Ontbering & Hoop: Een Detrans Verhaal | met Veera
Ik was bereid te geloven dat ik een man ben om mezelf te kunnen redden. Ik kreeg de mastectomie, de hormonen en de hysterectomie—en vroeg me toen af, waar is de gelukzaligheid? Transitie heeft me niet gerepareerd; het maakte alles erger en leidde me af van mijn trauma.
Overzicht
Veera, een Finse YouTuber, bracht haar jeugd door in pleeggezinnen waar ze te maken kreeg met misbruik en instabiliteit, gebruikte anorexia om de puberteit te stoppen voordat ze later trans-identiteiten aannam van non-binair naar transman. Na een dubbele mastectomie, testosteron, legale geslachtsverandering en hysterectomie, voelde ze zich dissociatief, woedend en wanhopig. Het starten van antidepressiva eind 2019 gaf haar voldoende helderheid om te erkennen dat transitie haar trauma had verdiept in plaats van opgelost, en ze detransitioneerde gedurende 2020. Ze accepteert nu haar vrouwelijke lichaam terwijl ze de druk om aan enig genderideaal te voldoen afwijst.
Volledige Video Samenvatting
Veera groeide op in een Fins pleeggezin, waar constante controle door sociale diensten haar zonder enig gevoel van privacy of persoonlijke grenzen liet. Als het eerste meisje in een pleeggezin met jongens, voelde ze een zware druk om een 'droommeisje' te zijn, toch was ze een vrolijke tomboy die jongenskleren droeg en in de bossen speelde. Haar pleegmoeder beschamde en bespotte haar hiervoor, schreeuwend dat ze noch meisje noch jongen was maar een of andere 'verdomde neutrale', wat haar het gevoel gaf dat ze had gefaald in iets fundamenteels simpelweg door te bestaan. Tijdens de puberteit op haar dertiende, al suïcidaal, depressief en zichzelf beschadigend na de dood van haar biologische ouders en grootvader, ontdekte ze pro-ana-inhoud en gebruikte ze extreem gewichtsverlies om haar ontwikkelende lichaam te stoppen, haar menstruatie tegen te houden en het bloed te vermijden dat ze psychologisch niet kon verdragen. Later herinterpreteerde ze deze anorexia als genderdysforie toen ze in haar vroege twintiger jaren trans-ideologie tegenkwam. Ze bewoog zich door identiteiten van genderfluid naar non-binair naar transman, en geloofde dat man worden de enige manier was om vrouwelijkheid te ontvluchten en veilig te zijn na traumatische ervaringen als jonge vrouw. Ze betaalde voor een dubbele mastectomie bij een privékliniek in Finland voordat ze een officiële genderkliniek-diagnose kreeg, en negeerde de waarschuwing van haar therapeut dat ze overhaastte. Vijf dagen na de operatie kreeg ze een zenuwinzinking, met het gevoel dat ze te ver van 'normaal' was afgedwaald, maar ze begroef het gevoel en zette door. In het publieke systeem achtte een arts haar aanvankelijk te getraumatiseerd om te transitioneren, maar draaide zichzelf later om omdat ze hoogfunctionerend leek; ze begon in 2017 op 25-jarige leeftijd met testosteron. In eerste instantie voelde ze zich kalm, zelfverzekerd en veilig, maar over drie jaar werd ze emotioneel afgestompt, dissociatief en vervuld van woede, en vertelde uiteindelijk aan een trans-ondersteuningscentrum dat ze zichzelf als een monster zag, waarna haar alleen werd verteld dat meer chirurgie zou helpen. Na het verkrijgen van een legale mannelijke status en een totale hysterectomie, vroeg ze waar de beloofde gelukzaligheid en privileges waren. Toen ze in 2019 videodagboeken opnam, hoorde ze haar eigen wanhoop en, na het starten van antidepressiva, besefte ze dat transitie haar leven niet had opgelost maar verergerd. Ze detransitioneerde gedurende 2020, gedwongen om door het publieke systeem te navigeren als een man-naar-vrouw-transitioner omdat Finland geen officieel detransitie-protocol heeft. Nu studeert ze fotografie en accepteert ze zichzelf als biologisch vrouw zonder zich te identificeren met enig genderstereotype, ze heeft de zoektocht naar 'normaal' opgegeven, en staat zichzelf in plaats daarvan simpelweg toe een individu te zijn, hoewel ze blijft worstelen met veiligheidsangsten en mannelijke aandacht.