"Ik heb spijt dat ik de dokters heb vertrouwd" die me aanzetten tot geslachtsverandering
Ik was 25, autistisch, geplaagd door OCD. De NHS-kliniek vroeg op dag één ‘Operatie?’, en dwong vervolgens het mes af toen ik aarzelde. Ik werd verminkt wakker, incontinent, en zeker dat ik verraden was. Kwetsbare volwassenen hebben bescherming nodig, niet ultimatums.
Overzicht
Ritchie Herron kwam in zijn vroege jaren 20 terecht bij de genderzorg van de NHS met ongediagnosticeerd autisme en ernstige OCD. Na 2,5 jaar therapie – waarin hij herhaaldelijk chirurgie weigerde – gaf de kliniek hem een ultimatum: operatie of ontslag. In 2018 onderging hij een onomkeerbare geslachtsveranderende operatie, kreeg complicaties en wist meteen dat het een vergissing was. Herron zet zich nu in voor betere waarborgen in de geestelijke gezondheidszorg en stelt dat chronologische volwassenheid alleen niet voldoende is om kwetsbare patiënten te beschermen.
Volledige Video Samenvatting
Ritchie Herron, die nu spreekt als iemand die is gedetransitioneerd, zegt dat hij begin twintig bij de NHS kwam met een zware last van ongediagnosticeerd autisme en ernstige obsessieve-compulsieve stoornis, samen met een levenslang gevoel van vervreemding. Tegen zijn 25e ontdekte hij "genderdysforie" online en had het gevoel dat het al zijn worstelingen verklaarde. Zodra die overtuiging postvatte, herinnert hij zich, boden de online transgemeenschap en vervolgens de medische professionals die hij ontmoette geen weerstand—alleen bevestiging. Hij trad in 2015 formeel toe tot het genderklinieksysteem, waar de allereerste vraag die hem werd gesteld was: "Wil je een operatie?", hoewel hij benadrukt dat hij therapie zocht, geen operatie. Gedurende de volgende tweeënhalf jaar onderging Herron therapie maar weigerde herhaaldelijk een operatie. Hij zegt dat de kliniek uiteindelijk een ultimatum stelde: accepteer de operatie of word ontslagen. Tegen die tijd, legt hij uit, had hij de constante boodschap geabsorbeerd dat hij een "ideale kandidaat" was, en alle resterende twijfels werden herkaderd als geïnternaliseerde transfobie of onvermijdelijke fysieke achteruitgang veroorzaakt door hormonen. In 2018, zich in het nauw gedreven voelend en nog steeds vertrouwend op de clinici, onderging hij een geslachtsveranderende operatie. De ingreep zelf was ingewikkeld—hij leed aan bloedingen, aanhoudende urineproblemen en pijn—en op het moment dat hij wakker werd, wist hij "dat ik dat niet had moeten doen." Herron benadrukt dat hij niet tegen transitie voor anderen is; hij benadrukt dat het proces ooit diende als een "brug" uit een zeer donkere periode van zijn leven. Waar hij nu voor campagne voert, zijn robuuste waarborgen voor kwetsbare patiënten, ongeacht hun leeftijd. Hij betoogt dat psychische comorbiditeiten, autisme, verslaving of andere factoren het vermogen van een persoon om medisch gezag te weigeren kunnen ondermijnen, en dat chronologische volwassenheid alleen geen voldoende waarborg is. Terugkijkend op de jaren dat hij als "Abby" leefde, zegt hij dat hij al in 2015-17 begon te proberen afstand te nemen van die identiteit, omdat hij voelde dat hij had gekregen wat hij nodig had uit de ervaring. Zijn spijt, herhaalt hij, zijn niet de jaren in transitie, maar het "vertrouwen" in de clinici die, naar zijn mening, er niet in slaagden een kwetsbare patiënt te beschermen.