EP22 - Tumblr Trans - met Helena Kerschner
Ik heb mijn lichaam ingeruild voor een fantasie om een slungelige Tumblr-jongen te zijn. Alles wat ik kreeg waren twee psychiatrische afdelingen en diepere zelfhaat. Ik ben gewoon een vrouw die begeleiding nodig had, geen testosteron.
Overzicht
Helena Kerschner beschrijft hoe, als geïsoleerde tiener, Tumblr-gemeenschappen cis hetero witte mensen neerzetten als onderdrukkers, wat haar ertoe bracht they/hen, agender en ze/zer-voornaamwoorden aan te nemen voor acceptatie. Ze begon met testosteron op haar 18e na een Planned Parenthood-beoordeling, en werd gedurende 17 maanden op een hoge dosis disfunctioneel en werd twee keer opgenomen. Een videomontage van haar achteruitgang deed haar haar fout inzien; ze stopte, identificeerde zich kortstondig als non-binair en leeft op 23-jarige leeftijd als vrouw, waarbij ze haar transitie toeschrijft aan lichaamsbeeldproblemen en online druk in plaats van dysforie.
Volledige Video Samenvatting
Helena Kerschner begon op 15-jarige leeftijd Tumblr te gebruiken nadat ze sociaal geïsoleerd en depressief was geworden tijdens de middelbare school, uiteindelijk stopte ze met school en begon ze zichzelf te beschadigen. Hoewel ze zich aanvankelijk aansloot bij fandoms voor classic rockbands, werd ze al snel ondergedompeld in sociale rechtvaardigheidsgemeenschappen waar cisgender, hetero, witte mensen routinematig werden neergezet als bevoorrechte onderdrukkers. Hoewel ze aanvankelijk vijandig stond tegenover de vijandige retoriek jegens cis mensen, gaf ze uiteindelijk onbewust toe en kondigde aan dat ze they/hen-voornaamwoorden zou proberen. De onmiddellijke positieve feedback creëerde een versterkende loop van escalerende identiteitsexperimenten; in de daaropvolgende jaren bewoog ze zich door demigirl, agender en ze/zer-voornaamwoorden, waarbij ze online sociale acceptatie en voorwaardelijke lof kreeg die ze in het echte leven miste. Ze kreeg het gevoel dat binnen dit morele kader het aannemen van een trans-identiteit de enige manier was om aan de onderdrukkerstatus te ontsnappen en erbij te horen. Tegen haar 18e, ervan overtuigd dat ze een transjongen was, reed ze van Ohio naar een Planned Parenthood in Chicago voor informed consent testosteron. Na een interview van 20 minuten met een maatschappelijk werker en zonder bloedonderzoek of vervolgeisen, kreeg ze 100 milligram testosteron per week voorgeschreven - de hoogste dosis - nadat ze de clinicus had verteld dat ze meer nodig had vanwege haar lichaamstype. Ze bleef ongeveer 17 maanden lang testosteron gebruiken. In plaats van haar fantasie te verwezenlijken om een slungelige, mannelijke figuur te worden, werd ze diep disfunctioneel, emotioneel onstabiel en werd ze twee keer opgenomen in psychiatrische afdelingen. Het keerpunt kwam toen haar toenmalige partner, destijds ook een transman, haar een videomontage liet zien die haar fysieke en emotionele achteruitgang documenteerde vanaf haar eerste injectie. Het zien van het contrast tussen haar pre-transitie zelf en haar steeds zieker, ongelukkiger uiterlijk deed haar beseffen dat ze een ernstige fout had gemaakt. Ze stopte met testosteron, identificeerde zich kortstondig enkele maanden als non-binair en accepteerde uiteindelijk dat ze een vrouw is. Nu 23 jaar oud, zegt Kerschner dat haar oorspronkelijke leed niet voortkwam uit genderdysforie, maar uit ernstige lichaamsbeeldproblemen die botsten met online sociale prikkels. Ze bekritiseert het gebrek aan medische poortwachters die haar in staat stelden om met bijna geen beoordeling een hoge dosis hormonen te krijgen, en stelt dat kwetsbare jongeren realistische begeleiding met mededogen nodig hebben van betrouwbare volwassenen in plaats van automatische bevestiging.