Transitioneer niet
Ik begon met T op mijn 18e. Vier jaar later ben ik steriel, mijn stem is verpest en ik zal nooit borstvoeding geven. De medicijnen kwamen van varkens en niemand waarschuwde me. Alsjeblieft, ga langzamer en vraag je af waarom je pijn hebt voordat je je laat snijden.
Overzicht
Mikayla Silverthorn, die op haar 18e met testosteron begon en vier jaar later detransitioneerde, waarschuwt dat medische transitie onomkeerbaar is: een lagere stem, onvruchtbaarheid en verlies van het vermogen om borstvoeding te geven kunnen niet ongedaan worden gemaakt. Ze beschrijft over het hoofd geziene kankerrisico’s, hormonen van varkensoorsprong en de emotionele onderdrukking die haar eigen beslissing voedde, en pleit voor therapie in plaats van haast met medicijnen of operaties.
Volledige Video Samenvatting
Mikayla Silverthorn, die op haar 18e verjaardag testosteron begon te injecteren en ongeveer vier jaar later detransitioneerde, opent de video met haar doel te noemen: kijkers de “wijsheid geven die ik had willen hebben toen ik in jouw schoenen stond”. Ze benadrukt dat medische transitie onomkeerbaar is – stemveranderingen, onvruchtbaarheid en chirurgische ingrepen kunnen niet zomaar ongedaan worden gemaakt. Hoewel borstimplantaten verwijderd weefsel kunnen vervangen, merkt ze op, “zullen borstimplantaten geen kind zijn”. Ze somt concrete verliezen op: de mogelijkheid om borstvoeding te geven, het gemak van zingen in een hoger register en de regelmatige menstruatiecyclus die ze nu mist, hoewel die haar ooit ernstige bloedarmoede en pijn bezorgde. Mikayla onderstreept dat hormoontherapie haar ovulatie vier jaar achtereen verstoorde en waarschuwt dat transvrouwen op oestrogeen “bijna nooit daarna kinderen kunnen krijgen”. Naast vruchtbaarheid catalogiseert ze gezondheidsrisico’s die volgens haar clinici bagatelliseren: verhoogde kans op eierstok-, baarmoederhals- en baarmoederkanker bij vrouwen op testosteron, en het feit dat de middelen vaak afkomstig zijn van varkenshormonen – iets wat ze naar eigen zeggen nooit wist terwijl ze zichzelf wekelijks injecteerde. Mikayla beschrijft ook de psychologische kosten van het onderdrukken van emoties: “Ik propte al die gevoelens weg waar ik niet mee om wist te gaan.” Ze betoogt dat veel transitiebeslissingen worden gedreven door een verlangen om bij een gemeenschap te passen in plaats van door zorgvuldige zelfkennis, en waarschuwt dat “als je je eigen emoties niet goed kunt verwerken, kun je dan een weloverwogen beslissing hierover nemen? Ik denk het niet.” In plaats van zich te haasten naar hormonen of operaties, spoort Mikayla kijkers aan de wortels van lichamelijk ongemak te onderzoeken via therapie gericht op fysiek en sociaal trauma. Ze vertelt dat haar eigen dysforie deels voortkwam uit ongewenste mannelijke aandacht en uit verdrongen jeugdtrauma’s. “Ik wilde dat mijn borst plat was omdat ik niet van de manier hield waarop mannen naar me keken”, zegt ze, en voegt eraan toe dat testosteron alleen al haar borsten van een 34D naar een 34A deed krimpen voordat ze topchirurgie nastreefde. Ze heeft nu spijt van het verlies van het vermogen om borstvoeding te geven en presenteert de beslissing als het ruilen van één verlangen – gezien worden als man – voor een dieper verlangen om voor kinderen te zorgen. Ten slotte betwist Mikayla het verhaal van “in het verkeerde lichaam geboren” als “giftig”, met de stelling dat vrouwen gezaghebbend of “vrijgevochten” kunnen zijn zonder man te worden, en dat het veranderen van het lichaam het niet biologisch man of vrouw maakt. Ze sluit af met een smeekbede aan kijkers om “van jezelf en van je lichaam te houden” en pas na grondige, eerlijke reflectie te kiezen, zodat “je toekomstige zelf je zal danken” in plaats van te rouwen om wat nooit meer teruggewonnen kan worden.