De genderidentiteitsindustrie aanpakken | met Maritza Cummings
Ik verloor mijn borsten, mijn baarmoeder en 16 jaar aan een recept van zes maanden. Synthetische hormonen slopen botten, hersenen en gezinnen: transitie is fastfood-genezing, geen geneeskunde.
Overzicht
Maritza Cummings, een voormalig prominente transman die detransitioneerde en nu activist is, vertelt hoe jeugdtrauma, neurologische aandoeningen en online scripts haar ertoe brachten om binnen zes maanden na haar eerste therapie een borstoperatie en een hysterectomie te ondergaan. Nu voert ze campagne tegen wat ze de “goed gefinancierde transagenda” noemt en waarschuwt ze dat synthetische hormonen en onomkeerbare operaties blijvende lichamelijke schade veroorzaken en dat transitie “fastfood-genezing” is die het echte psychologische werk ontwijkt.
Volledige Video Samenvatting
Maritza Cummings, als vrouw geboren en ooit levend als de transman “Mark”, vertelt over een jeugd vol leed: elke nacht tranen, de overtuiging dat ze “een jongetje was dat gevangenzat in een meisjeslichaam”, en uiteindelijk een huwelijk met een man dat mislukte omdat, zoals ze het zelf zegt, “ik niet eens mezelf kon bevredigen”. Nadat ze rond 1998 in Key West voor het eerst de term “FTM” tegenkwam, ervoer ze wat ze nu een “directe krachtsuggestie” noemt: ze nam online verhalen over die haar hele leven leken uit te schrijven. Binnen zes maanden nadat ze begin jaren 2000 met therapie begon, onderging ze een dubbele ingreep van zeven uur – borstverwijdering en volledige baarmoederverwijdering – uitgevoerd door chirurgen die nooit eerder een transgenderpatiënt hadden geopereerd. Aangedreven door haar medische achtergrond en charisma werd ze een prominente voorvechter: ze gaf voorlichting aan artsen, verscheen op Spaanstalige televisie, bij National Geographic en hielp zelfs Jazz Jennings bij de media te introduceren, terwijl ze de hele tijd geloofde dat ze “bijzonder” was en uniek in staat om anderen te helpen. Tegenwoordig verwerpt Maritza het concept “genderdysforie” krachtig en noemt het een “rotterm” die wordt gebruikt om de slachtofferrol te claimen en medische ingrepen te krijgen. Op basis van haar jaren als ergotherapeut en als autodidactisch onderzoeker stelt ze dat transitie berust op stereotypen, neurologische aandoeningen (Asperger, OCD, ADHD), jeugdtrauma en de behoefte aan externe bevestiging, en niet op een objectieve biologische marker. Ze verwijst naar tweelingstudies, bekritiseert het idee van de plasticiteit van de hersenen en houdt vol dat synthetische hormonen het endocriene systeem ontregelen, met afnemende baten, botverlies, kanker en psychische achteruitgang tot gevolg. Transitie is volgens haar “fastfoodgenezing” – een dramatische maar oppervlakkige ontsnapping – terwijl echte genezing psychologisch en spiritueel werk vereist om “stagnerende energie” uit vroege wonden op te lossen, zoals seksueel misbruik, voortrekken door ouders of cross-gender kleden, dat ooit een dopaminekick gaf. Voor Maritza begon de detransitie ongeveer vier jaar geleden, toen een intieme relatie met een transvrouw haar dwong haar angst voor mannen onder ogen te zien en daarmee ook de authenticiteit van haar mannelijke identiteit. Een “innerlijke stem” werd luider en noemde haar een bedrieger; ze begon gedragsverschillen op te merken tussen zichzelf en biologische mannen en realiseerde zich dat de ideologie “een virus was dat een gastheer overneemt”. Ze nam de naam Maritza weer aan en bereidt juridische documenten voor om haar geslachtsregistratie te herstellen. Nu maakt ze dagelijks podcasts en blogs om te onthullen wat ze de “goed gefinancierde transagenda” noemt, aangestuurd door transfilantropen, Big Pharma en activistische artsen die dissidente stemmen het zwijgen opleggen. Ze zegt sponsors te hebben verloren, van platforms te zijn geweerd en voortdurend bedreigd te worden, maar belooft door te blijven praten, want “ze zullen me moeten doden” om haar te stoppen. Vooruitkijkend wil Maritza veilige, door therapeuten geleide ruimtes voor detransitioners, publieksvoorlichting die transitie presenteert als slechts één van de vele opties, en een culturele verschuiving waarin mannelijke vrouwen en vrouwelijke mannen zichzelf kunnen uitdrukken zonder medische ingrepen. Ze vergelijkt de huidige transitiepraktijken bij kinderen met “neonazistische eugenetica” en pleit ervoor een einde te maken aan het “one-size-fits-all”-model in genderklinieken. Uiteindelijk beschrijft ze haar missie in spirituele termen: “We zijn prachtig en wonderbaarlijk gemaakt”, en de samenleving moet ophouden gendernonconforme mensen te vertellen dat ze “verkeerd geboren” zijn.