Authenticiteit? Wat betekent het als het gaat om genderidentiteit?
Ik nam hormonen, onderging een operatie en leefde zes jaar als vrouw, maar ik was misleid. Ware authenticiteit is wie God je heeft gemaakt, niet wie je trauma zegt dat je bent.
Overzicht
LaRell beschrijft hoe het kijken naar een documentaire in 2017 zijn vrouw ertoe aanzette te vragen of hij als vrouw wilde leven, wat leidde tot zijn sociale transitie, het nemen van hormonen en het ondergaan van een vaginoplastiek in 2019. Zes jaar lang geloofde hij dat hij authentiek leefde, maar uiteindelijk erkende hij dat zijn huwelijk en gezin leden. Hij schrijft zijn genderverwarring nu toe aan jeugdervaringen en verlies van geloof, bekritiseert bevestigende gendertherapeuten omdat ze waanideeën valideren in plaats van onderliggend trauma te behandelen, en dringt er bij ouders op aan zich tot God te wenden in plaats van tot medicalisering voor kinderen die worstelen met genderidentiteit.
Volledige Video Samenvatting
LaRell vertelt dat zijn vrouw begin 2017, terwijl ze de documentaire Gender Revolution keken, pauzeerde en vroeg of hij vrouwelijke hormonen wilde nemen en als vrouw wilde leven. Hij had sinds zijn kindertijd het gevoel gehad dat hij van binnen eigenlijk vrouwelijk was, ondanks zijn mannelijke uiterlijk, en hij bekende dat hij inderdaad als zijn authentieke zelf wilde leven. Het nieuws verwoestte zijn vrouw en hun pas gevormde gezin, aangezien ze slechts vier maanden eerder waren getrouwd. Hij begon een gendertherapeut te zien, kreeg een verklaring die hem kwalificeerde voor vrouwelijke hormonen, en ging geleidelijk over naar voltijds leven in een vrouwelijke expressie rond augustus of september 2017. In eerste instantie voelde hij een gevoel van vrede, erbij horen en vrijheid die hij nooit had gekend, ervan overtuigd dat hij eindelijk authentiek leefde. Toch stoorde zijn mannelijke anatomie hem nog steeds, en hij besloot al snel dat geslachtsveranderende operatie essentieel was om zich werkelijk authentiek te voelen. In juli 2019, na twee jaar hormonen te hebben gebruikt, onderging hij een operatie om zijn penis en testikels te verwijderen en een vagina te construeren. Toen hij wakker werd na de operatie, voelde hij een immense opluchting en geloofde dat zijn fysieke lichaam eindelijk zijn innerlijke gevoelens vertegenwoordigde. Zes jaar lang leefde hij als vrouw – iets wat hij nu zegt onmogelijk te zijn – en voelde hij zich comfortabel in zijn lichaam, maar uiteindelijk erkende hij dat er iets ontbrak. Zijn huwelijk, gezin, ouders en hijzelf leden diep. LaRell legt uit dat hij kort voor zijn transitie God had afgewezen en atheïst was geworden. Eerder had zijn geloof voorkomen dat zijn gendergevoelens een volledige identiteit werden, maar zonder voelde hij zich verloren en ontworteld. Hij ging geloven dat hij in het verkeerde lichaam was geboren, een waanidee dat volgens hem werd bevestigd door een gendertherapeut die zelf non-binair was en haar eigen biologische realiteit niet kon accepteren. Hij beweert dat bevestigende therapeuten cliënten niet helpen om door verwarring heen te kijken, maar in plaats daarvan waanideeën valideren, vaak geworteld in jeugdtrauma, om zichzelf geldig te laten voelen. Hij gelooft nu dat vroege ervaringen ertoe leidden dat hij mannelijkheid als onacceptabel en vrouwelijkheid als superieur ging zien, en dat het bevestigende geestelijke gezondheidssysteem dit perspectief rampzalig versterkte. Hij beweert dat elke persoon in precies het juiste lichaam wordt geboren en dat ware authenticiteit betekent leven in overeenstemming met wie God hen heeft gemaakt, niet met wie hun ervaringen hen deden geloven dat ze waren. Hij dringt er bij ouders op aan om gendertherapeuten te vermijden voor kinderen die worstelen, met de waarschuwing dat bevestiging leidt tot destructieve medicalisering, en in plaats daarvan tot geloof te wenden, door hun kinderen eraan te herinneren dat ze perfect zijn geboren als de man of vrouw die God heeft ontworpen.