Gay detransitioner valt NHS aan: "Ze hadden me nooit moeten transen" | Interview met Michael
Ze hebben me vijf jaar lang medicatie gegeven. Nu ik het omkeer, willen ze niets van me weten. De manier waarop artsen worden opgeleid, is doordrenkt van homofobie—het is het wegtranse van homo's.
Overzicht
Michael beschrijft hoe onbehandeld trauma door een seksuele aanval op zijn achttiende hem via drugs- en alcoholmisbruik in een LGBTQ-scène leidde die zijn vrouwelijke homoseksuele identiteit herformuleerde als transgender. Na vijf jaar op NHS-oestrogeen en -blokkers zonder counseling, kwam hij online detransitioners tegen, stopte de behandeling en ontdekte dat de NHS geen traject had om hem te helpen. Hij voert nu campagne tegen genderklinieken en beweert dat ze kwetsbare homomannen medicaliseren en in de steek laten wie spijt heeft van de transitie.
Volledige Video Samenvatting
Michael groeide op in een liefdevol thuis zonder jeugdtrauma. Hij wist dat hij homo was toen hij zes was en kwam uit de kast op zijn vijftiende. Als een vrouwelijke, flamboyante tiener droeg hij wat hij leuk vond en kreeg hij met wat pesten te maken, maar werd over het algemeen gesteund. Op zijn achttiende werd hij seksueel misbruikt, wat leidde tot alcohol- en drugsmisbruik, dakloosheid en bij verschillende mensen op de bank slapen. Hij verhuisde naar Blackpool en belandde in een LGBTQ-sociale kring waar oudere homomannen en transpersonen zijn vrouwelijkheid herinterpreteerden als een teken dat hij transseksueel was. Onder de naam Caitlyn zag hij transitie als een manier om aan zijn trauma te ontsnappen en een nieuw leven te beginnen. Hij kreeg een doorverwijzing van de NHS naar de Sandyford-genderkliniek in Glasgow. Tijdens een wachttijd van twee jaar werd hij heen en weer gestuurd tussen geestelijke gezondheidsdiensten en de kliniek; niemand bood traumabehandeling aan, ondanks zijn middelenmisbruik, eetstoornis en zelfmoorddreigingen. In twee afspraken verspreid over minder dan zes maanden in 2020, merkten clinici zijn vrouwelijke kleding en afkeer van voetbal op als bewijs van transseksualiteit en zetten hem zonder de aanbevolen counseling aan testosteronblokkers en oestrogeen. Over een periode van vijf jaar kwam hij bijna de helft van zijn lichaamsgewicht aan, leed aan stemmingswisselingen, gewrichtspijn en hartkloppingen, en werd alleen gecontroleerd op bloedwaarden, niet op welzijn. Hij social transitioneerde, gebruikte vrouwentoiletten en verloofde zich met een man die zijn identiteit bevestigde, terwijl hij zijn ouders afzwoer omdat ze dat weigerden. Twijfels bleven de hele tijd bestaan. Na het einde van zijn relatie kwam hij detransitioners tegen op TikTok en sprak met Richie, die hem aanspoorde na te denken over of hij met spijt kon leven. Eind mei belde Michael zijn zus, stopte met zijn medicatie en besloot te detransitioneren. Tijdens zijn NHS-afspraak in juni gaven medewerkers toe dat ze nog nooit een detransitie hadden behandeld, grapten dat het goed was dat hij geen onderste operatie had gehad en konden hem niet vertellen hoe lang de blokker in zijn systeem zou blijven of hoe hij testosteron weer moest starten. Hij moest zelf om hormonen vragen. Zonder zorgplan achtergelaten, wendde hij zich tot een begripvolle huisarts die therapie en geestelijke gezondheidsondersteuning regelde. Nu aan het detransitioneren, zegt Michael dat het NHS-traject gevaarlijk is voor gender-nonconforme homomannen en neerkomt op "het wegtranse van homo's". Hij blijft zitten met gynaecomastie die correctieve chirurgie vereist en zet zich in om de stem van detransitioners gehoord te laten worden, in de hoop voor het Schotse parlement te getuigen.