'Detransitioner' Keira Bell: "Psychische aandoeningen hebben psychologische behandeling nodig"
Psychische aandoeningen hebben psychologische behandeling nodig. Ik kreeg binnen maanden na aankomst bij Tavistock remmers voorgeschreven, zonder enig diepgaand onderzoek. We moeten stoppen met het plaatsen van minderjarigen op experimentele medicijnen en hen natuurlijk laten opgroeien.
Overzicht
Keira Bell beschrijft hoe gender-non-conformiteit en online blootstelling aan transseksualiteit haar op zestienjarige leeftijd naar de Tavistock Clinic leidden, waar ze snel bevestigd werd en binnen maanden aan de puberteitsremmers ging. Nu drieëntwintig, heeft ze spijt van de behandeling, met vermelding van menopauzale symptomen, botverlies en onbekende vruchtbaarheidseffecten, en stelt dat minderjarigen geen toestemming kunnen geven voor zulke onomkeerbare experimentele interventies. Ze hoopt dat haar rechtszaak een einde maakt aan medische transitie voor minderjarigen, bewustwording creëert voor detransitioners en betere geestelijke gezondheidsdiensten opzet, met de stelling dat psychische aandoeningen psychologische behandeling nodig hebben.
Volledige Video Samenvatting
Keira Bell vertelt dat ze veertien was en worstelde met persoonlijke problemen en gender-non-conformiteit toen ze online in aanraking kwam met transseksualiteit. Ze zegt dat het destijds een verklaring leek voor haar problemen, wat haar ertoe bracht hulp te zoeken via haar huisarts en vervolgens CAMHS, die haar doorverwezen naar de Tavistock Clinic. Ze ging daar voor het eerst heen toen ze zestien was. Volgens Bell bood de kliniek geen specifieke psychologische behandeling aan. In plaats daarvan, zegt ze, hanteerden ze een bevestigingsmodel, waarbij ze onmiddellijk haar beweringen dat ze mannelijk was en haar verlangen om te transitioneren bevestigden, zonder enig diepgaand onderzoek naar haar voorgeschiedenis uit te voeren. Ze werd snel op het medische pad gezet: van haar eerste afspraak in januari tot het voorschrijven van puberteitsremmers in oktober. Bell omschrijft de effecten van de remmers als ernstig. Ze ervaarde wat ze menopauzale symptomen noemt, waaronder slapeloosheid, verlies van eetlust en verminderde botdichtheid. Ze vermoedt ook dat er waarschijnlijk aanpassingen in de hersenen plaatsvonden die niet zijn onderzocht, en noemt die periode een verschrikkelijke tijd. Ze verwerpt de openbare verklaring van Tavistock dat de dienst tijd besteedt aan het bespreken van het algemene welzijn van jongeren en hun families voordat de focus op gender komt te liggen. Ze zegt dat dit totaal niet overeenkomt met haar eigen ervaring. Bell uit haar diepe bezorgdheid over de langetermijnimpact van de hormoonbehandeling die ze kreeg. Ze stelt dat het minderjarigen op een pad zet dat hun leven voor altijd verandert, voordat ze de gevolgen voor hun volwassen leven kunnen begrijpen. Ze stelt dat als dit medische pad wordt gestopt, het mensen in staat stelt natuurlijk op te groeien, en dat volwassenen in de meeste gevallen hun genderdysfore gevoelens ontgroeien, waardoor de interventie een onnodige schade is. Ze merkt ook op dat haar toekomstige vruchtbaarheid onzeker blijft, omdat er sinds haar behandeling geen tests zijn uitgevoerd. Haar advocaat, Paul Conrath, legt uit dat de rechtszaak draait om geïnformeerde toestemming. Hij stelt dat jongeren onder de achttien jaar niet in staat zijn om geïnformeerde toestemming te geven voor een experimentele medische behandeling met onomkeerbare, levenslange gevolgen. Hij betwist de beschrijving van Tavistock van hun dienst als veilig en doordacht, met verwijzing naar extreem beperkt onderzoek en citeert de bevinding van Oxford University Professor Karl Hinnigan dat de huidige onderzoeksbasis geïnformeerde besluitvorming en veilige praktijken bij kinderen niet ondersteunt. Conrath noemt ook een tweede cliënt, de moeder van een autistisch zestienjarig meisje dat op de wachtlijst staat voor de Gender Identity Development Service, die vreest dat haar dochter een vergelijkbare behandeling zal ondergaan. Bell zegt dat ze hoopt dat de zaak zal voorkomen dat minderjarigen puberteitsremmers voorgeschreven krijgen, waarvan de NHS onlangs heeft toegegeven dat ze experimenteel zijn. Ze wil schadelijke lichamelijke veranderingen voorkomen, bewustwording creëren over het systeem zelf en detransitioners aanmoedigen om hun stem te laten horen. Ze pleit ook voor meer onderzoek naar genderdysforie en de oprichting van robuustere geestelijke gezondheidsdiensten, en concludeert dat psychische aandoeningen psychologische behandeling nodig hebben om te voorkomen dat jongeren hormoonremmers of een medische verandering overwegen.