Detransitioners Ongehoord #3: Ze Zegden Dat Ik Er Nooit Spijt Van Zou Krijgen
Ik werd de archetypische transvrouw genoemd, met het minste risico op spijt. Acht jaar later zag ik in dat ik slechts een onzekere jonge man was die op zoek was naar liefde. Transitie consumeerde mijn leven als een kanker, maar aan de andere kant bestaat er authentieke hoop.
Overzicht
Ian vertelt hoe artsen hem het archetypische transvrouw noemden die het minst waarschijnlijk spijt zou krijgen van transitioneren. Na jeugdtrauma en een knieblessure die zijn atletische carrière beëindigde, wendde hij zich tot cross-dressing en werd bevestigd door zijn partner Zoe. Hij transitioneerde, onderging een operatie en geloofde zichzelf uniek trans, toch verergerde zijn angst. Toen Zoe zei dat ze niet bij een transvrouw kon blijven, besefte Ian dat hij een onzekere jonge man was die op zoek was naar liefde. Sinds zijn detransitie vier jaar geleden heeft hij werk gevonden en is hij met Zoe getrouwd, met de boodschap aan anderen dat er hoop bestaat na transitie.
Volledige Video Samenvatting
Ian vertelt over een jeugd getekend door angst en schaamte die begon met een enkel potje nagellak. Nadat zijn vader het gezin verliet toen Ian zeven was, keerde hij zijn wanhoop naar binnen, in de overtuiging dat hij onbemind was. Op achtjarige leeftijd, gefixeerd op het idee dat het afsnijden van zijn penis hem een meisje zou maken, stond hij met een schaar in de badkamer maar werd onderbroken door zijn broer. Constant verhuizen tijdens zijn adolescentie maakte hem een buitenstaander, en hoewel hij atletisch en populair was, deed pesten vanwege zijn vroeggroeiende baard en regionaal accent hem zijn lichaam haten. Een knieblessure maakte een einde aan zijn sportieve toevluchtsoord, en hij trok zich terug online, waar hij in het geheim begon met cross-dressing. Om acceptatie van dit gedrag af te dwingen, conditioneerde hij zichzelf met pornografie tot het normaal voelde, in de overtuiging dat zijn seksualiteit was gekaapt. Tijdens zijn universitaire studie ontmoette Ian Zoe online. Voor het eerst voelde hij zich geaccepteerd, hij deelde zijn transgender gedachten, en haar bevestiging koppelde zijn geluk aan een trans identiteit. Hij besloot te transitioneren, begon met de steun van Zoe als vrouw te leven, en vertelde clinici een geselecteerd verhaal dat ongemakkelijke waarheden wegliet. De artsen keurden hem goed zonder dieper te graven, en hij begon full-time te presenteren. De jaren die volgden brachten mentale instabiliteit, antidepressiva en academisch verlof terwijl hij obsessief streefde naar 'passing' door middel van make-up, ingetogen gedrag en oestrogeen. Hij voelde zich nog steeds onvolledig en gaf zijn anatomie de schuld, uiteindelijk onderging hij genitale chirurgie ondanks dat hij de avond ervoor twijfels uitte tegen zijn vriend. Een jaar na de operatie detransitioneerde Zoe, maar Ian geloofde dat hij anders was, een 'ware trans' geval. Toch bleef zijn angst bestaan, en hij begon verdere lichaamsmodificaties te overwegen. Het keerpunt kwam toen Zoe hem vertelde dat ze niet langer bij een transvrouw kon zijn en dat hij 'terug moest'. Op dat moment besefte Ian dat hij geen vrouw was, maar een onzekere jonge man die op zoek was naar liefde. De identiteit viel aan diggelen, en hoewel dezelfde artsen weigerden hem te helpen omkeer te maken, detransitioneerde hij vier jaar geleden. Sindsdien heeft hij meer dan drie jaar een vaste baan, overwon hij verslavingen aan videogames en pornografie, vond hij geloof en gemeenschap, stopte met het nemen van antidepressiva, kocht een auto, beoefende hobby's en trouwde met Zoe. Hij concludeert dat hoewel transitie zijn leven als een kanker consumeerde, er authentieke hoop en geluk is na detransitie als men vooruitgaat.