EP47 - Het is mevrouw Watson, dank u wel - met Sinead Watson
Ik zei tegen hen dat ik geen transkind was, maar ze noemden me meteen dhr. Watson. Als iemand me in 2012 had bereikt in plaats van me te bevestigen, had ik mijn borsten en baarmoeder misschien niet verloren door onomkeerbare chirurgie.
Overzicht
Sinead Watson vertelt hoe ze als volwassene transitioneerde na een periode van persoonlijke crisis, nadat ze online transgemeenschappen had ontdekt en zichzelf had overtuigd dat mannelijk zijn haar problemen zou oplossen. Ze zegt dat de genderkliniek haar onmiddellijk bevestigde zonder haar uitgebreide psychiatrische geschiedenis of puberteitsgerelateerde distress te onderzoeken, en in plaats daarvan alles toeschreef aan dysforie. Nu gedetransitioneerd, steunt ze holistische gezondheidszorg die eerst comorbiditeiten behandelt, gelooft ze dat de NHS echte gevallen nog steeds moet dekken en waarschuwt ze dat ideologiegedreven activisme kwetsbare mensen schaadt en de publieke steun voor transgenders erodeert.
Volledige Video Samenvatting
Sinead Watson legt uit dat ze als volwassene is getransitioneerd nadat ze in 2011 en 2012 online transgender materiaal had ontdekt. Destijds dronk ze zwaar, was ze aangevallen, uit het huis van haar moeder gezet en had ze het gevoel dat vrouw zijn de oorzaak van al haar problemen was. Ze had nog nooit van transgenderisme gehoord, maar nadat ze YouTube-video's en forums vond waar mensen vergelijkbare gevoelens beschreven, raakte ze geobsedeerd. Ze transitioneerde sociaal, bond haar borstkas af en verwees zichzelf op 23-jarige leeftijd door naar de genderkliniek in Glasgow, begon testosteron op 24-jarige leeftijd en kreeg later een dubbele mastectomie en hysterectomie; ze wilde ook een falloplastiek. Ze benadrukt dat ze nooit een 'transkind' was. Haar ongemak verscheen tijdens de puberteit, wat volgens haar niet ongewoon is, en ze vertelde dit aan de genderkliniek. In plaats van te onderzoeken waarom de puberteit en het vrouw-zijn haar van streek maakten, bevestigde het personeel haar onmiddellijk als 'dhr. Sean Watson' onder een model van louter affirmatie. Ze zegt dat de clinici op de hoogte waren van haar uitgebreide psychiatrische geschiedenis—inclusief instortingen, zelfmoordpogingen, hospitalisaties en arrestaties—maar behandelden dit slechts terloops en schreven alles toe aan genderdysforie in plaats van mogelijke comorbiditeiten te onderzoeken. Watson gelooft dat er een korte periode rond 2011 of 2012 was waarin ze bereikbaar was geweest met de juiste geestelijke gezondheidszorg, maar zodra ze diep in de transitie-mentaliteit zat, zou ze niet naar rede hebben geluisterd. Na detransitie ontdekte ze dat haar angsten om onbemind te zijn ongegrond waren; haar partner accepteerde haar nadat ze detransitioneerde zonder dat ze iets hoefde te veranderen. Ze betoogt dat gendergerelateerde zorg holistisch moet worden, waarbij depressie, eetstoornissen, trauma en autisme eerst worden behandeld vóór medische transitie. Ze steunt dekening door de NHS voor echte, aanhoudende gevallen na grondige beoordeling, maar is tegen demedicalisatie en het pad van louter affirmatie. Ze maakt onderscheid tussen transseksualiteit en de moderne transgenderbeweging en bekritiseert activisten omdat ze een medische aandoening toe-eigenen en zowel kwetsbare jongeren als gewone transgenders die onopgemerkt willen leven, schaden.