Detransitie: Waarom Ben Ik überhaupt in Transitie Gegaan? (FTM Transgender)
Ik dacht dat ik transgender geboren was, maar ik was eigenlijk een lesbienne met een eetstoornis die dacht dat een man worden de intimidatie zou stoppen en me dun zou maken.
Overzicht
Nelemil vertelt hoe ze opgroeide als een vrouwelijk meisje dat, te midden van een depressie, een ernstige eetstoornis en suïcidale gedachten, uitkwam als trans man en in 2017 begon met testosteron, later gevolgd door een mastectomie. Uiteindelijk erkende ze dat haar transitie niet werd gedreven door een inherente transgender identiteit, maar door een verlangen om te ontsnappen aan seksuele objectificatie en misogyne verwachtingen, samen met een eetstoornis die de lichaamsveranderende effecten van testosteron aantrekkelijk maakte. Nu van testosteron af en aan het detransitioneren met therapeutische ondersteuning, zegt ze nog steeds blij te zijn met haar borstoperatie, erkent ze de uitdagingen die voor haar liggen en wil ze laten zien dat transitie niet de oplossing is voor iedereen met genderdysforie.
Volledige Video Samenvatting
Nelemil legt uit dat ze opgroeide als een typisch vrouwelijk meisje, maar later moeite had zich als vrouw te identificeren. Tijdens een periode van ernstige depressie en een slopende eetstoornis besefte ze op negentienjarige leeftijd dat ze lesbisch was, hoewel ze aangeeft dat dit moeilijk was vanwege internaliserende gevoelens dat het leven makkelijker zou zijn als ze hetero was. Haar geestelijke gezondheid verslechterde; ze kon haar appartement niet meer uit of naar de universiteit gaan, kreeg dagelijks inzinkingen en had intense suïcidale gedachten. Omdat ze geloofde dat ze niet zo kon blijven leven, zag ze transitie als haar enige optie. Ze kwam uit als trans man en begon in april 2017 met testosteron, later onderging ze binnen een jaar een mastectomie. Hoewel ze van buitenaf een gelukkige trans man leek, zegt ze dat ze altijd wist dat hormonen en een operatie haar onderliggende problemen niet zouden oplossen. Uiteindelijk onderzocht ze haar motivaties en concludeerde dat deze geworteld waren in ongezonde denkpatronen verbonden aan haar eetstoornis. Ze beschrijft een conflict tussen een rationele stem die wist dat haar lichaam gezond was en een luidere, ongezonde stem die dunheid en perfectie eiste. Ze was veel afgevallen voor de transitie en kreeg daar complimenten voor, wat het idee versterkte dat dunner zijn betekende dat ze meer liefde waard was. Ze realiseerde zich dat de effecten van testosteron – meer calorieën verbranden, smallere heupen en het verwijderen van borsten via een operatie – niet slechts positieve bijwerkingen waren, maar centrale drijfveren van haar beslissing. Door feminisme te verkennen, erkende ze ook dat ze misogyne verwachtingen van vrouwelijkheid had geïnternaliseerd en dat ze vrouwelijke rolmodellen in de media miste, waarbij ze vrouwen alleen als bijpersonages zag. Ze herinnert zich de vroege puberteit op negenjarige leeftijd, toen haar ontwikkelende borsten ertoe leidden dat haar moeder erop stond dat ze zich bedekte, en hoe ze dit later begreep als onderdeel van de over-sexualisering van vrouwelijke lichamen in de samenleving. Als jonge vrouw met grote borsten en vrouwelijke kenmerken werd ze constant geconfronteerd met seksuele intimidatie en objectificatie door mannen, inclusief artsen die naar haar borstkas staarden. Omdat ze het gevoel had dat haar waarde afhing van mannelijke aantrekkingskracht, en omdat ze nooit een vriendje had gehad, voelde ze zich waardeloos. Onbewust concludeerde ze dat een man worden haar cool, grappig, veilig voor intimidatie en geaccepteerd zou maken, ongeacht haar uiterlijk. Hoewel ze officieel van testosteron af is en weet dat detransitie mentaal de juiste keuze is, blijft ze bang. Ze heeft een therapeut gevonden om haar te helpen met haar eetstoornis en bereidt zich voor op fysieke veranderingen, waaronder gewichtstoename, zachtere gelaatstrekken, bredere heupen en een veranderende stem. Ze erkent dat ze mogelijk weer te maken krijgt met intimidatie op straat, maar gelooft dat ze moet leren om deze uitdagingen positief te hanteren. Ze merkt op dat ze nog steeds blij is met haar mastectomie en beschrijft haar gevoelens over haar lichaam als ingewikkeld. Ze benadrukt dat haar verhaal niet het typische transgender verhaal is en dat transitie niet de oplossing is voor iedereen met genderdysforie.