Wenn die Geschlechtsangleichung nicht glücklich macht I 37 Grad
Ik maakte van de operatie mijn enige doel, maar mijn depressie werd alleen maar dieper. Toen ik stabiel genoeg was om me af te vragen waarom ik een man wilde zijn, kwam het antwoord plotseling—en eenvoudig. Ik werd vrouwelijk geboren en nu leef ik weer als vrouw.
Overzicht
Nele vertelt hoe ongemak in de kindertijd met de puberteit en adolescente druk om vrouwelijkheid te performen, ertoe leidden dat ze op haar twintigste uitkwam als trans en testosteron en een mastectomie nastreefde. Hoewel ze aanvankelijk opgelucht was door de fysieke veranderingen, bleef haar depressie aanhouden en verdiepte zich, en door vragen opgeworpen door haar toenmalige partner realiseerde ze zich uiteindelijk dat haar verlangen om als man te leven wortels had die ze alleen kon begrijpen toen ze psychologisch stabiel was. Ze leeft nu weer als vrouw.
Volledige Video Samenvatting
Nele werd vrouwelijk geboren en leeft nu weer als vrouw na een periode als man te hebben geleefd. Ze herinnert zich dat ze voor het eerst een jongen wilde zijn op de basisschool terwijl ze naar klasgenoten keek die speelden. Deze gedachte hield aan tijdens haar jeugd. Toen de puberteit rond haar achtste of negende begon en haar borsten zich ontwikkelden, voelde ze zich diep ongemakkelijk; ze vond de veranderingen onaangenaam en begreep niet waarom ze niet langer shirtloos kon zijn. Als tiener probeerde ze een vrouwelijke rol te accepteren en presenteerde ze zich zeer vrouwelijk omdat ze het gevoel had dat dat werd verwacht. Op negentienjarige leeftijd, nadat ze bij haar ouders was weggegaan naar Düsseldorf, kreeg ze een depressie en begon ze haar identiteit dieper te onderzoeken. Toen hoorde ze voor het eerst over transgenderidentiteit en realiseerde ze zich dat ze zich aangetrokken voelde tot vrouwen, wat ze ervoer als een bevrijding van de druk om aantrekkelijk te moeten zijn voor mannen. Ze schoor haar hoofd kaal en begon haar borsten af te binden, maar bleef desalniettemin diep ongelukkig en ontwikkelde een eetstoornis in een poging haar vrouwelijkheid weg te hongeren. Omdat ze zich steeds meer identificeerde met de ervaringen van transmannen, kwam ze rond haar twintigste uit als trans. Ze beschrijft deze beslissing als onherroepelijk en legt uit dat ze niet verder kon leven als vrouw en te maken had met suïcidale gedachten en ernstige stemmingswisselingen. De realisatie leek eindelijk alles logisch te maken. Ze begon therapie bij een specialist in transgenderpatiënten. Hoewel ze in eerste instantie niet helemaal zeker was, sprak de therapeut haar onmiddellijk aan met mannelijke voornaamwoorden en als jonge man, wat ze bevestigend vond. De therapeut moedigde haar aan daar te blijven in plaats van andere opties te zoeken en gaf aan dat hormoonbehandeling sneller verkregen kon worden dan de officiële richtlijnen suggereerden. Binnen ongeveer drie maanden begon Nele testosteron te nemen, waarbij de therapeut aanvoerde dat haar geval urgent en duidelijk was, wat leidde tot een snelle goedkeuring door de verzekering. Fysiek merkte ze veranderingen op die ze in eerste instantie verwelkomde: haar heupen werden smaller, haar stem werd dieper, haar gezicht werd hoekiger en ze kreeg meer spiermassa. Vreemden zagen haar steeds vaker als man. Haar depressie verergerde echter en suïcidale ideatie hield aan. Achteraf gezien ziet ze de transitie als het enige positieve element in haar leven in die tijd, terwijl ze alle andere gebieden verwaarloosde. Ze spande al haar hoop op de operatie als het ultieme doel. Na een mastectomie voelde ze zich aanvankelijk aangekomen en was ze gelukkig, vrij van genderdysforie over haar lichaam. Haar moeder herinnert zich dat Nele haar transitie in tranen aankondigde, en later, na de operatie, trots haar borstkas liet zien terwijl haar moeder in stilte instortte bij het zien van de littekens. Later kreeg Nele's toenmalige partner gezondheidsproblemen door testosteron en begon ze het concept van genderidentiteit in twijfel te trekken. Nele verdedigde aanvankelijk het idee dat ze trans geboren was, maar hun discussies leidden er uiteindelijk toe dat ze zichzelf afvroeg waarom ze echt een man wilde zijn. Ze realiseerde zich dat ze eerder in haar leven psychologisch te onstabiel was geweest om deze vraag te verwerken, maar zodra ze stabieler was, kwam het antwoord haar gemakkelijk aan.