"Ik dacht dat ik een man was", het ontroerende traject van een detransitie - ON S'Y RETROUVE
God zei: ‘Als je op Mij vertrouwt, zal Ik je oorspronkelijke identiteit herstellen.’ Ik verloor alles wat ik als Franck had opgebouwd, maar aan de andere kant van de gehoorzaamheid vond ik een vreugde en vrede waarvan ik niet wist dat die bestond.
Overzicht
Janick Christen leefde twaalf jaar als transman onder de naam Franck na kinderdysforie, hormoontherapie en een operatie op vierentwintigjarige leeftijd, en deelde een decennium van gelukkig huwelijk met Laurence voordat een religieuze ervaring in Canada haar overtuigde om te detransitioneren. Ze doorstond een echtscheiding, een ernstige psychologische crisis en het langzame werk van het ongedaan maken van fysieke en juridische veranderingen, en leidt nu Trans4Freedom om families en individuen te adviseren, terwijl ze waarschuwt dat transitie permanente gevolgen heeft en dat ze blijvende vrede alleen vond in het overgeven van haar identiteit aan God.
Volledige Video Samenvatting
Janick Christen beschrijft hoe ze als vrouw werd geboren, maar zich op vierjarige leeftijd vanbinnen een jongen voelde; ze bad dat haar geslachtsdelen zouden veranderen en ervoer een diepe nood toen haar lichaam zich in de puberteit ontwikkelde. Ze groeide op in een vroom maar disfunctioneel christelijk gezin waar ze misbruik leed, maar desalniettemin had ze op zevenjarige leeftijd een diepgaande spirituele ervaring die haar geloof verankerde. Na een zelfmoordpoging op zestienjarige leeftijd die leidde tot een psychiatrische opname en vier jaar in pleegzorg, kwam ze op zeventienjarige leeftijd een televisieprogramma over transseksualiteit tegen en had ze eindelijk woorden voor haar ervaring. Ze bracht jaren in therapie door, kreeg een genderdysforie-diagnose en begon op vierentwintigjarige leeftijd met testosteron en onderging een operatie om als Franck Samuel te leven, waarbij ze haar vrouwelijke geboorteregister wettelijk liet wissen. Ze trouwde vier maanden na hun ontmoeting met Laurence, en het stel diende tien jaar lang in de christelijke bediening, runde een gastenhuis en bad voor zieken. Tijdens een zendingsreis in Canada zei God tegen haar tijdens het gebed: als ze op Hem vertrouwde, zou Hij haar herstellen naar haar oorspronkelijke identiteit, hoewel Hij niet minder van haar zou houden als ze zou blijven zoals ze was. Gebroken biechtte ze op bij haar geestelijke vader, die haar vertelde dat ze nooit had mogen worden geopereerd, maar dat Gods genade haar huwelijk bedekte; desalniettemin concludeerde ze dat berouw inhield dat ze haar vrouwelijke geslacht moest omarmen, wat echtscheiding vereiste. Ze koos de naam Jannick—wat betekent ‘God heeft genade getoond’—stopte met hormonen en begon de fysieke sporen van de transitie te verwijderen. De detransitie bracht extreme angst met zich mee. Ze verviel in woede, zelfbeschadiging, zwaar drinken en obsessieve suïcidale gedachten, terwijl ze vocht om haar juridische identiteit bij de Zwitserse autoriteiten terug te krijgen. Ze zegt dat een bovennatuurlijke ontmoeting in de kerk haar wanhoop brak, en stap voor stap voelde ze haar romantische gehechtheid aan haar ex-vrouw en haar aantrekking tot vrouwen wegvallen. Tijdens een vlucht naar Canada voelde ze een interne barrière breken, en voor het eerst kon ze zonder paniek een vrouwenkledingwinkel binnenlopen. Acht jaar later leidt ze de bediening Trans4Freedom, die anderen in gendernood ondersteunt. Ze benadrukt dat de medische transitie onomkeerbare schade heeft achtergelaten, dat haar eerdere poging om zichzelf tot vrouwelijkheid te dwingen ook mislukte, en dat ware vrede alleen kwam door zich te onderwerpen aan wat zij gelooft dat Gods ontwerp is.