Dwang & Misbruik in de Gender ID Gemeenschap | met ⚢ GNC-Centric ⚢
Op mijn 17e kreeg ik een testosteronrecept terwijl ik nog thuis in de kast zat. Op één maand afstand van onomkeerbare schade, gooide ik het weg. Kinderen verdienen echte therapie, niet een eenrichtingsmedische transportband.
Overzicht
Ben, nu GNC-Centric, vertelt hoe Torontose transjongerengroepen, gerund door volwassen transvrouwen, minderjarigen sexualiseerden, de dysforie van meisjes het zwijgen oplegden en BDSM tussen volwassenen en minderjarigen vergoelijkten. Op 17-jarige leeftijd kreeg ze testosteron zonder medeweten van haar ouders, droeg het oningevulde recept een maand bij zich, en detransiteerde later na het besef dat ze een gender-non-conformerende lesbienne was. Ze waarschuwt nu dat transitie wordt gepromoot als de enige oplossing terwijl onderliggende problemen onbehandeld blijven.
Volledige Video Samenvatting
Ben, online bekend als GNC-Centric, vertelt aan Benjamin Boyce hoe ze haar mid-tienertijd doorbracht in Torontose LGBT- en online BDSM-kringen die systematisch vrouwelijk-geboren jongeren het zwijgen oplegden terwijl seksueel contact tussen volwassenen en minderjarigen genormaliseerd werd. Op 15-jarige leeftijd bezocht ze een transjongerengroep geleid door een volwassen transvrouw (later geïdentificeerd als Morgan Page, promotor van de “katoenen plafond”-workshop) waar, week na week, een handvol 14- tot 17-jarige trans-geïdentificeerde meisjes aan tafel zaten met 20- tot 50-jarige transvrouwen die openlijk pornografie, erotische fanfictie en versiertechnieken bespraken. Wanneer de jongere leden probeerden te praten over menstruatie- of gynaecologische dysforie, werd hun verteld dat ze “mannelijk privilege” bezaten en dat ze de oudere transvrouwen triggerden; de meisjes leerden al snel om stil te blijven. Ben beschrijft hoe volwassen transvrouwen in de groep flirten met en avances maakten naar de minderjarigen, en hoe een 14-jarige trans-geïdentificeerd meisje algemeen bekend stond om haar BDSM-relatie met een 25-jarige transvrouw—gedrag dat werd vergoelijkt omdat de minderjarige “een man” was. De enige keer dat de volwassenen werden weggestuurd was wanneer een tijdelijke begeleider, zelf een transman, de leiding nam. Ben’s eigen transitieplannen werden bijna gemedicaliseerd op 17-jarige leeftijd toen een kliniek haar een testosteronrecept overhandigde, wetende dat ze in de kast zat en thuis woonde; ze droeg het oningevulde recept een maand bij zich alvorens het weg te gooien. Ze legt uit dat haar dysforie vóór de puberteit was begonnen maar werd versterkt door obsessief Tumblr- en YouTube-gebruik, antidepressiva-geïnduceerde seksuele anesthesie, en de overtuiging dat “transitie de enige optie was.” Na een verhuizing voor de universiteit kwam ze in aanraking met genderkritische geschriften, begon ze zich te identificeren als een genderkritische transman, en doorstond ze twee jaar lang verkrachtings- en doodsbedreigingen van de transgemeenschap voor het bevragen van queertheorie. Uiteindelijk, na het herkennen van haar aantrekking tot vrouwen en het besef dat “ik bij een vrouw wilde zijn als vrouw,” detransiteerde ze, en beschrijft zichzelf nu als een gender-non-conformerende lesbienne. Tegenwoordig gebruikt Ben haar aanwezigheid op YouTube en Medium om te waarschuwen dat transitie wordt gepresenteerd als de enige behandeling voor dysforie terwijl onderliggende problemen—seksuele geaardheid, familietrauma, eetstoornissen, depressie—ononderzocht blijven. Ze benadrukt dat veel jonge “transjongens” simpelweg gender-non-conformerende lesbiennes zijn die gemedicaliseerd zijn, en dat homojongens nu met nog minder zichtbaarheid of steun in een transidentiteit worden meegesleurd. Ze biedt privé Discord- en Facebookgroepen aan voor gedetransiteerden en hoopt therapeuten te interviewen over niet-medische benaderingen van dysforie, met het argument dat hetzelfde gebrek aan toezicht dat volwassenen toestond om op haar te jagen op 15-jarige leeftijd, nu kinderen onder de vlag van vooruitgang naar onomkeerbare medische beslissingen drijft.