Detrans Man Vindt Innerlijke Vrede na FFS: Kieran's Verhaal | The Bridge S2 Ep6
Ik ging 150 kilometer per uur de transitie in en deed veel te veel. Het was een op hol geslagen trein die nooit eindigt. Detransitie stopte het rennen. Nu draait het om stilte, radicale acceptatie en vrede met wie ik werkelijk ben.
Overzicht
Kieran, een 30-jarige Britse man, bracht vier en een half jaar door als transvrouw, nam oestrogeen en onderging een gezichtsfeminiserende operatie in België plus een mislukte haartransplantatie. Meegesleurd door online influencers tijdens COVID-isolatie voelde hij tijdelijke euforie na de operatie voordat de roes vervaagde, waardoor littekens en innerlijke nood achterbleven. De traumatische haartransplantatie overtuigde hem ervan dat transitie een op hol geslagen trein van eindeloze modificatie was. Hij stopte met hormonen, keerde terug naar zijn familie en vindt nu vrede door routine, natuur en spiritualiteit, waarbij hij het idee van "ware trans" verwerpt.
Volledige Video Samenvatting
Kieran, een 30-jarige uit het VK, legt uit dat zijn transitie rond zijn 24e begon tijdens COVID-isolatie, toen hij zich diep onvervuld voelde ondanks een stabiel leven met zijn langdurige mannelijke partner en hun huis. Zwaar beïnvloed door trans sociale media-influencers en politiek alternatieve media, werd hij ervan overtuigd dat leven als vrouw zijn gevoel van buitenstaanderschap en vroegere pesten zou verhelpen. Hij begon privé oestrogeen te nemen via Gender GP en kreeg al snel NHS-recepten na slechts een handvol telefoongesprekken met een psycholoog die hij als een ideologische activist beschouwde. Ongeveer een jaar later reisde hij alleen naar België voor een gezichtsfeminiserende operatie, waarbij hij een gruwelijk herstel onderging waarin hij twee dagen niet kon zien, door anderen werd gevoed en ongeveer zes maanden ernstige kneuzingen en bloeddoorlopen ogen leed. Nadat de zwelling was afgenomen, ervoer hij ongeveer een jaar euforie en verhoogd zelfvertrouwen, maar dit verdampte geleidelijk, waardoor hij achterbleef met permanente littekens en het besef dat hij fundamenteel dezelfde persoon in nood was, alleen nu fysiek veranderd. Hij onderging vervolgens een revisierhinoplastiek en later een poging tot haartransplantatie om zijn FFS-litteken te verbergen en zijn haarlijn te feminiseren. De transplantatie, uitgevoerd terwijl hij zes tot zeven uur wakker was, mislukte toen zijn lichaam de transplantaten afstootte op nog genezend weefsel, wat duizenden ponden kostte en verdere corrigerende inspanningen vereiste. Deze traumatische beproeving haalde hem eindelijk uit wat hij de transgenderwaan noemt, waardoor hij inzag dat de zoektocht naar lichamelijke modificatie een op hol geslagen trein was die nooit voldoening zou brengen. Hij stopte met het nemen van cross-sekse hormonen, belde zijn moeder, verliet de stad waar hij had gewoond en keerde terug naar zijn familie om opnieuw te beginnen. Hij merkt op dat zijn langdurige relatie al tijdens de transitie was geëindigd omdat hij niet authentiek was, en dat latere pogingen om binnen transkringen te daten oppervlakkig en emotioneel hol aanvoelden. Nu een jaar en vier maanden in detransitie, zegt hij zich normaal en vredig te voelen, en ervaart hij niet langer de extreme emotionele schommelingen van vroeger. Hij houdt een stabiele routine aan die draait om teamsporten, dagelijkse beweging en tijd in de natuur, en blijft volledig van sociale media af. Hij verwerpt het idee van "ware trans" en beweert dat transitie een copingmechanisme is dat wordt aangewakkerd door een cultuur van zelfmodificatie en ten onrechte wordt gepresenteerd als gezondheidszorg. Hij adviseert degenen die transitie overwegen om zichzelf ruim de tijd en genade te geven, in het besef dat zijn eigen haast naar medicalisering voortkwam uit zelfveroordeling en ongenezen trauma in plaats van oprechte zelfkennis.