Sabeth Blank | Detransitie: Over haar reis van vrouw naar man en terug | Hyslop Uncut
Ik heb jarenlang een man nagespeeld. Testosteron verdoofde mijn gevoelens, de operatie bezorgde me pijn en de groep loog over de complicaties. Stoppen met hormonen en toegeven dat ik een vrouw ben bracht eindelijk verlichting—maar de littekens zijn permanent.
Overzicht
Sabeth Blank beschrijft hoe ze opgroeide in Beieren als een gender-non-conform meisje dat zich geïsoleerd voelde in liefde en academische zaken, vervolgens naar Berlijn verhuisde waar ze zich aansloot bij een transzelfhulpgroep, testosteron begon te gebruiken en een mastectomie onderging die haar met complicaties en twijfel achterliet. Na het afbouwen van hormonen en sociaal te zijn gedetransitioneerd tijdens haar universitaire studie, leeft ze nu weer als vrouw en adviseert ze jonge mensen om onderscheid te maken tussen externe druk en interne waarheid en om rolmodellen te vinden buiten medische transitie om.
Volledige Video Samenvatting
Sabeth Blank groeide op als enig kind in Erlangen, Beieren, in een academisch huishouden. Zelfs in de kleuterklas vroegen andere kinderen of ze een jongen of een meisje was, en ze speelde vaak met jongens en vermeed typische meisjesspelletjes. Tijdens haar adolescentie werd ze verliefd op een meisje, maar vond ze de omgeving op haar gymnasium rigide geslachtsgescheiden en ongastvrij, wat haar geïsoleerd achterliet. Op zestienjarige leeftijd ging ze naar een landelijke kostschool waar ze mannenkleding droeg en zich meer geaccepteerd voelde, hoewel ze haar lichaam nog steeds verborg. Ze vertrok voordat ze was afgestudeerd en verhuisde op haar achttiende naar Berlijn, waar ze een opleiding tot elektricien begon en in aanraking kwam met de punk- en kraakscene. In Berlijn ontmoette ze een transman wiens verhaal over afwijzing door de familie en het dragen van mannenkleding diepe weerklank bij haar vond. Ze bezocht een LHBT-zelfhulpgroep waar ze butchvrouwen in technische vakgebieden tegenkwam die testosteron namen en operaties ondergingen. Omdat ze hen zag als de enige levensvatbare rolmodellen voor een masculiene vrouw, en omdat ze voelde dat ze geen toekomst had in het conservatieve Beieren, begon ze met testosteroninjecties. Haar stem zakte en haar emoties werden afgevlakt, wat aanvankelijk aanvoelde als verlichting van paniekaanvallen. Haar ouders, met wie ze tijdens haar tienerjaren vervreemd was geraakt, hadden geen bezwaar toen ze het hun vertelde. Ze onderging een wettelijke naams- en geslachtswijziging via Duitse rechtbanken en zette uiteindelijk een mastectomie door. Omdat ze onvoldoende therapie-uren had voor dekking door de verzekering, betaalde ze deze zelf. Ze ontmoette haar chirurg slechts kort voor de operatie en koos voor een dubbele-incisiemethode na minimale raadpleging. Bij het ontwaken voelde ze pijn in plaats van euforie en leed ze aan een hematoom dat een tweede operatie vereiste. De complicaties, gecombineerd met de terughoudendheid van de zelfhulpgroep om eerlijk over negatieve uitkomsten te praten, veroorzaakten diepe twijfels. Ze besloot af te zien van verdere operaties. Tijdens het afronden van haar vakdiploma en het beginnen aan de universiteit, minderde ze met testosteron en detransitioneerde ze langzaam sociaal, hoewel ze het moeilijk vond om haar status aan nieuwe kennissen duidelijk te maken. Nu ze een masterdiploma nastreeft, geeft ze van tevoren aan dat ze een vrouw is en voelt ze dat ze op een beter pad zit, hoewel ze nog steeds op zoek is naar gemeenschap. Ze behoudt een permanent diepere stem en mastectomielittekens. Ze adviseert jonge mensen die aan hun gender twijfelen om te onderzoeken of hun leed wordt gedreven door externe perceptie of interne realiteit, om butchlesbische rolmodellen te zoeken en op hun instincten te vertrouwen als een gemeenschap schadelijk aanvoelt. Ze noemt Leslie Heimbergs roman uit 1993 als een cruciale bevestiging van haar ervaring.