Tiener Transitie en Sociale Media | met Helena
Op mijn 18e kreeg ik testosteron na één bezoek van 60 minuten. Twee jaar later was ik boos, verdoofd, faalde op school en volledig alleen. Geen arts gaf om me. Dit is geen geneeskunde—het is verlating.
Overzicht
Helena begon op haar vijftiende aan haar geslacht te twijfelen na onderdompeling in Tumblr's queer subculturen, nam een mannelijke identiteit aan en kreeg testosteron op haar 18e via een bezoek van één uur voor ‘geïnformeerde toestemming’ zes uur verderop. Twee jaar T lieten haar emotioneel verdoofd, boos en academisch gebroken achter; geen clinicus begeleidde haar behalve één kort telefoontje. Uiteindelijk detransitioneerde ze, waarbij ze de ideologische breuk veel moeilijker vond dan het stoppen met hormonen, en ze modereert nu de detrans-subreddit om anderen de ruimte te geven om zonder druk te twijfelen.
Volledige Video Samenvatting
Helena, een deelnemer aan het Peak Resilience Project, vertelt Benjamin Boyce dat ze voor het eerst aan haar geslacht twijfelde op haar vijftiende nadat ze Tumblr en zijn queer subculturen ontdekte. Komend uit een katholiek gezin waar nooit over seksualiteit werd gesproken, bespotte ze aanvankelijk ‘SJWs’ op edgy forums, maar de herhaalde getuigenissen die ze online zag, maakten trans identiteiten geleidelijk aan menselijker voor haar. Ze schrijft haar omschakeling minder toe aan klassieke ‘tomboysgevoelens’ dan aan een algemeen gevoel van vervreemding en schaamte in de adolescentie, nadat ze zich realiseerde dat ze biseksueel was. De ethiek van Tumblr—‘als je twijfelt, experimenteer dan’—leidde ertoe dat zij en twee online vrienden nieuwe voornaamwoorden gingen gebruiken, en binnen drie jaar identificeerde ze zich als man, waarbij ze ‘correcte’ antwoorden oefende om testosteron te krijgen in de week dat ze 18 werd. Zonder enige toetsing behalve een afspraak van één uur voor ‘geïnformeerde toestemming’ zes uur rijden verderop, begon Helena aan een tweejarige kuur met testosteron. Hoewel ze in het begin genoot van de fysieke veranderingen, voelde ze al snel een alomtegenwoordige woede, emotionele verdoving en academische ineenstorting; ze kon niet meer huilen en stopte met het volgen van colleges. Geen arts of therapeut begeleidde haar, behalve één telefoongesprek van twee weken. Intern vergeleek ze haar middelbare-schooldysforie—pijnlijk maar functioneel—met haar toestand op T, waarin ze ‘volledig uit elkaar viel’. Die mismatch, in plaats van externe transfobie, zette haar aan tot herevaluatie. Toen ze haar therapeut van het LGBT-centrum vertelde dat ze wilde detransitioneren, reageerde de therapeut met: ‘Maar je hebt dysforie,’ en bood geen steun aan. Detransitie verliep in twee lagen. Fysiek stopte ze simpelweg met de injecties en wachtte ze tot kleine veranderingen ongedaan werden gemaakt; ze had geen operaties gehad. Ideologisch was de breuk veel moeilijker. Ze identificeerde zich eerst als non-binair, besteedde vervolgens maanden aan het afbreken van het ‘rigide, zwart-witte’ wereldbeeld dat ze had opgenomen. Toen ze de Gender Critical-forum van Reddit bezocht—voorheen ‘kwaadaardige TERFs’ in haar gedachten—vond ze compassievolle reacties die haar vertrek uit de genderideologie versnelden. Ze modereert nu de detrans-subreddit, waar ze hoffelijkheid handhaaft en zowel aanmoediging als ontmoediging van transitie verbiedt, zodat twijfelende leden vrijuit kunnen spreken. Helena stelt dat dysforie een echte psychologische aandoening is, maar dat transitie slechts één mogelijke behandeling is; ze wil open onderzoek naar alternatieven zoals CBT. Vooruitkijkend is van plan om weer te gaan studeren, politieke wetenschappen en sociologie te studeren, en een luchtige YouTube-kanaal te lanceren. Ze gelooft dat de beste outreach naar kwetsbare tieners via hun ouders verloopt: volwassenen leren hoe online echokamers werken, hoe ze kritisch denken kunnen bevorderen en hoe ze vertrouwen kunnen behouden, zodat adolescenten niet alleen naar Tumblr of Twitter gaan voor identiteitsscripts.