Detransitie, huwelijk, psychedelica en spiritualiteit
Therapeuten waarschuwden LaRell dat hij zelfmoord zou plegen als hij niet transitioneerde. De operatie liet hem achter met een gesloten, nutteloze neovagina en levenslange hormoonschade. Jaren later legde een paddotrip de leugen bloot – hij was nooit een vrouw, slechts een gewonde jongen. #Detransitie
Overzicht
LaRell Herbert, opgegroeid in een Mormoons gezin waar mannelijke anatomie werd verguisd, geloofde vanaf zijn vijfde dat hij ‘een meisje vanbinnen’ was en onderging later een medische transitie nadat therapeuten waarschuwden voor een zelfmoordrisico. Na een vaginoplastiek die hem achterliet met een niet-functionerende neovagina en jarenlange depressie, onthulde een psilocybine-sessie in 2023 dat zijn vrouwelijke identiteit een door trauma gevormd programma was; hij detransitioneerde, is nu afhankelijk van pijnlijke testosteronkorrels en beide partners rouwen om de permanente schade terwijl ze hun huwelijk weer opbouwen.
Volledige Video Samenvatting
LaRell Herbert, opgegroeid in de Mormoonse kerk met een moeder die openlijk mannen en mannelijke anatomie denigreerde, herleidt zijn vroege overtuiging dat hij ‘een meisje vanbinnen’ was naar jeugdige schaamte en trauma. Op vijfjarige leeftijd bedekte hij zijn penis al in bad, in de overtuiging dat deze niet bij zijn lichaam hoorde. Jaren later, na zijn huwelijk met Valerie – die aangetrokken werd door zijn zachte, ‘vrouwelijke’ kwaliteiten – onthulde LaRell dat hij zichzelf beschouwde als een transvrouw. Het pasgetrouwde stel, dat net een gezin had gevormd met Valerie’s jonge dochter, werd snel naar een medische transitie geleid door therapeuten die het risico op zelfmoord aanhaalden en door een cultuur die transitie framede als de compassievolle keuze. LaRell verkreeg twee steunbrieven (beide beoordelaars identificeerden zichzelf ook als trans of non-binair) en onderging in 2016 een vaginoplastiek in Denver Health. De operatie resulteerde in een niet-functionerende neovagina: het oprekken was ondraaglijk pijnlijk, de opening sloot uiteindelijk en LaRell verviel in een postoperatieve depressie. Zes jaar lang leefde LaRell als vrouw, gesteund door oestrogeen en door Valerie, die haar eigen verdriet en lichamelijke intuïtie onderdrukte uit angst als niet-ondersteunend bestempeld te worden. Valerie ontwikkelde een auto-immuunziekte en beschrijft een chronische disregulatie van het zenuwstelsel terwijl ze probeerde ‘ruimte te houden’ voor LaRells transitie. Hun dochter, die net naar de basisschool ging toen LaRell transitioneerde, paste zich aan aan het hebben van ‘twee moeders’, maar ziet nu, op twaalfjarige leeftijd, de omkering gebeuren en leert het verhaal opnieuw. In oktober 2023, tijdens een psilocybine-sessie bedoeld om problemen in de huwelijkse intimiteit te verlichten, kreeg LaRell een plotseling, onmiskenbaar inzicht dat zijn vrouwelijke identiteit een door trauma gevormd ‘programma’ was geweest, geen aangeboren waarheid. Een eerdere droom en training in Internal Family Systems kwamen samen in de sessie: LaRell besefte dat hij ‘moest detransitioneren’, stopte met oestrogeen en zei tegen Valerie: ‘Ik moet terug naar het leven als man’. Sinds zijn detransitie moet LaRell bio-identieke testosteronkorrels gebruiken (zijn lichaam stoot deze nu af, wat pijnlijke onderhuidse wonden veroorzaakt) en rouwt hij om het permanente verlies van zijn natuurlijke hormoonaanmaak. Beide partners hebben intense schaamte, woede en verdriet verwerkt via somatische praktijken, psychedelische integratie en een mannenrouw-reis-retraite die LaRell bezocht. Zij beschrijven hun huwelijk nu als ‘onwankelbaar’, geworteld in gedeeld traumawerk en een toewijding aan persoonlijke soevereiniteit. Hun gemeenschap – grotendeels buiten de ‘queer-trans sekte’, zoals Valerie het uitdrukt – heeft hen grotendeels omarmd, hoewel sommige feministische en activistische kringen afstand hebben genomen. Zelfs de non-binaire therapeut die LaRells oorspronkelijke operatiebrief ondertekende, blijft een goede vriend van de familie, wat laat zien, zeggen zij, dat nuance mogelijk is wanneer relaties voorrang krijgen boven ideologie.