Ontspoorde Ontwikkeling | een Detrans-verhaal, met Abel Garcia
Ik zou nooit een vrouw zijn geweest. Ik zou slechts een karikatuur zijn geweest van wat ik dacht dat een vrouw was. Ik was gewoon aan het cosplayen als een vrouw.
Overzicht
Abel Garcia vertelt hoe hij bevestigd werd als transvrouw door een LGBT-therapeut die geen andere problemen onderzocht. Na seksueel trauma georkestreerd door zijn vader, transiteerde Garcia met oestrogeen en implantaten, maar realiseerde hij zich dat hij nooit een vrouw kon zijn nadat de transgemeenschap hem verwierp omdat hij agent wilde worden. Na alcoholisme, depressie en obstructieve clinici vond hij een therapeut die hem hielp zichzelf te accepteren, liet zijn implantaten verwijderen in 2020, en leeft nu met fysieke schade terwijl hij pleit voor het beschermen van minderjarigen tegen medische transitie.
Volledige Video Samenvatting
Abel Garcia groeide op in Californië als de zoon van Mexicaanse immigranten. Zijn vader werkte constant, onder meer als vrachtwagenchauffeur die vaak van huis was, waardoor Garcia zich geëmasculineerd en zonder doel voelde. Verlegen en stil voelde hij zich niet in staat om te voldoen aan de mannelijke normen van zijn cultuur. Hij kwam voor het eerst in aanraking met transgenderisme via YouTube-video's in de late middelbare school of vroege middelbare school, wat twijfels over zijn identiteit zaaide. Op de universiteit, op zoek naar richting, bezocht hij een therapeut bij een LGBT-centrum. Ondanks zijn onzekerheid bevestigde zij hem onmiddellijk als een transvrouw en verstrekte een brief voor transitie zonder andere potentiële problemen te onderzoeken. Hoewel hij aanvankelijk van plan was de zaken rustig aan te doen, werd zijn vastberadenheid groter nadat zijn vader zijn plannen ontdekte en hem naar Mexico meenam, waar hij werd gedwongen tot een seksuele ontmoeting in een bordeel in een poging hem te 'genezen'. Getraumatiseerd en wanhopig om aan zijn lichaam te ontsnappen, begon Garcia oestrogeen en spironolacton te nemen, sociale transitie gedurende ongeveer vier jaar, en kreeg borstimplantaten na ongeveer anderhalf jaar—waarmee hij een privébelofte brak om vijf jaar te wachten. Gedurende deze periode werd Garcia een transactivist, maar de gemeenschap verwierp hem rond 2018 toen ze ontdekten dat hij aspiraties had om de wetshandhaving in te gaan. Terwijl hij herstelde van de implantatiechirurgie en duizelig was van deze afwijzing, kristalliseerden zijn twijfels zich uit. Hij realiseerde zich dat geen hoeveelheid chirurgie of hormonen hem een vrouw kon maken; hij zou alleen maar een karikatuur blijven van wat hij zich voorstelde dat een vrouw was. Toen hij hulp zocht om zijn transitie ongedaan te maken, beweerde zijn eerste therapeut dat onopgelost jeugdtrauma het enige probleem was en weigerde detransitie te ondersteunen. Een tweede therapeut verzette zich eveneens en noemde onbekende risico's van het omkeren van het proces. Uiteindelijk kwam Garcia in contact met een derde therapeut via een mede-detransitioner genaamd Walter. Deze therapeut hielp hem zichzelf te accepteren zoals hij was zonder enige ideologie op te leggen. Na een jaar van het navigeren door verzekeringen en medische goedkeuringen, liet Garcia zijn borstimplantaten verwijderen in december 2020. Medisch gezien meldt Garcia blijvende schade: gevoelloosheid op zijn borst, vetredistributie, genitale atrofie die urinaire problemen veroorzaakt, mogelijke onvruchtbaarheid, geheugenmist, snel verslechterend gezichtsvermogen en spierspasmen. Hij vocht ook tegen alcoholisme en ernstige depressie tijdens zijn transitie, waarbij hij dagelijkse innerlijke kwelling over zijn keuzes beschreef. Hoewel hij is teruggekeerd naar de katholieke kerk, worstelt hij met het accepteren van goddelijke vergeving, omdat hij voelt dat hij eerst anderen moet helpen dezelfde weg te vermijden door zich uit te spreken. Na zijn verhuizing van Californië naar Texas, nam Garcia in april een pauze van publieke advocacy om zich te concentreren op zijn mentale gezondheid. Eerder had hij gesproken op rallies en gewerkt met Texaanse wetgevers om Senaatsvoorstel 14 aan te nemen, dat volgens hem minderjarigen onder de achttien beschermt tegen medische en chirurgische transitie. Vooruitkijkend plant hij om terug te keren naar school en schoolpolitieagent te worden om kinderen te monitoren en beschermen. Op zesentwintigjarige leeftijd werkt hij continu aan zelfacceptatie, erkennend dat hoewel de poort open is, hij zijn eigen cipier blijft.