Michelle Alleva: de lange weg naar huis - een detransreis
Michelle Alleva: autistisch, getraumatiseerd, 21. Klinieken gaven haar testosteron, mastectomie, hysterectomie en vroegen nooit waarom ze pijn had. Tien jaar later is ze detrans en slaat ze alarm: het affirmatiemodel maakt slachtoffers.
Overzicht
Michelle Alleva, een vrouw met autisme en ADHD, begon op haar 21e met medische transitie na een leven lang het gevoel “anders” te zijn. Zonder onderzoek naar haar neurodivergentie, trauma of opkomende borderline-persoonlijkheidstrekken werd ze versneld op testosteron gezet, onderging ze een dubbele mastectomie en later een hysterectomie. Vijf jaar zonder hormonen en diepe zelfreflectie brachten haar in 2021 tot detransitie; ze waarschuwt nu dat het alleen-affirmerende model kwetsbare patiënten tekortdoet en voorspelt een komende golf detransitioners.
Volledige Video Samenvatting
Michelle Alleva’s verhaal begint in 2010, toen ze op haar eenentwintigste voor het eerst het idee tegenkwam dat haar levenslange ongemak met vrouwelijkheid kon betekenen dat ze “trans” was. Opgegroeid met niet-gediagnosticeerd autisme en ADHD had ze zich altijd “anders” gevoeld, gepest omdat ze gendernonconform was en overweldigd door de zintuiglijke en sociale eisen van het meisje-zijn. Niemand – Michelle zelf al helemaal niet – koppelde haar nood aan neurodivergentie. In plaats daarvan bood een bericht op een online prikbord met de vraag “Heb je ooit je gender in twijfel getrokken?” een nieuw, kant-en-klaar verhaal: misschien was ze “genderqueer”, daarna FTM (vrouw-naar-man) transgender. Binnen een jaar had ze een mannelijke naam aangenomen, was ze toegetreden tot een steungroep in Toronto onder leiding van transgeïdentificeerde therapeuten en had ze een van de eerste “informed consent”-verwijzingen naar testosteron aanvaard, die het langere psychiatrische poortwachterstraject van de stad omzeilde. De medische transitie verliep snel: testosteron begon in oktober 2010, een dubbele mastectomie volgde in januari 2012 en een gedeeltelijke hysterectomie werd in 2018 voltooid. Toch vraagt Michelle zich nu af of ze ooit geïnformeerde toestemming heeft gegeven. Ze wijst erop dat geen enkele clinicus haar autisme, ADHD, geschiedenis van seksueel trauma of de emotionele grilligheid onderzocht die haar later een diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis zou opleveren. Het “40 vragen”-boekje dat ze vóór de transitie kreeg, herinnert ze zich, stelde alleen sturende, identiteitsbevestigende vragen (“Wat vind je niet fijn aan vrouw zijn?”) in plaats van moeilijke zoals: “Ben je voorbereid op de mogelijkheid dat de wereld je nog steeds als vrouw zal lezen?” Ze gelooft dat het alleen-bevestigingsmodel haar in staat stelde normaal adolescent tomboygedrag, zintuiglijke afkeer van bh’s en kant, en lichaamswalging na een gewelddadige relatie te interpreteren als bewijs dat ze “echt een man” was. Vijf jaar voordat ze officieel detransitioneerde stopte Michelle stilletjes met testosteron omdat ze de injecties, de acne en de emotionele afvlakking niet langer kon verdragen. Levend als een niet-doorgaande “transgast” bleef ze actief in op Tumblr gebaseerde sociale-rechtvaardigheidskringen waar identiteitsstatus dienstdeed als sociale valuta; heteroseksuele, witte transmannen, merkt ze op, werden nog steeds afgedaan als “bevoorrecht”. Het keerpunt kwam toen de belangenorganisatie voor gehandicapten waarvoor ze schreef werd “gecanceld” vanwege het gebruik van het woord “Asperger”. Ze ervoer dezelfde zwart-witte ontmenselijking die ze zelf ooit had uitgedeeld en begon de parallel te zien tussen cancelcultuur en het pesten dat ze in haar kindertijd overleefde. Toen ze zag hoe haar huisgenote – ook een detransitioner met BPS – uit de “mist” van transidentificatie tevoorschijn kwam, brokkelde haar overtuiging verder af. In 2021 gaf ze zichzelf eindelijk toe dat de tien jaar durende poging om aan vrouw-zijn te ontsnappen, in haar woorden, “een andere vorm van escapisme” was geweest, en begon ze publiekelijk te schrijven onder de naam “Some Nuance Please”. Tegenwoordig leeft Michelle zonder cross-sekse hormonen, antidepressiva en marihuana, en meldt ze de terugkeer van emotioneel bereik, huilen en een innerlijk gevoel dat “de pre-T-persona weer achter het stuur is gaan zitten”. Ze accepteert dat vreemden haar soms nog steeds voor een man houden, maar haar welzijn hangt niet langer af van het beheersen van hun perceptie. Op haar Substack betoogt ze dat het stijgende aantal detransitioners onvermijdelijk is en dringt ze er bij clinici op aan cosmetische poortwachterij (“Droeg je een jurk naar de afspraak?”) te vervangen door verkennende therapie die vraagt: “Waar komt de dysforie vandaan?” Ze presenteert haar eigen verhaal minder als een waarschuwend verhaal over transgendergeneeskunde dan als een casestudy over hoe onbeschouwd autisme, trauma, persoonlijkheidsstoornissen en sociale-rechtvaardigheidsideologie kunnen samenkomen en medische transitie laten voelen als de enige denkbare vorm van verlichting – totdat dat niet meer zo is.