Ik detransitioneer. (FTMTF)
Toen het klaar was, bleef ik onvolledig en gebroken achter. Ik vond mijn identiteit in Christus, niet in geslacht. Mijn naam is Daisy en ik ben een vrouw.
Overzicht
Daisy Strongin vertelt over haar detransitie na jaren als transman te hebben geleefd. Ze beschrijft hoe de opluchting na de transitie plaatsmaakte voor een verpletterend gevoel van spijt, een gevoel van onvolledigheid en suïcidale wanhoop, zodra haar juridische en medische stappen waren voltooid. Ze bespreekt haar oorspronkelijke motivaties – sociale dysforie, afgunst en de wens om de perceptie van anderen te controleren – en legt uit hoe haar terugkeer naar het christendom haar hielp haar vrouwelijk lichaam en haar door God gegeven identiteit te accepteren, wat ertoe leidde dat ze weer als Daisy, een vrouw, ging leven.
Volledige Video Samenvatting
Daisy Strongin kondigt aan dat ze een detransitie doormaakt. Ze legt uit dat ze na het voltooien van haar transitie en het wijzigen van haar officiële documenten aanvankelijk opluchting voelde, maar al snel last kreeg van opdringerige gedachten over spijt. Rond april 2019 werden deze twijfels werkelijk en angstaanjagend; ze uitten zich als een misselijkmakend zinkend gevoel en een diep gevoel van onvolledigheid. De dissonantie die ze na de transitie voelde, was dieper dan wat ze daarvoor had ervaren, en ze ging een haat koesteren voor haar lichaam – niet omdat het vrouwelijk leek, maar omdat de veranderingen haar een gevoel van onsamenhangendheid hadden gegeven. Ze realiseerde zich dat ze, zelfs als ze ononderscheidbaar was geworden van een cisgender man, een leegte zou hebben gevoeld. Gedurende de eerste jaren van haar transitie was ze opgetogen over elke stap – stemverandering, bovenlichaamoperatie – en had ze die opgetogenheid geïnterpreteerd als bewijs dat ze op het juiste pad was. Maar toen het proces eenmaal afgerond was, voelde ze zich gebroken. Ze werd suïcidaal, in de overtuiging dat haar enige opties waren: leven met spijt terwijl ze mannelijkheid performde, of proberen alles ongedaan te maken. Van april tot december 2019 was ze van plan om met de spijt te leven, maar de pijn was ondraaglijk. Ze begon het in bedekte termen tegen vreemden en dates te zeggen, zonder de moed te hebben de waarheid tegen dierbaren te vertellen. Ze reflecteert dat de overtuiging dat spijt tot zelfmoord zou leiden, de ervaring veel erger maakte, en ze gelooft dat ze zonder dat narratief misschien had leren leven met haar dysforie in plaats van te transitioneren. Toen ze haar oorspronkelijke redenen voor de transitie bekeek, zei ze dat ze sinds haar vroege jeugd een jongen had willen zijn en zich herkende in het trans narratief van 2015. Ze had geen fysieke dysforie, alleen sociale dysforie: een verlangen om te controleren hoe anderen haar perceiveerden en om als masculien gezien te worden. Ze benijdde de acceptatie die andere transmannen kregen en wilde een begrijpelijke identiteit. Ze dompelde zich onder in de transgemeenschap en maakte video's, waarbij ze haar transidentiteit gebruikte als een beschermend affiche om haar ware ik tegen inspectie te beschermen. Haar wending naar het christendom kwam tegelijkertijd met haar twijfels naar boven. Ze had die van binnen altijd in God geloofd, maar een persoonlijk geloof gemeden vanwege de implicaties. Uiteindelijk opende ze zich voor de bijbel en het gebed, voelde ze de aanwezigheid van God en realiseerde ze zich dat zij aan Hem toebehoorde. Ze benadrukt dat ze niet detransitioneerde alleen maar omdat ze dacht dat trans zijn een zonde was; eerder waren haar spijt en haar geloof deel van een diepere verlossing. Ze realiseerde zich dat ze zichzelf moest accepteren zoals God haar had geschapen, inclusief haar essentiële vrouwelijkheid en haar verlangen om moeder en vrouw te zijn. Nu ze ernaar streeft om in januari 2021 volledig als Daisy te leven, is ze bezig haar officiële naam te wijzigen, haar garderobe opnieuw op te bouwen en zich voor te bereiden om het iedereen in haar leven te vertellen. Ze concludeert door te stellen dat ze een vrouw is, dat ze dit voor zichzelf doet, voor anderen die het misschien nodig hebben, en voor God.