Gender Studies naar Detransitie: Het verhaal van Sierra over experimentele gendergeneeskunde | The Bridge S2 Ep3
Waarom repareren wat niet kapot is? Ik dacht dat kortstondige stemmingsverlichting elk medicijn waard was, maar sleutelen aan je lichaam veroorzaakt een cascade van schade die je jarenlang zult blootleggen.
Overzicht
Sierra gebruikte dertien jaar lang synthetische progestagenen die waren voorgeschreven om haar oestrogeen te verlagen en masculinisatie te induceren, nadat ze op 22-jarige leeftijd tijdens haar genderstudie aan UC Berkeley een transmasculiene identiteit had aangenomen. Hoewel ze haar honoursscriptie schreef waarin ze de binaire sekse ontkende en jarenlang als non-binair leefde, veroorzaakte de hormonale ontregeling uiteindelijk een ernstige achteruitgang van de geestelijke gezondheid, een verkeerde diagnose van ADHD en een heupmisvorming die een operatie vereiste. Nu ze is gedetransitioneerd en haar sekse heeft teruggeëist, pleit ze voor regulering van clinici die kwetsbare volwassenen exploiteren met onbewezen gendergeneeskunde en bepleit ze op sekse gebaseerde rechten voor vrouwen.
Volledige Video Samenvatting
Sierra kwam voor het eerst in aanraking met het idee van transitie tijdens haar studie op 22-jarige leeftijd, toen ze genderstudies als hoofdvak had aan UC Berkeley. Verzonken in theorieën over gender als performance en het destabiliseren van sociale categorieën, ging ze geloven dat ze transmasculien was en begon ze zowel met een sociale als medische transitie. Ze droeg een binder, kwam uit tegen vrienden en nam hormonale medicijnen. Ze was naïef en nam aan dat ze immuun was voor bijwerkingen. In die tijd was ze chronisch ondergewicht door een niet-gediagnosticeerde misvorming die eten moeilijk maakte, wat naar haar gevoel haar ontwikkeling belemmerde. Aanvankelijk schreven artsen haar een combinatie van progestagenen voor, afgeleid van androgenen, waaronder Depo-Provera en een implantaat, in doseringen en combinaties die niet worden gebruikt voor gewone anticonceptie. Het doel was om oestrogeen te verlagen, menstruaties te stoppen en milde masculinisatie te induceren. Ze bleef deze medicijnen ongeveer dertien jaar gebruiken, van ongeveer 2010 totdat haar implantaat in 2023 werd verwijderd. Gedurende die tijd identificeerde ze zich als transmasculien en later, van ongeveer 2013 tot 2019, als non-binair. Ze schreef artikelen en voltooide een honoursscriptie waarin ze argumenteerde tegen de sekse-binaire indeling, beïnvloed door Julia Serano's Whipping Girl, en geloofde dat hormonen haar cellen hadden overgeschakeld naar een mannelijk metabolisch patroon. Ze verwerpt die visie nu, en benadrukt genetisch karyotype, ontwikkelingspad en de manieren waarop vrouwelijke lichamen anders reageren op synthetische androgenen. De medicijnen hadden een ernstige impact op haar mentale gezondheid. Voorheen vrij van significante psychiatrische problemen, ontwikkelde ze stemmingsproblemen die clinici weigerden te linken aan de hormonen. Ze kreeg de diagnose ADHD en kreeg stimulantia voorgeschreven in plaats dat ze werd onderzocht op de cognitieve effecten van een verstoord gonadotropinesysteem. Omdat synthetische progestagenen niet converteren naar de stemmingsregulerende neurosteroïde allopregnanolone, ervoer ze emotionele instabiliteit. Tegen het einde smeekte ze clinici om aanvullende hormonale interventies, die ze autoriseerden zelfs terwijl ze privé twijfelden aan het nut. Ze was te bang om voorgeschreven oestrogeencrème te gebruiken voor vaginale atrofie omdat trans-ideologie haar leerde oestrogeen te vrezen, en leed aan chronische urineweginfecties door een chemisch geïnduceerde menopauze-achtige staat. Ongeveer zes maanden na het starten met Depo-Provera voelde ze een verandering in haar heup die jaren van pijn inluidde; een misvorming veroorzaakte extra botgroei rond de groeischijf, waarschijnlijk verergerd door chronisch laag oestrogeen dat de sluiting van de groeischijf vertraagde. De aandoening, die vaker voorkomt bij mannelijke atleten met laag oestrogeen dan bij sedentaire vrouwen, vereiste vorig jaar een chirurgische correctie. Gedurende haar laatste jaren in die identiteit gebruikte ze they/them voornaamwoorden en de online naam Ex-Atlantic, maar bleef ze bang voor haar eigen vrouwelijke hormonen, uit angst dat ze mentale problemen veroorzaakten. Uiteindelijk realiseerde ze zich dat de medicijnen zelf haar zo onwel hadden laten voelen dat ze bang was terug te keren naar normaal. Tegenwoordig identificeert ze zich als radicaal feminist, pleit ze voor op sekse gebaseerde rechten van vrouwen en roept ze op tot regulering van clinici die kwetsbare volwassenen exploiteren met onbewezen gendergeneeskunde. Ze benadrukt dat volwassenen net zo vatbaar zijn voor klinische schade als minderjarigen, en dringt er bij mensen op aan de complexiteit van het lichaam te respecteren in plaats van eraan te sleutelen voor kortstondige stemmingsverlichting.