Een verhaal van detransitie met Chloe Cole | The Lila Rose Podcast E33
Je bent perfect zoals je bent, als vrouw. Het probleem is niet je lichaam—het is de manier waarop je erover denkt. Als iemand me dat gewoon had verteld, zou ik nu met niets van dit alles te maken hebben.
Overzicht
Chloe Cole vertelt hoe sociale struggles in de kindertijd, vroege puberteit en online gemeenschappen ertoe leidden dat ze zich op twaalfjarige leeftijd als transgender identificeerde. Medisch bevestigd in plaats van psychologisch onderzocht, nam ze puberteitremmers en testosteron voordat ze op vijftienjarige leeftijd een dubbele mastectomie onderging. Nadat ze zich realiseerde dat transitie haar leed verdiepte en haar het vermogen om borstvoeding te geven kostte, detransitioneerde ze op zestienjarige leeftijd. Nu is ze een activist, getuigt ze tegen pediatrische medische transitie en dringt ze aan op therapie in plaats van hormonen en operaties voor genderverontruste jongeren.
Volledige Video Samenvatting
Chloe Cole groeide op in de Central Valley van Californië als de jongste van vijf kinderen. Ze genoot van een mix van activiteiten, van spelen met de poppen van haar zussen en verkleden tot gamen en buiten spelen met haar oudere broers. Sociaal gezien had ze het moeilijk; na gepest te zijn en van school te veranderen, wendde ze zich tot online kunst- en gaminggemeenschappen toen ze haar eerste computer kreeg op negenjarige leeftijd en een telefoon op elfjarige leeftijd. Op Instagram kwam ze leden van de transgender gemeenschap tegen binnen fandom- en kunstruimtes—meestal meisjes van haar leeftijd die nerdy, jongensachtig waren en het gevoel hadden dat ze er niet bij hoorden. Cole kon zich met hen identificeren. Ze was vroeg ontwikkeld, rond de leeftijd van acht of negen, en voelde zich beschaamd over haar veranderende lichaam. Ze vergeleek zichzelf met geseksualiseerde beelden van vrouwen online en concludeerde dat vrouw-zijn alleen maar ontberingen betekende—menstruatie, zwangerschap, aanranding—dus wilde ze geen meisje zijn. Na haar seksualiteit in twijfel te hebben getrokken, begon ze haar geslacht in twijfel te trekken, uiteindelijk gelovend dat ze een 'mannelijk brein' had en voorbestemd was om een jongen te zijn. Op twaalfjarige leeftijd transitioneerde ze sociaal: ze knipte haar haar, veranderde haar garderobe en vroeg vrienden en familie om een nieuwe naam en mannelijke voornaamwoorden te gebruiken. Haar ouders waren ondersteunend maar voorzichtig, en zij zochten professionele hulp. De therapeut die ze zag, bevestigde echter onmiddellijk haar identiteit zonder haar lichaamsbeeldproblemen, ongemak met de puberteit, sociale struggles of geschiedenis van pesten te onderzoeken. Eerder was bij haar ADHD gediagnosticeerd en ze kreeg medicatie, en ze vermoedt dat ze in het autismespectrum zit, maar zegt dat clinici terughoudend waren om dit te onderzoeken. Cole begon rond haar dertiende met puberteitremmers, die ze omschrijft als een chemisch geïnduceerde menopauze, gevolgd door testosteron een paar maanden later. Ze was niet volledig geïnformeerd over de risico's, waaronder verlies van vruchtbaarheid en bekkenatrofie; later kreeg ze urinewegproblemen en krampen. Gedurende deze tijd bevestigden oudere mannen in online LGBT-gemeenschappen haar identiteit terwijl ze haar seksueel uitbuitten. Ze had ook fantasieën over mannelijk zijn in seksuele situaties, wat naar eigen zeggen nooit in therapie werd besproken. Op vijftienjarige leeftijd, tijdens de lockdowns van 2020, onderging ze een dubbele mastectomie bij Kaiser Permanente. Ze zegt dat de operatie deels werd veroorzaakt door een seksuele aanranding in de achtste klas, waarna ze begon met binden. Aanvankelijk voelde ze euforie, maar al snel begon ze haar vrouwelijke uiterlijk te missen. Ze realiseerde zich dat geen enkele identiteit—mannelijk of non-binair—haar leed oploste. Leren over moederschap en het belang van borstvoeding hielp haar begrijpen wat ze had verloren. Ze stopte met testosteron op zestienjarige leeftijd, en haar menstruatie keerde binnen twee maanden terug. Na haar detransitie kreeg ze te maken met intimidatie van de transgemeenschap maar vond steun in detransitie-kringen. Ze begon openbaar te spreken, getuigde voor deelstaats wetgevers en pleitte voor een verbod op genderbevestigende medische interventies voor minderjarigen, met het argument dat kinderen psychotherapie nodig hebben in plaats daarvan. Ze leeft nu met aanhoudende medische complicaties van de operatie en het hormoongebruik, en ze is een rechtszaak aan het voeren terwijl ze hoopt ooit een groot gezin te hebben.