Het goedmaken: voormalig “trans” lesbische moeder Jessi Harris over overleven, familie en vergeving
30 jaar testosteron leverde deze lesbienne een hysterectomie en hartaanvallen op, allemaal om te ontsnappen aan antihomohaat. Het oordeel van haar dochter: ‘Je hebt mijn moeder van me afgenomen.’ Medische transitie is geen bevrijding; het is levenslange schade.
Overzicht
Jessie Harris, een lesbienne van 69, presenteerde zich 30 jaar als transman nadat ze de anti-lesbische discriminatie van de jaren 1980 was ontvlucht, die haar banen, huisvesting en bijna haar kind kostte. Langdurig testosteron liet haar achter met vaginale atrofie, een hysterectomie en hartaanvallen; ze zegt dat ze al die tijd 'deed alsof'. Haar detransitie in 2017 en 12 jaar therapie maakten de diepe wonden zichtbaar die haar keuze haar dochter toebracht, die zei: 'Je hebt mijn moeder van me afgenomen', en de rest van haar gezin. Nu schrijft ze een memoir en moedigt Jessie detransitioners aan zich eerlijk en nederig te verontschuldigen, en waarschuwt ze dat homofobie jonge lesbiennes nog steeds richting medische transitie duwt.
Volledige Video Samenvatting
Jessie Harris, een 69-jarige lesbienne uit het noordwesten van de Pacific-kuststaten, leefde dertig jaar als transgeïdentificeerde man voordat ze in 2017 detransitioneerde. In dit interview met Stephanie Winn legt ze uit dat haar transitie nooit voortkwam uit een innerlijke overtuiging dat ze man was; het was eerder een wanhopige poging om te ontsnappen aan meedogenloze discriminatie van lesbiennes in de late jaren zeventig en tachtig. Nadat ze in 1976 uit de kast kwam, verloor Jessie banen, werd ze uit huis gezet en werd ze geconfronteerd met meerdere pogingen van de vader van haar kind, ex-partners en zelfs een babysitter om haar dochter door Child Protective Services te laten weghalen, uitsluitend omdat ze lesbisch was. Het zien van een Geraldo Rivera-fragment in 1985 met een vrouw-naar-man-transitioner plantte het idee dat zich als man presenteren de veiligheid en stabiliteit zou kunnen bieden die ze als openlijk lesbische moeder niet kon vinden. In 1987, op haar tweeëndertigste, begon ze onder de oude Harry Benjamin Standards of Care met testosteron, veranderde ze haar juridische documenten en werkte ze als vrachtwagenchauffeur terwijl ze zich als man presenteerde. De medische gevolgen waren ernstig. Na veertien jaar testosteron had Jessie een totale hysterectomie nodig vanwege vaginale atrofie en andere schade aan het voortplantingsstelsel; in 2012 kreeg ze meerdere hartaanvallen die haar cardioloog toeschreef aan langdurig testosterongebruik. Jessie benadrukt dat ze zich nooit man voelde – “ik deed alsof” – en dat elke stap dieper in de transitie aanvoelde als een verplichting in plaats van een identiteit. Ze beschrijft het proces als “egocentrisch”, een verslavingsachtige escalatie die haar van haar familie vervreemdde. Haar oudste dochter, geboren in 1976, zei op haar twintigste tegen haar: “Je hebt mijn moeder van me afgepakt”, een opmerking die Jessie destijds van tafel veegde maar later “als een baksteen insloeg”. Detransitie en een twaalfjarig therapietraject hielpen haar te zien hoe haar keuzes haar dochter, haar zes broers en zussen en haar ouders hadden gekwetst – vooral haar moeder, die moeite had te accepteren dat de dochter die ze had genoemd en opgevoed nu erop stond “zoon” genoemd te worden. Sinds de detransitie heeft Jessie gewerkt aan het herstellen van deze relaties. Een oprechte verontschuldiging heropende de communicatie met haar dochter na acht jaar stilte, en ze herstelt nu langzaam de band met haar kleindochter, die nog boos is over het verleden. Jessie vergelijkt het proces met een twaalfstappenprogramma: “het goedmaken en toegeven dat ik het verprutst heb.” Ze schrijft een memoir om oudere detransitioners de representatie te geven die ze zelf niet kon vinden, en merkt op dat de meeste online verhalen afkomstig zijn van twintigers wier korte transities sterk verschillen van haar eigen ervaring van drie decennia. Terugkijkend op de huidige golf van jeugdtransities gelooft Jessie dat nog steeds aanwezige homofobie veel jonge lesbiennes naar transitie drijft in plaats van naar het omarmen van hun seksuele oriëntatie. Haar advies aan andere detransitioners die verzoening zoeken is eenvoudig: “Eerlijkheid duurt het langst… nederigheid is een heel belangrijke, vooral wanneer je probeert het goed te maken met iemand die belangrijk is.”