DEEL 2: Waarom ik DEtransitioneerde - gezondheidsproblemen
Testosteron bezorgde me galstenen, barstende eierstokcysten en de angst dat ik nooit zwanger zal worden. Artsen noemden het ‘snelle hormonale schommelingen’. Op mijn 20e ben ik getekend, kaal en rouw ik om de baby’s die ik misschien nooit in mijn armen zal houden. Dit is geen ‘zorg’, het is onomkeerbare schade, verkocht als vrijheid.
Overzicht
Atreuz vertelt hoe haar detransitie begon met een levendig beeld van zichzelf in een trouwjurk in plaats van een smoking, en de kans om met een nieuwe partner een baby te proberen. Het stoppen met testosteron veroorzaakte een kettingreactie van medische crises: pijnlijke, de eierstok verdraaiende cysten bij elke cyclus, een spoedverwijdering van de galblaas na stenen die de chirurg wijt aan snelle hormonale schommelingen, en maanden van mislukte pogingen tot zwangerschap die haar kaal, getekend en doodsbang achterlieten dat ze haar vruchtbaarheid had vernietigd. Het zien van een nicht die beviel in hetzelfde ziekenhuis terwijl zij postoperatief lag, kristalliseerde de spijt: “Waarom werkt hun lichaam wel en het mijne niet?”
Volledige Video Samenvatting
In deel 2 van haar serie legt Atreuz uit dat detransitie begon met één filmisch moment van helderheid. Aan de telefoon met een ex-vriend die vreemdgegaan was maar toch met haar wilde trouwen, zag ze zichzelf plotseling een aanzoek op het strand aanvaarden in een smoking, nog diep in de transitie – en zette dat af tegen het kinderlijke beeld van een bruid in een jurk, “zoals Assepoester”. Die splitsecondejuxtapositie overtuigde haar ervan dat “Jaden” een act was die ze moest laten vallen. Kort daarna ontmoette ze een andere man bij wie ze zich “vrouwelijk en bruisend” voelde, en toen hij de wens uitsprak kinderen te willen, zag ze een kans: ze stopte met testosteron om te proberen zwanger te raken, in de overtuiging dat dit de nooduitgang was waarmee ze het leven kon terugwinnen dat ze zich altijd had voorgesteld. De opwinding van detransitioneren werd al snel overschaduwd door een cascade van gezondheidsproblemen. Atreuz hield nauwgezet de ovulatie bij met LH-strips en temperatuurcurves, maar elke negatieve zwangerschapstest veroorzaakte “huilbuien, gesnik” en angst dat testosteron haar vruchtbaarheid blijvend had beschadigd. Maand na maand kreeg ze eierstokcysten die barstten op of rond de ovulatiedag, met zo hevige pijn dat die door haar been uitstraalde en haar soms niet liet lopen of slapen. Op een nacht werd ze krijsend wakker, ervan overtuigd dat ze doodging; een bezoek aan de spoedeisende hulp onthulde zo veel galstenen dat een spoedoperatie nodig was om haar galblaas volledig te verwijderen. De chirurg zei haar rechtstreeks dat snelle hormoonschommelingen door testosteron waarschijnlijk de oorzaak waren, een oordeel dat haar familie zonder aarzeling aanvaardde. Atreuz blijft stilstaan bij de emotionele tol van deze complicaties. Terwijl ze in een ziekenhuisbed lag en een nicht twee verdiepingen hoger beviel, vroeg ze: “Waarom werkt hun lichaam wel en het mijne niet?” Ze beschrijft hoe ze zich een bedrieger voelde tussen haar vrouwelijke nichten, alsof ze door te transitioneren het recht op vrouwelijkheid had verspeeld, en tegelijk rouwde om de overgangsrituelen – schoolbal, lang haar, make-up – die ze miste. De lichamelijke littekens van twee operaties voegen zich bij de psychologische: haar dat dun blijft ondanks extensions, aanhoudende gevoeligheid rond haar eierstokken en de aanhoudende angst dat haar droom van moederschap buiten bereik is. Ze eindigt met de erkenning dat ze nog steeds hoopt het gezin te krijgen dat ze zich ooit voorstelde, maar het gewicht van spijt draagt elke keer dat ze gezonde vrouwen van haar leeftijd ziet die “gewoon normaal hun leven leefden”.