"Ze gaven me puberteitsremmers toen ik 13 was omdat ze zeiden dat ik trans was"- Detransitioner's horrorverhaal
Ze zeiden dat transitie de enige manier was om een leefbaar leven te hebben, maar de blokker zorgde ervoor dat ik bloed plaste en de arts vervalste mijn dossier. Ze namen mijn zelfontdekking af en lieten me permanent beschadigd achter.
Overzicht
Jonni Skinner beschrijft hoe hij op zijn dertiende sociaal en medisch werd getransitioneerd nadat een gendertherapeut zijn onzekerheden over het zijn van een vrouwelijke, autistische, kerkelijk opgevoede jongen vergrootte. Nadat hij spironolacton, oestrogeen en later een tweejarig puberteitsremmer-implantaat kreeg voorgeschreven, leed hij aan ernstige fysieke bijwerkingen die door artsen werden genegeerd. Nu drieëntwintig en gedetransitioneerd, waarschuwt hij dat het medicaliseren van minderjarigen hem zijn zelfontdekking heeft ontnomen en hem heeft achtergelaten met permanente gezondheidsproblemen.
Volledige Video Samenvatting
Jonni Skinner vertelt hoe hij, als een vrouwelijke jongen met een autisme-diagnose die opgroeide in een streng Luthers gezin, op zijn dertiende tegen zijn moeder zei dat hij misschien trans was na het kijken naar mannelijke make-upgoeroes en de online transitie van een familievriend. In mei 2016 scheidde een gendertherapeut van het uitgebreide genderzorgprogramma van de Universiteit van Michigan hem van zijn moeder en stemde haar opmerkingen af op zijn onzekerheden. Ze vertelde hem dat homoseksuele mannen masculiene partners willen en dat zijn vrouwelijke essentie betekende dat hij moeite zou hebben om de liefde te vinden, waarbij ze medische transitie presenteerde als zijn enige route naar een leefbaar leven. Binnen enkele maanden schreven clinici spironolacton en oestradiol voor, en twee maanden na zijn veertiende verjaardag implanteerden ze een histrelinacetaat-blokker in zijn arm die bijna twee jaar lang anti-androgenen afgaf. Jonni beschrijft catastrofale fysieke gevolgen. Op spironolacton kreeg hij last van duizeligheid en flauwvallen; na het implantaat ontwikkelde hij hematurie, vreselijke full-body spierspasmen en urine-incontinentie, waardoor hij een groot deel van zijn eerste schooljaar miste. Zijn moeder moest maandenlang vechten om het apparaat te laten verwijderen, en hij zegt dat de arts zijn medische dossier vervalste. Hij zegt ook dat de endocrinoloog opzettelijk zijn groei belemmerde, met het argument dat lange vrouwen minder aantrekkelijk zijn voor mannen, en stuurde hem en zijn moeder op zijn dertiende met de visitekaartje van een therapeut naar een erotische winkel om vrouwelijk ondergoed en realistische borstprotheses te kopen, waar hij werd blootgesteld aan seksspeeltjes en een BDSM-afdeling die zijn moeder deed gruwen. Van zijn dertiende tot zijn eenentwintigste leefde Jonni als transvrouw. Aanvankelijk geloofde hij dat hij een hersenafwijking had en integreerde hij in de maatschappij, maar hij werd ziek en gedesillusioneerd. Het ontmoeten van gelukkige, non-conforme homoseksuele volwassenen hielp hem realiseren dat zijn eigen zelfontdekking was gestolen. Nu drieëntwintig en bijna drie jaar gedetransitioneerd, heeft hij exogeen testosteron geweigerd zodat zijn lichaam natuurlijk kan herstellen, maar hij blijft kampen met seksuele dysfunctie, chronische urine-incontinentie, pijnlijke botuitgroeisels bij zijn gewrichten en een gestopt, vervrouwelijkt postuur. Hij benadrukt dat hoewel volwassenen andere keuzes kunnen maken, het duwen van kinderen naar een medische transitie hen de veilige, zelfverzekerde zelfkennis ontneemt die alleen komt door organische zelfontdekking.