Detransitioner Interviews de Waarachtige Therapeut | The Bridge S2 Ep8
Ik was negentien toen het systeem tegen me loog en me naar transitie duwde. Op twintigjarige leeftijd kreeg ik een dubbele mastectomie van een kring die me aanmoedigde. Drie jaar na het stoppen met hormonen weet ik dat echte relaties eerlijkheid nodig hebben, niet met suiker omhulde stilte.
Overzicht
Maddie Durbin, een gedetransitioneerde vrouw en host van The Bridge, deelt hoe chronische pijn en medische afwijzing haar ertoe brachten het systeem in twijfel te trekken dat haar transitie op negentienjarige leeftijd bevestigde. Ze reflecteert op het verlies van vrienden toen ze detransitioneerde, het beïnvloeden van anderen om te transitioneren, en het ondergaan van een dubbele mastectomie op twintigjarige leeftijd vanuit een sociale kring die ze nu als schadelijk ziet. Drie jaar na het stoppen met hormonen pleit ze voor eerlijke relaties en waarschuwt ze dat trans-identificatie vaak als een pleister fungeert voor dieperliggende problemen.
Volledige Video Samenvatting
Maddie Durbin stelt zich voor als een gedetransitioneerde vrouw en host van The Bridge. Ze legt uit dat ze tijdens de eerste paar jaar van haar detransitie veel verantwoordelijkheid bij zichzelf legde, maar pas in het afgelopen jaar begon ze zichzelf als een detransitioner te identificeren en de verhalen van anderen te onderzoeken. Ze realiseerde zich dat ze als een kwetsbare negentienjarige werd voorgelogen en gemanipuleerd door een systeem dat haar in de steek liet, en dat geen enkele professional haar beslissing om als trans te leven ooit in twijfel trok of haar waarschuwde dat dit haar een levenslange patiënt zou maken. Haar detransitie werd ingegeven door chronische pijn en chronische vermoeidheid die het medische systeem afdeed als fibromyalgie of ingebeeld. Toen artsen geen echte hulp boden, begon ze alternatieven te zoeken en te geloven dat echt herstel mogelijk was, een boodschap die ze nooit van professionals had ontvangen. Ze reflecteert dat leven als trans haar ook verplichtte tot een levenslange patiënt, maar geen enkele therapeut of arts heeft dit ooit benoemd. Maddie deelt dat ze op de middelbare school een gay-straight alliance startte en later, terwijl ze als trans leefde, anderen beïnvloedde om ook te transitioneren, zelfs door een vriend door te verwijzen naar haar chirurg—acties waar ze nu spijt van heeft. Ze benadrukt het belang dat professionals van gedachten kunnen veranderen en fouten kunnen toegeven, en merkt op dat nederigheid vooral van cruciaal belang is omdat de wereld zo snel is veranderd. Ze vertelt over het pijnlijke verlies van langdurige vrienden die haar in de steek lieten simpelweg toen ze hoorden dat ze was gedetransitioneerd, voordat ze zelfs maar publiekelijk begon te spreken. Op een moment dat ze emotioneel kwetsbaar was en steun nodig had, konden zij de vragen die haar keuze opriep niet verdragen. Ze trekt een parallel met herstel van verslaving en suggereert dat detransitioneren soms betekent dat je relaties achter je moet laten die op de lange termijn niet gezond zouden zijn. Ze onthult ook dat ze en een voormalige beste vriend samen transitioneerden, en die vriend eveneens alle contact verbrak toen Maddie detransitioneerde. Maddie zegt dat ze de afgelopen jaren relaties opnieuw heeft overdacht nadat ze zich realiseerde dat de mensen om haar heen haar hadden aangemoedigd om op twintigjarige leeftijd een dubbele mastectomie te ondergaan. Ze waardeert nu eerlijkheid en het vermogen om het oneens te zijn, en beweert dat met suiker omhulde relaties niet het echte leven zijn. Ze is het eens met haar gast dat trans-identificatie vaak een pleister is voor diepere wonden, en dat mensen vaardigheden nodig hebben om door lijden heen te bewegen in plaats van snelle oplossingen. Ze bekritiseert moderne therapie omdat het codependente betaalde relaties bevordert in plaats van echte gemeenschapsbanden. Drie jaar na het stoppen met hormonen beschrijft ze de reis als moeilijk, waarbij het besef van wat ze heeft doorgemaakt steeds dieper wordt. Hoewel ze hoopt dat het bewustzijn groeit en dat meer detransitioners die zich uitspreken een afname van de ideologie kunnen signaleren, erkent ze de strijd en het verdriet waar velen nog steeds mee te maken hebben. Ze moedigt ouders en geliefden aan om volledig eerlijk te zijn met trans-geïdentificeerde familieleden in plaats van om het issue heen te draaien, in de overtuiging dat authenticiteit noodzakelijke zaadjes plant, zelfs wanneer het conflict veroorzaakt.