Bez Cenzury #8 - Documentaire - JAKA JA BYŁAM WTEDY ŁADNA - LGBT-FILM - REGIE PIOTR ZWIEFKA
Magda: onbehandeld verkrachtingstrauma dreef me naar transitie. 14 jaar testosteron en een onnodige hysterectomie lieten me getekend en ziek achter. Detransitie heeft me gered, maar de schade is blijvend.
Overzicht
Magda, het onderwerp van Piotr Zwiefka's documentaire, beschrijft hoe onbehandeld verkrachtingstrauma en gezinsstress haar naar Poolse transforums brachten, waar ze zwarte-markttestosteron kreeg en werd gecoacht om in drie korte bezoeken een diagnose te krijgen. In veertien jaar leverden testosteron en een medisch onnodige hysterectomie haar een verwoeste gezondheid, mastectomielittekens en verloren jaren op, voordat ze detransitioneerde en haar leven als vrouw terugnam.
Volledige Video Samenvatting
Magda, de centrale stem in Piotr Zwiefka’s documentaire “Bez Cenzury #8 – JAKA JA BYŁAM WTEDY ŁADNA”, vertelt over een tien jaar durende reis door gendertransitie en weer terug. Na haar middelbare school zat ze samengeperst in een flat van 60 vierkante meter met haar ouders, haar zus, de man van haar zus en hun pasgeboren baby. Ze voelde zich overbodig, dwaalde de stad in en werd gelokt naar de flat van een vreemde, waar ze werd opgesloten en verkracht. Te beschaamd om het zelfs maar aan haar ouders te vertellen, deed ze aangifte bij de politie maar kon het woord “verkrachting” niet uitspreken; het onderzoek werd stopgezet en het trauma bleef onbehandeld. Alleen in haar kamer begon ze zinnen als “ik wil niet als vrouw behandeld worden” in zoekmachines te typen. De algoritmen leidden haar naar Poolse transforums waar privéberichten zwarte-markttestosteron aanboden en spiekbriefjes over hoe je een diagnose krijgt. Binnen drie korte gesprekken stempelde een psycholoog haar goed voor hormoontherapie; er vond geen bloedonderzoek, kankerscreening of gesprek over trauma plaats. Testosteron veranderde Magda snel en wreed. Na de eerste injecties voelde ze euforie, daarna chronische prikkelbaarheid; haar moeder merkte dat elke nieuwe dosis haar dochter woedend en onbereikbaar maakte. In de daaropvolgende veertien jaar werd Magda’s stem dieper, vermannelijkte haar lichaam en begon ze elke avond drie biertjes te drinken, waarna ze tien kilometer ging hardlopen tot haar gezondheid instortte en ze met haar studie stopte. Ze klampte zich vast aan de hoop dat een baarmoederverwijdering – op de forums aanbevolen binnen vijf jaar na de start van de hormonen – haar de dosis zou laten verlagen en zich “normaal” zou laten voelen. Ze noemt de verwijdering van haar gezonde baarmoeder nu “erger dan verkrachting”, een tweede schending die met haar eigen toestemming werd gepleegd. In die hele periode leidde ze een dubbelleven: in de ene kring was ze “de jongen op T”, in een andere zag ze op tegen ontmoetingen met oude vrienden die haar nog als meisje herinnerden. Dromen over ongemakkelijke weerzien bleven haar slaap achtervolgen en versterkten het gevoel dat ze een rol speelde in plaats van zichzelf te worden. Begin 2022 stopte Magda eindelijk met de hormonen en begon ze aan detransitie. Bijna meteen kon ze weer huilen, weer studeren, weer vreugde voelen. Toch moest ze kort weer testosteron nemen, omdat de Poolse wet geen eenvoudige manier bood om haar juridische geslacht terug te draaien; de mismatch tussen haar vrouwelijke lichaam en mannelijke documenten voelde ondraaglijk. Uiteindelijk gooide ze het “gif” definitief weg en omarmde ze het leven als vrouw, zij het een vrouw met mastectomielittekens en onomkeerbare veranderingen. Terugkijkend gelooft ze dat de transitie geen uiting was van een aangeboren identiteit maar een uitgekiende ontsnapping aan verkrachtingstrauma, gezinsspanningen en de seksualisering die ze had doorstaan. Ze rouwt om de verloren jaren en om de medische professionals die, in haar woorden, haar zaak als “goede business” behandelden en de waarschuwingen van haar moeder negeerden. Magda sluit de film af met een pleidooi: als iemand haar leed voorzichtig met de aanranding had verbonden in plaats van een transverhaal te bevestigen, was ze misschien nooit begonnen aan het pad dat haar baarmoeder, haar gezondheid en veertien onvervangbare jaren kostte.