Prisha Mosley over de detrans-beweging en haar verhaal
Op haar 17e kreeg Prisha testosteron en een dubbele mastectomie na één bezoek aan een therapeut. Vandaag leeft ze met chronische pijn, haaruitval, vaginale atrofie en artsen die weigeren de schade te behandelen. Kinderen verdienen bescherming, geen onomkeerbare experimenten.
Overzicht
Prisha Mosley beschrijft hoe jeugdtrauma, online grooming en een ‘affirmerend’ medisch systeem haar op haar 17e, zonder toestemming van haar ouders, naar testosteron en een dubbele mastectomie leidden. Na jaren van onomkeerbare schade en chronische pijn hielp traumagerichte therapie haar te detransitioneren; ze getuigt nu door het hele land voor wetten die medische transitie bij minderjarigen verbieden.
Volledige Video Samenvatting
Prisha Mosley, nu een toonaangevende stem in de detransitiebeweging, beschrijft aan Carolina Journal hoe een cascade van jeugdtrauma en online indoctrinatie haar op een pad zette dat op haar vijftiende in North Carolina begon en eindigde met onomkeerbare lichamelijke schade. Na haar verhuizing uit Maryland in groep zes (third grade) kwam de puberteit volgens haar vroeg en heftig: ongewenste mannelijke aandacht, een seksuele aanranding op haar veertiende die resulteerde in een zwangerschap die ze verloor aan anorexia, en een alcoholistische moeder wier behoeften die van haarzelf overschaduwden. Geïsoleerd en in crisis dreef ze naar pro-anorexia- en zelfbeschadigingsforums waar oudere transgeïdentificerende gebruikers de meisjes vertelden dat ze “in het verkeerde lichaam geboren” waren en dat transitie “de genezing” was. Op haar zeventiende had ze zichzelf ervan overtuigd dat haar meerdere psychiatrische diagnoses – OCS, borderline persoonlijkheidsstoornis, depressie – allemaal symptomen waren van deze veronderstelde misalignment, en zocht ze een “genderbevestigende” therapeut op. De eerste therapeut die ze vond – via een online kaart van “bevestigende” zorgverleners – overhandigde haar tijdens het eerste bezoek een voorgetypte aanbevelingsbrief, ondanks Prisha’s gedocumenteerde eetstoornis, snijden en suïcidaliteit. Een kinderendocrinoloog in hetzelfde ziekenhuis waar ze al hechtingen en voedingsondersteuning kreeg, begon dezelfde dag zonder toestemming van de ouders met wekelijkse testosteroninjecties. Prisha vertelt hoe haar moeder, huilend, vroeg of dit echt de juiste koers was en te horen kreeg: “Wilt u een dode dochter of een levende zoon?” Het testosteron veroorzaakte een kortstondige euforie – ze “ging door” voor man binnen een paar jaar en verwelkomde het einde van straatintimidatie – maar verergerde ook haar zelfbeschadiging, wat leidde tot herhaalde ziekenhuisopnames en uiteindelijk een dubbele mastectomie twee weken na een opname vanwege zelfmoord. Detransitie kwam pas nadat Prisha dialectische gedragstherapie begon en haar onderliggende trauma ging verwerken. Ze stopte “abrupt” met testosteron, doorstond in het geheim een psychotische episode en presenteerde zich nog twee jaar als man voordat het onschuldige “mama” van een peuter de façade verbrijzelde. Het terugnemen van haar vrouwelijke identiteit bracht opluchting voor haar familie – “we hebben nooit gedacht dat je een jongen was” – maar ook chronische pijn: gewrichts- en zenuwpijn door een inmiddels scheefgegroeid skelet, haarverlies, vaginale atrofie en atypische genitale groei waarvan haar werd verteld dat het “haar penis” was. Artsen, zegt ze, weigeren haar routinematig te behandelen en leggen uit dat ze “me niet als proefkonijn willen behandelen”. Pas onlangs stemde een gynaecoloog in met het uitvoeren van onderzoek. Tegenwoordig reist Prisha het land rond om te getuigen voor wetsvoorstellen die ze neerzet als “pro-vrouw en pro-kind”, niet anti-trans – maatregelen die minderjarigen hormonen, mastectomieën of castratie zouden verbieden. Ze noemt overwinningen in Tennessee en Florida en waarschuwt voor “trans-trafficking”-wetsvoorstellen in Californië die weggelopen minderjarigen zouden kunnen verbergen voor dissentirende ouders. Haar missie, zegt ze tegen Carolina Journal, is om anderen te besparen wat zij doorstond: “Ik wist niet eens dat detransitioners bestonden; ik dacht dat ik de enige was.” Ze dringt er bij volwassenen op aan de nood van een kind te “valideren maar niet te bevestigen”, en nodigt supporters uit haar werk te volgen onder de naam @DtransAqua op alle sociale platforms.