Overpeinzingen van een vrouw die is gedetransitioneerd
Ik ben mijn borsten, mijn vruchtbaarheid en mijn oude stem kwijtgeraakt—permanent—omdat een genderkliniek mijn zelfdiagnose binnen enkele maanden bevestigde en nooit naar trauma vroeg. Dit gebeurt nu bij kinderen.
Overzicht
Watson, een 30-jarige vrouw die is gedetransitioneerd, vertelt hoe seksueel trauma uit haar jeugd haar ertoe bracht om op 24-jarige leeftijd te transitioneren, binnen enkele maanden testosteron te krijgen en op 26-jarige leeftijd een dubbele mastectomie te ondergaan zonder enige verkenning van onderliggende problemen. Ze leeft nu met onomkeerbare veranderingen – een diepe stem, baard, haaruitval en geen borsten – en waarschuwt dat spijt veel voorkomt, maar wordt verzwegen door clinici en LGBTQ-kringen.
Volledige Video Samenvatting
Watson, een 30-jarige vrouw die is gedetransitioneerd, opent haar ongepolijste YouTube-monoloog van 45 minuten met een tirade over twee recente culturele brandhaarden die haar boos hebben gemaakt: de Wi Spa-controverse in Los Angeles—waar een vrouw bezwaar maakte tegen een naakte persoon met een mannelijk lichaam in het vrouwengedeelte—en een artikel dat betoogde dat “kink thuishoort op Pride” en zichtbaar zou moeten zijn voor kinderen. Ze plaatst beide in het kader van een bredere aanval op de grenzen van vrouwen en kinderen, en stelt dat “fuck die vrouwen, fuck die kinderen” in feite de strijdkreet is geworden van activisten die, volgens haar, de blootstelling van minderjarigen aan volwassen seksualiteit normaliseren. Vervolgens gaat Watson in op haar eigen verhaal en legt ze uit dat ze een detransitioner is: ze leefde ongeveer vijf jaar als trans man, spoot vanaf haar 24e testosteron en onderging op haar 26e een dubbele mastectomie, voordat ze van koers veranderde. Ze beschrijft hoe haar aanvankelijke “genderdysforie” in haar tienerjaren opkwam na herhaalde seksuele aanrandingen door mensen die ze vertrouwde, waardoor ze het haatte om vrouw te zijn en, nadat ze online transgemeenschappen ontdekte, concludeerde dat ze als man geboren had moeten worden. In de genderkliniek in 2015, zegt ze, bevestigden clinici haar zelfdiagnose binnen enkele maanden en schreven ze testosteron voor zonder haar trauma, psychiatrische voorgeschiedenis of andere comorbiditeiten te onderzoeken. Watson leeft nu met onomkeerbare veranderingen—een lagere stem, baardgroei, haaruitval en het ontbreken van borsten—en waarschuwt dat “je nooit meer zult zijn zoals je vroeger was.” Tot jongere kijkers of mensen die pas net aan het detransitioneren zijn gericht, benadrukt Watson dat spijt vaak voorkomt maar wordt doodgezwegen: therapeuten bestempelen detransitioners óf als non-binair, óf haken helemaal af, en LGBTQ-kringen sluiten hen vaak buiten als afvalligen. Verwijzend naar een enquête onder 237 detransitioners en haar eigen inbox merkt ze op dat de meeste berichten komen van ouders van tieners die plotseling een transidentiteit aannemen, van trans personen die bang zijn spijt te uiten, of van detransitioners die vragen hoe lang het terugdraaien duurt. Ze spoort ouders aan om zich uit te spreken voordat medicalisering plaatsvindt, en betoogt dat er een venster bestaat—tussen sociale transitie en de eerste hormoondosis—waarin een eerlijk gesprek een kind in nood mogelijk nog kan bijsturen richting traumagerichte therapie in plaats van onomkeerbare behandeling. Bovenal wil ze dat detransitioners weten dat, hoewel lichamen blijvend kunnen veranderen, schaamte en eenzaamheid geen noodlot zijn: zijzelf heeft een liefdevolle relatie en houdt vol dat het leven na detransitie, hoe moeilijk ook, nog steeds vol en de moeite waard kan zijn.