Detrans Awareness Day 2024 - Mijn Moeder VERTELDE Artsen Dat Mijn Trans Identiteit Plotseling Was
Ik was jaloers op jongens, dus zeiden ze dat ik trans was. Mijn moeder vertelde artsen dat het plotseling was. Als ik zeg dat transitioneren verkeerd was, zeggen ze dat ik loog—maar ze stelden nooit de juiste vragen, en nu vragen ze er maar twee of drie voordat ze hormonen geven.
Overzicht
Magda, een Poolse detransitioner die zich in 2006 bij de transgemeenschap aansloot en ongeveer zeven jaar testosteron nam voordat ze in 2014 stopte, beschrijft hoe haar moeder artsen vertelde dat haar trans identiteit plotseling was en dat ze zich altijd als een normaal meisje had gepresenteerd. Ze vertelt dat ze werd verbannen uit transgroepen omdat ze haar detransitie toegaf, de schaamte die haar ervan weerhield haar ouders te vertellen, en haar overtuiging dat korte beoordelingen en ideologische vooringenomenheid velen beschadigd en onzichtbaar achterlaten.
Volledige Video Samenvatting
Magda legt uit dat in Polen detransitie weinig media-aandacht krijgt, en velen die stoppen met transitioneren simpelweg verdwijnen zonder aankondiging, waardoor ze onzichtbaar zijn in de statistieken. Sommigen proberen kort hormonen en stoppen wanneer ze beseffen dat het hun situatie verslechtert, terwijl anderen doorgaan tot operaties en het gevoel hebben hun leven te hebben vernietigd, maar toch zwijgen uit schaamte. Ze merkt op dat legale detransitie in Polen hetzelfde wordt geregistreerd als transitie, waardoor terugkeer in de data verborgen blijft. Magda sloot zich in 2006 aan bij transgemeenschappen en begon rond eind 2006 of 2007 met testosteron. Ze vertelde clinici dat ze jaloers was op jongens en op dertienjarige leeftijd grote jongensbroeken droeg om ontwikkelende borsten en benen te verbergen, wat werd geaccepteerd als typisch voor transpersonen. Ze zegt echter dat ze nooit een jongen wilde zijn; tegen de helft van de middelbare school was ze uit die fase gegroeid en zag ze er zeer vrouwelijk uit. Ze erkent begeleiding te hebben gekregen over wat ze moest benadrukken en weglaten om sneller hormonen te krijgen, maar benadrukt dat ze haar geschiedenis niet verzonnen heeft. Ze onderstreept dat haar moeder haar vergezelde en expliciet aan specialisten vertelde dat de identiteit plotseling was en dat haar dochter er altijd heeft uitgezien en zich heeft gedragen als een normaal meisje, maar de clinici gingen desondanks door. Toen Magda in 2014 besloot te stoppen met testosteron, vertelden leden van de transgemeenschap haar dat het onverstandig was om te stoppen na het beginnen, en sommige artsen moedigden haar aan door te gaan. Ze schaamde zich te veel om haar ouders te vertellen dat ze wilde terugkeren omdat ze zo hard had gevochten om te bewijzen dat transitie goed voor haar was. Nadat ze openbaar toegaf dat ze detransitioneerde en een specialist zocht om haar ware identiteit legaal te herstellen, werd ze zonder waarschuwing verbannen uit transgroepen. Ze merkt op dat veel kwetsbare mensen met weinig steun in het echte leven zich bij deze gemeenschappen aansluiten, en de angst om hun enige sociale netwerk te verliezen houdt hen stil over hun twijfels. Magda betoogt dat enquêtes methodologisch gebrekkig zijn omdat ze naar voornaamwoorden vragen en alleen vaste antwoorden aanbieden die in transtaal zijn geformuleerd, wat detransitioners traumatisch vinden en wat hen ervan weerhoudt te verklaren dat ze beseften dat het hele idee verkeerd was. Ze gelooft dat sociale bevestiging alleen maar verwarring versterkt en individuen naar medicalisering duwt, en adviseert ouders hun kinderen te steunen zonder een nieuwe identiteit te bevestigen. Ze dringt er ook bij het publiek op aan om detransitioners niet te vernederen, en waarschuwt dat harde beoordeling hen ertoe drijft zich te verbergen. Ten slotte merkt ze op dat sommige homo's en lesbiennes worden aangetrokken door transideologie omdat ze geloven dat het meer acceptatie zal brengen.