Oliver Davies: genezing door detransitie
Drie gesprekken met een psychiater waren genoeg om mij te steriliseren. Toen ik terugging, haalde hij zijn schouders op: ‘U was overtuigend.’ Alleen-affirmerende zorg is een lopende band, geen geneeskunde.
Overzicht
Oliver Davies, een 34-jarige Australische softwareontwikkelaar, identificeerde zich vijf jaar als transvrouw na psychische nood op volwassen leeftijd, radicale politiek en druk van zijn partner. Drie oppervlakkige psychiatrische sessies stempelden hormonen goed die hem incontinent en waarschijnlijk onvruchtbaar maakten; toen hij de psychiater later confronteerde, kreeg hij alleen te horen “u was heel overtuigend”. Na een nuchtere partner te hebben ontmoet en gedetransitioneerd te zijn, ontdekte Ollie dat alle lhbt-organisaties zijn hulpvragen negeerden of afwezen, terwijl Australische anti-“conversietherapie”-wetten therapeuten nu ontmoedigen te onderzoeken waarom kwetsbare volwassenen zoals hij worden goedgekeurd voor onomkeerbare medische stappen.
Volledige Video Samenvatting
Oliver “Ollie” Davies, een 34-jarige softwareontwikkelaar uit Melbourne, vertelt gastvrouw Stephanie Winn dat hij ongeveer vijf tot zes jaar als transvrouw leefde voordat hij concludeerde dat het “een catastrofale vergissing” was waar hij “diep spijt van heeft”. Hij benadrukt dat hij in zijn kindertijd nooit genderdysforie ervoer; in plaats daarvan leidde een kluwen van psychische nood op volwassen leeftijd, chaotische relaties en een extreemlinks politiek milieu hem op zijn zesentwintigste tot het omarmen van een transidentiteit. Een reeks intieme partners – eerst een stealth postoperatieve transvrouw, later een radicale, “woke” biseksuele slampoëet – suggereerde herhaaldelijk dat hij “niet echt een man was”. Ondergedompeld in marxistische en queertheoretische leesgroepen die transgenderisme neerzetten als een revolutionaire breuk met kapitalistische genderbinariteiten, vertelt Ollie over de beslissende nacht in Nieuw-Zeeland waarin een Amerikaanse transvrouw aan de bar van een conferentie hem in de ogen keek en verklaarde: “Je bent trans, nietwaar?” Zich geïsoleerd en nihilistisch voelend antwoordde hij “ja”, beleefde wat hij nu “identiteitseuforie” noemt, en vloog naar huis naar Sydney om te beginnen met sociale en medische transitie. Ollie beschrijft een poortwachtersproces dat hij nu als nalatig beschouwt: drie sessies bij een psychiater die oppervlakkige vragen stelde, een kinderanekdote over het aan de Kerstman vragen om een Barbie aanvaardde als bewijs van levenslange dysforie, en hem een geniete uitdraai van de Australische Standards of Care overhandigde. Een endocrinoloog schreef onmiddellijk testosteronblokkers, orale oestrogeen en later experimentele oestrogeenimplantaten voor die zijn spiegels boven de natuurlijke vrouwelijke piek brachten. De lichamelijke effecten waren bescheiden – lichte borstgroei, gewichtsverdeling – maar hij ontwikkelde blijvende urine-incontinentie en verloor, nadat hij op juridisch advies sperma had laten opslaan, het monster toen de chaos in zijn leven hem belette de opslagkosten te betalen. Als transvrouw belandde hij in een reeks giftige relaties, doorstond hij een controlerende partner met een bipolaire stoornis en raakte hij verstrikt in een alcoholische, door trauma getekende “radicale” vriendengroep die queer identiteiten gebruikte om seksueel wangedrag goed te praten. Gedurende die tijd, zegt hij, kwam hij nooit transfobie tegen maar voelde hij zich steeds incongruenter en depressiever. Het keerpunt kwam toen hij Genevieve (“Jen”) ontmoette, een psycholoog in opleiding die geen deel uitmaakte van de queer-activistische scene. Hun verliefd worden legde de gaslighting en disfunctie van zijn sociale kring bloot; Jen daagde stilletjes de ideologie uit, spoorde hem aan het zogenaamd “transfobe” essay van J.K. Rowling te lezen en steunde hem toen hij zijn haar knipte, met hormonen stopte en een mannelijke presentatie terugnam. Detransitie, zegt hij, voelde als “de lange weg naar huis”: toen hij het transverhaal losliet, stortten vriendschappen in, maar hij kreeg authentiek zelfrespect, stabiel werk en een visioen van vaderschap dat nu wordt bedreigd door waarschijnlijk blijvende onvruchtbaarheid. Onlangs confronteerde hij de oorspronkelijke psychiater, die geen excuses aanbood, beweerde dat Ollie “zeer overtuigend” was geweest en opmerkte dat zijn dossiers waren versnipperd. Ollie spreekt zich nu uit: hij heeft contact opgenomen met Australische LGBT-organisaties – Pride Centre, Rainbow Door, Transgender Victoria – maar werd genegeerd, de hoorn op de haak gegooid of beschuldigd van trollen, terwijl de “rechtse” liefdadigheidsinstelling Beyond Blue de enige groep was die bereid was hem te helpen traumatherapie te vinden zonder de anti-conversietherapiewetten van Victoria te overtreden.