Eerste Persoon: "Ik ben een detransitioner die een baby kreeg...dit zijn de enorme gezondheidsuitdagingen waar ik voor kwam te staan"
Ik probeer het niet te doen, maar ik denk vaak aan het feit dat als ik mijn baby vasthoud of als ik mijn borstkas in brand steek, het exact hetzelfde zou voelen. Niets.
Overzicht
Prisha Mosley beschrijft hoe genderideologie, ontdekt op Tumblr, leidde tot medicalisering op haar 16e voor een eetstoornis, wat resulteerde in testosteron, een dubbele mastectomie en chronische pijn die werd afgedaan als groeipijn. Na het stoppen met hormonen en het behandelen van een borderline persoonlijkheidsstoornis, detransitioneerde ze mentaal. Ondanks dat ze dacht onvruchtbaar te zijn, werd ze zwanger en doorstond ze hyperemesis, een gedwongen keizersnede vanwege atrofie en onderontwikkelde heupen, en postpartum complicaties zoals opgesloten melk in littekenweefsel. Ze spant nu een rechtszaak aan tegen haar artsen.
Volledige Video Samenvatting
Prisha Mosley vertelt hoe ze op 15-jarige leeftijd via de anorexia-gemeenschap op Tumblr in aanraking kwam met transgenderideologie, terwijl ze werd behandeld voor een eetstoornis. Ze ging geloven dat haar psychologische problemen, inclusief haar eetstoornis, voortkwamen uit het feit dat ze in het verkeerde lichaam was geboren. Op haar 16e begon de medicalisering op het kantoor van haar diëtist, waar een kinderendocrinoloog haar in het geheim begon te zien. Na een injectie om haar menstruatie te stoppen, kreeg ze tijdens een korte afspraak van 15 minuten met een gendertherapeut – die ook de mogelijkheid van boven- en onderlichaamsoperaties noemde – een standaard aanbevelingsbrief en begon ze met testosteron. Haar ouders werd verteld dat de keuze was tussen een levende zoon of een dode dochter. Ze onderging een dubbele mastectomie. Aanvankelijk voelde ze opluchting en hoop, wat ze later herkende als een waanidee en valse hoop aangewakkerd door activisten. Chronische pijn door testosteron werd door haar endocrinoloog afgedaan als normale groeipijn van de mannelijke puberteit, maar het lijden hield aan tot ze cold turkey stopte. Uiteindelijk vond ze een dialectische gedragstherapeut die haar onderliggende borderline persoonlijkheidsstoornis behandelde, en door die therapie en de helderheid die de terugtrekking bracht, verzoende ze zich mentaal met haar biologische geslacht en detransitioneerde ze in oktober, twee jaar voor het interview. Ondanks jaren van cross-sekse hormonen en een operatie, werd Mosley onverwacht zwanger terwijl ze anticonceptie gebruikte om haar hormonen te herstellen, een mogelijkheid waarvan ze dacht dat die onmogelijk was. Ze was geschokt en aanvankelijk suïcidaal, uit angst dat de baby ziek of beschadigd zou zijn. De zwangerschap was gruwelijk en traumatisch: ze had hyperemesis, moest negen maanden lang constant overgeven, dag en nacht, en had een keizersnede nodig omdat haar zoon groot was en haar heupen onderontwikkeld waren door testosteron en haar eetstoornis, verergerd door pelviene atrofie. Ze beschrijft ook een diepgaand borsttrauma: haar borsten waren chirurgisch verwijderd en haar tepels waren elders opnieuw gehecht, wat haar hard, plat, gevoelloos, littekens nalatend en niet in staat om borstvoeding te geven achterliet. Na de bevalling ontdekte ze dat achtergebleven borstweefsel opzwol met melk die vastzat onder littekenweefsel, waardoor pijnlijke, keiharde knobbels ontstonden die haar littekens uitrekten en scheurden. Ze benadrukt dat artsen die eerst zo stellig waren, nu toegeven dat ze niet weten hoe ze deze complicaties moeten behandelen. Mosley spant een rechtszaak aan tegen de artsen die haar medisch hebben laten transitioneren en behaalde recent een juridische overwinning waardoor haar zaak door kan gaan.