FACE TO FACE | Ze heeft spijt van haar geslachtsverandering: het volledige verhaal met Daisy Strongin
Ik was chronisch online, depressief en wanhopig om iemand anders te worden. Transitioneren voelde onvermijdelijk in 2015. Detransitioneren was niet het vinden van een nieuwe identiteit – het was de opluchting van het volledig loslaten van gender.
Overzicht
Daisy Strongin beschrijft hoe gender-nonconformiteit in de kindertijd, depressie en chronisch internetgebruik ertoe leidden dat ze op zeventienjarige leeftijd sociaal transitioneerde en op achttienjarige leeftijd met testosteron begon via een enkel informed-consent-consult, gevolgd door een borstoperatie op twintigjarige leeftijd. Nadat de aanvankelijke opwinding was vervaagd in isolatie en spijt, detransitioneerde ze in mei 2020, trouwde later en kreeg twee kinderen. Ze vertelt ook over haar terugkeer naar het christendom, haar aantrekking tot de katholieke traditie en de Werkelijke Tegenwoordigheid, en de doop en vormsel van haar familie tijdens de Paaswake van vorig jaar.
Volledige Video Samenvatting
Daisy Strongin beschrijft haar reis vanaf haar vroege jeugd, waarin ze mannelijke personages aanbad en zich half-jongen voelde. Op de middelbare school knipte ze haar haar kort en nam ze een mannelijke persona aan, maar begon ze aan de middelbare school met een poging vrouwelijker te zijn. Chronisch internetgebruik en depressie leidden haar naar Tumblr, waar ze genderqueer ontdekte en later over vrouw-naar-man transities leerde via YouTube. Overtuigd door online boodschappen dat het onderdrukken van een trans-identiteit tot zelfmoord kon leiden, en al worstelend met suïcidale gedachten, concludeerde ze dat transitioneren haar ellende zou oplossen. Op zeventienjarige leeftijd kwam ze uit de kast als transman; voornaamwoorden werden extreem belangrijk. Direct na de middelbare school, op achttienjarige leeftijd, kreeg ze testosteron via informed consent in een kliniek in Chicago tijdens één kort consult dat zestig dollar kostte. Ze zegt dat de beslissing onvermijdelijk aanvoelde vanwege het tijdperk, haar mentale toestand en de afwezigheid van zichtbare detransitioners in 2015. Na een paar jaar hormonen te hebben gebruikt, onderging ze in 2018 op twintigjarige leeftijd een borstoperatie, met de redenering dat ze als man geen borsten nodig had, hoewel ze zich later herinnerde dat ze tijdens de puberteit onverschillig of tevreden was geweest. Ze geeft toe dat ze genoot van de fantasie en de controle die het haar gaf. De opwinding vervaagde nadat ze haar naam wettelijk had veranderd. Ze voelde zich geïsoleerd, doelloos en onvolledig, met het gevoel dat ze nooit meer heel zou voelen. Ze realiseerde zich dat ze niet langer een transman wilde zijn; ze wilde een man, een gezin en een normaal leven. Ze raakte uitgeput door de politieke controverse rond haar bestaan en door het gevoel een permanente hybride te zijn wier mannelijkheid altijd ter discussie stond. In mei 2020 sloeg ze haar wekelijkse testosteroninjectie over en besloot ze te detransitioneren. Ze was doodsbang om als vrouw te leven met een verdiepte stem en mastectomielittekens, maar voelde een diepe opluchting bij het volledig loslaten van genderidentiteit en simpelweg zijn wie ze is. Al snel ontmoette ze haar man, trouwde en kreeg snel twee kinderen. Ze treurt om haar onvermogen om borstvoeding te geven, wat ze emotioneel pijnlijk vindt, vooral in de vroege kindertijd van haar dochter, hoewel ze zich focust op het feit dat flesvoeding haar goed voedt. Strongin beschrijft ook een parallelle spirituele reis. Na haar kinderlijk protestantse geloof te hebben verlaten, keerde ze tijdens haar transitie terug naar het christendom, maar voelde ze zich buitengesloten omdat ze trans was. Detransitioneren verwijderde die barrière en ze begon met een open hart te bidden en de Schrift te lezen, wat uiteindelijk een overweldigende vrede gaf. Na het verkennen van een Episcopaalse kerk, werden zij en haar man aangetrokken tot het katholicisme door haar claim van de Werkelijke Tegenwoordigheid in de Eucharistie, haar systematische theologie en haar verankering in traditie. Ze zegt dat ze verliefd werd op het geloof, en zij, haar man en haar zoon werden samen gedoopt, gevormd en ontvingen hun Eerste Communie tijdens de Paaswake van vorig jaar.