Ik Was Een Transkind, Ik Begon Met Medische Transitie Toen Ik 14 Jaar Was...Toen Detransitioneerde Ik
Ik was een kind. Ik kon geen toestemming geven om permanent chemisch verminkt te worden, en het was niet liefdevol om mijn borsten af te snijden. Ik werd voorgelogen en verteld dat ik vanbinnen stiekem een jongen was.
Overzicht
Claire Abernathy beschrijft hoe ze zich op twaalfjarige leeftijd als trans identificeerde en op veertienjarige leeftijd met testosteron begon, gevolgd door een mastectomie zes maanden later. Ze argumenteert dat kinderen geen toestemming kunnen geven voor permanente chemische en chirurgische verandering en dat dergelijke procedures moeten worden voorbehouden aan volwassenen op achttienjarige leeftijd. Ze zegt dat ze werd voorgelogen over dat ze vanbinnen een jongen was, noemt medische transitie bij kinderen pseudowetenschap en kindermishandeling, en houdt vol dat artsen deze verzoeken moeten weigeren, ongeacht de instemming van een kind.
Volledige Video Samenvatting
Claire Abernathy vertelt dat ze zich op twaalfjarige leeftijd als transgender identificeerde en tijdens haar achtste schooljaar, op veertienjarige leeftijd, begon met testosteron. Wanneer een vrouw vraagt of zij zelf om de behandeling had gevraagd, bevestigt Claire dat dit zo was, maar voegt ze onmiddellijk toe dat het verzoek van een kind op zich een medische ingreep niet ethisch maakt. Ze vergelijkt de situatie met een niet-diabetische patiënt die een arts om insuline vraagt, en stelt dat de arts moet weigeren omdat het niet gepast is om elk verzoek in te willigen. Zes maanden na het starten met testosteron, op veertienjarige leeftijd, onderging ze een dubbele mastectomie. Claire benadrukt dat ze een kind was dat geen toestemming kon geven om permanent chemisch verminkt te worden of om haar borsten chirurgisch te laten verwijderen. Claire stelt duidelijk dat ze niet gelooft dat medische transitie voor kinderen beschikbaar zou moeten zijn. Op de vraag of niemand deze procedures zou moeten ondergaan, antwoordt ze: “Niet als kinderen.” Ze verduidelijkt dat als medische transitie wordt behandeld als een cosmetische ingreep die een volwassene voor het eigen lichaam kiest, de geschikte leeftijd achttien moet zijn, in overeenstemming met andere cosmetische procedures. Ze beweert dat kinderen en middelbare scholieren niet weten wie ze zijn, en ze daagt het concept van het ‘transgenderkind’ uit door te vragen wat zo’n term precies zou moeten betekenen. Ze wijst erop dat veel mensen, vooral tieners, zich niet goed voelen in hun lichaam tijdens de puberteit, en ze vraagt zich af waarom de samenleving de borsten van een kind zou afsnijden simpelweg omdat dat kind zich ongemakkelijk voelt of beweert in het verkeerde lichaam te zitten. Claire zegt dat ze als kind werd voorgelogen en werd verteld dat ze vanbinnen stiekem een jongen was. Ze uit haar woede dat jonge meisjes hun borsten laten verwijderen en dat kinderen worden geïndoctrineerd om te geloven dat het verwijderen van delen van hun lichaam hun leed zal oplossen. Ze vertelt de vrouw dat het niet liefdevol was om haar borsten af te snijden en dat het faciliteren van dergelijke operaties bij minderjarigen medisch onethisch is. Ze beschrijft de praktijk ook als pseudowetenschap en kindermishandeling, en houdt vol dat artsen deze behandelingen niet aan kinderen moeten geven, zelfs niet wanneer de kinderen erom vragen. Gedurende het gesprek houdt ze vol dat haar standpunt gaat over het beschermen van minderjarigen, en niet over het beperken van de keuzes van volwassenen die mogelijk voor cosmetische procedures kiezen zodra ze oud genoeg zijn om geïnformeerde toestemming te geven.