Ik was trans en heb er spijt van, het is een zwendel | Sandra Mercado
Ik was een vrouwelijke homojongen aan wie werd verteld dat ik een vrouw in het verkeerde lichaam was. Na twintig jaar, hormonen en een vaginoplastiek, werd ik wakker: dit is een zwendel. Je kunt niet van geslacht veranderen, en het geven van remmers aan kinderen is mishandeling.
Overzicht
Sandra Mercado vertelt over zijn reis van een vrouwelijke homojongen die werd gepest en mishandeld in het Spanje van de jaren 90, naar een medisch getransitioneerde vrouw onder de oude genderwet, en uiteindelijk naar een gedetransitioneerde homoman. Na een vaginoplastiek en complicaties kreeg hij een crisis van het besef dat hij niet van geslacht kon veranderen, en pleit hij nu voor exploratieve therapie voor dysforie, terwijl hij waarschuwt voor puberteitsremmers, bevestigende zorg en de Spaanse zelf-ID-wet.
Volledige Video Samenvatting
Sandra Mercado, geboren in 1986, vertelt over zijn jeugd als een vrouwelijke homojongen in de jaren 90 nabij Barcelona. Vanaf zijn vroege jeugd voelde hij zich aangetrokken tot mannen en had hij een voorkeur voor activiteiten en stijlen die cultureel met meisjes werden geassocieerd, wat hem blootstelde aan ernstig pesten op school, psychologisch misbruik door zijn vader en alomtegenwoordige homofobie. Omdat de maatschappij zijn vrouwelijkheid gelijkstelde aan vrouw-zijn, en omdat het zijn van een vrouwelijke homoman beschamend en gevaarlijk aanvoelde, ontwikkelde hij genderdysforie en ging hij geloven dat hij in het verkeerde lichaam was geboren. Onder de oudere Spaanse genderwet onderging hij bevestigende therapie waarbij psychologen bevestigden dat hij eigenlijk een vrouw was gevangen in een mannenlichaam, wat seksistische stereotypen over wat een vrouw maakt versterkte. Hij begon met cross-sekse hormonen en onderging later een vaginoplastiek. In eerste instantie ervoer hij gendereuforie en werd hij sociaal gezien als vrouw, maar ongeveer anderhalf jaar na de operatie kreeg hij te maken met lichamelijke complicaties, waaronder urethrastenose. Hij zegt dat chirurgen tijdens een reconstructie zonder goed geïnformeerde toestemming op hem hebben geëxperimenteerd, zijn plasbuis zonder waarschuwing hebben verplaatst en hem als proefkonijn hebben behandeld. Dit fysieke trauma viel samen met een diepe mentale crisis. Hij begon zich af te vragen wat het eigenlijk betekent om je 'een vrouw te voelen', en realiseerde zich dat het concept volledig steunde op seksistische stereotypen in plaats van biologische realiteit. Hij concludeerde dat hij was misleid door medische professionals en dat het onmogelijk is om van geslacht te veranderen. Hij ziet zichzelf nu als een homoman die werd blootgesteld aan ernstige homofobie, niet als een vrouw, en ondergaat exploratieve psychotherapie om de wortels van zijn dysforie in jeugdtrauma, vaderlijk misbruik en maatschappelijke afwijzing aan te pakken. Mercado is kritisch over de huidige Spaanse zelf-ID-transwet, die volgens hem ruimte biedt aan fetisjisten en psychologische waarborgen wegneemt, en hij veroordeelt het toedienen van puberteitsremmers en cross-sekse hormonen aan minderjarigen als kindermishandeling en ongecontroleerd medisch experimenteren. Hij houdt vol dat dysforie eerst grondig psychologisch moet worden onderzocht voordat onomkeerbare stappen worden gezet. Hij merkt op dat de medische transitie hem heeft opgezadeld met chronische gezondheidsproblemen en aanhoudend mentaal leed, zonder zijn onderliggende conditie op te lossen, wat hij omschrijft als een mentale stoornis die echte behandeling nodig heeft, niet bevestiging.