Wolven in Witte Jassen
Het testosteron heeft mijn lever op mijn veertiende echt beschadigd. Ik heb genitale atrofie, urinaire problemen en dagelijkse zenuwpijn. Ik was volledig verrast.
Overzicht
Clementine Breen, Layla Jane en andere jonge gedetransitioneerde vrouwen beschrijven hoe vroege puberteitsnood, online invloed en bevestiging door therapeuten leidden tot puberteitremmers, testosteron en mastectomieën die hen achterlieten met botverlies, leverschade, zenuwpijn, schildklierbeschadiging en suïcidale crises. Ze zeggen dat ze niet volledig geïnformeerd waren, in de steek werden gelaten na detransitie en als experimenten werden behandeld door een systeem dat volgens hen kwetsbare adolescenten uitbuitte voor winst.
Volledige Video Samenvatting
Clementine Breen, een 21-jarige studente uit Los Angeles, vertelt dat haar schooldecaan in de achtste groep suggereerde dat ze mogelijk genderdysforie had. Ze kreeg puberteitremmers voordat de puberteit begon en werd niets verteld over mogelijke levenslange gevolgen; ze lijdt nu aan constante gewrichtspijn en botverlies. Haar familie werd voor de keuze gesteld van een levende zoon of een dode dochter. Layla Jane begon op haar elfde, na een vroege puberteit, haar gender in twijfel te trekken. Op haar veertiende had testosteron haar lever ernstig beschadigd. In september 2017 onderging ze een mastectomie die clinici 'top surgery' noemden. Op haar zeventiende besefte ze dat ze geen mannelijke façade wilde behouden. Ze heeft nu genitale atrofie, urinaire problemen en dagelijkse zenuwpijn als elektrische schokjes. Ze werd nooit verteld dat melkklieren zouden blijven, wat melk kan vasthouden en een infectie kan veroorzaken als ze zwanger zou worden, wat haar volledig verraste. Een andere jonge vrouw kreeg op haar zeventiende testosteron voorgeschreven en beschrijft, nu drieëntwintig en pas drie maanden gestopt, een vernietigde schildklier, vermoeidheid, hersenmist, slapeloosheid en dieetproblemen. Toen ze detransitioneerde, lieten clinici haar in de steek; ze voelde zich verraden. Een ouder vertelt hoe haar veertienjarige kind, na online beïnvloeding, bevestiging kreeg van een therapeut in een kinderziekenhuis. Direct daarna werd het kind suïcidaal en werd thuis een suicide watch ingesteld; het gezin voelt zich in de steek gelaten door artsen, verzekeraars en therapeuten. Een andere detransitioner ontmoette een gendertherapeut na seksueel misbruik in de kindertijd en problemen thuis. De therapeut vertelde haar dat ze waarschijnlijk transgender was zonder de risico's van testosteron volledig uit te leggen. Ze kreeg later een aanval, permanent verdikte stembanden en urinaire problemen. Tijdens haar detransitie voelde ze zich in de steek gelaten en zei dat het systeem haar als een experiment behandelde. Een verdere jonge vrouw identificeerde zich op haar elfde als transgender, begon op haar zeventiende met hormonen en had op haar negentiende een dubbele mastectomie. Ze doorstond heropende incisies om handmatig bloedstolsels uit haar borstholte te draineren, een complicatie waarvoor ze niet was gewaarschuwd en waardoor ze de dood vreesde. Een andere spreker stelt dat het simpelweg ontvangen van medicijnen en doorverwijzingen haar waan bevestigde in plaats van genezing te bevorderen. Samen waarschuwen ze dat kwetsbare kinderen toekomstig ouderschap niet kunnen bevatten en worden gestuurd naar onomkeerbare procedures door een systeem dat hen volgens hen als experimenten behandelde. Ze beschrijven hoe ze in de steek werden gelaten na detransitie, verrast door complicaties en uitgebuit door aanbieders die hun leed bevestigden in plaats van het te helen. Ze dringen er bij leiders op aan om te voorkomen dat instellingen profiteren van adolescente onzekerheden en om te luisteren zonder schade aan te richten.