel, een verwoeste zangstem, bijna totaal verlies van seksueel genot, verwijdering van de galblaas en aanhoudende ovariumcysten, schade die volgens haar door behandelaars verborgen werd door transitie als onschuldig voor te stellen. Ze stelt dat het hele proces een experiment op naïeve meisjes was en dat echte geïnformeerde toestemming onmogelijk was omdat de risico’s werden verzwegen.
Volledige Video Samenvatting
Atreuz, de spreker in de video “Detransition – consenting to a lie”, opent met een woedende weerlegging van het idee dat haar toestemming als tiener om te transitioneren haar voorgoed bond aan alle gevolgen. Ze somt onomkeerbare lichamelijke schade op waarmee ze naar eigen zeggen nooit akkoord ging: een keel die ze beschrijft als “blijvend verpletterd”, voortdurende pijn bij praten of slikken van alles behalve water, en het totale verlies van de zangstem die ze haar “enige natuurlijke, door God gegeven talent” noemt. Elke dag van normaal gesprek, waarschuwt ze, wordt de volgende ochtend betaald met wat aanvoelt als “de hel”. Daarna richt ze zich op de seksuele en reproductieve gevolgen. Atreuz vertelt hoe clinici naar verluidt de effecten van testosteron bagatelliseerden tot “je stem wordt gewoon dieper” en “je clitoris groeit een beetje”, zonder, zegt ze, te vermelden dat vaginale afscheiding, natuurlijke geur en spontane opwinding zouden verdwijnen. Genot, ooit 100 %, schommelt nu rond 5 % en stijgt alleen tot ongeveer 20 % tijdens intimiteit met een partner. Dit verlies kwelt haar, omdat ze gelooft dat het haar en een toekomstige echtgenoot de volledige seksuele ervaring ontzegt die andere stellen vanzelfsprekend vinden. Systemische problemen komen bovenop de persoonlijke. Atreuz schrijft het verwijderen van haar galblaas toe aan “intense hormoonschommelingen”, meldt een cyste op haar injectieplek die een derde operatie vereiste, en beschrijft terugkerende eierstokcysten waardoor ze moet herstellen en afhankelijk is van anderen om haar wondverbanden te verschonen. Ze houdt vol dat deze opeenvolgende complicaties worden verborgen door transgenoten die, vermoedt ze, “constant het ziekenhuis in en uit gaan” maar zwijgen. Het hele medische traject beschouwend als “een experiment dat op naïeve, onschuldige tienermeisjes werd losgelaten”, betoogt Atreuz dat echte geïnformeerde toestemming onmogelijk was. Ze gelooft dat ze deze levenslange letsels had vermeden als ze “nog maar drie jaar extra” had gekregen in plaats van als tiener met de behandeling te beginnen. Haar slotverklaring – “Er bestaat niet zoiets als toestemmen met een leugen” – vat haar standpunt samen dat de toestemming die ze gaf gebaseerd was op misleidende of onvolledige informatie, waardoor die ongeldig is.