Genderdysforie vastgesteld na één bezoek
Eén middag, één behandelaar, één ingestudeerd script, en Medicaid betaalde voor mijn castratie. Een maand later was ik suïcidaal. Spijt is niet zeldzaam; het ligt alleen begraven onder ideologie en scalpels.
Overzicht
Forest Smith vertelt hoe één bezoek aan een genderkliniek in Portland op zijn 20e ertoe leidde dat hij chirurgisch werd gecastreerd en borstimplantaten kreeg, alles betaald door Medicaid, nadat hij was gecoacht in ‘wat hij moest zeggen’. Vier jaar transitie, mogelijk gemaakt door maatschappelijke diensten, eindigde in suïcidale spijt, PTSS-flashbacks en een lange weg terug naar familie, werk en testosteronvervangende therapie.
Volledige Video Samenvatting
Forest Smith herleidt zijn weg naar een transgenderidentiteit tot een jeugd die werd getekend door vroege blootstelling aan online erotica op negenjarige leeftijd, gevolgd door travestie op zijn twaalfde. Opgegroeid in een religieus gezin zegt hij dat die ervaringen versmolten met schaamte en geheimhouding, wat de angst veroorzaakte die hij later “genderdysforie” zou noemen. Op zijn zestiende kreeg hij op school “queertheorie”-workshops die sekse en gender presenteerden als vloeiende spectra, en op de universiteit “kookten” de onderliggende schaamte en academisch falen “over” in de overtuiging dat transitie het antwoord was. Tijdens een lange rit door noodweer van Tennessee naar Oregon hoorde hij een NPR-item dat transitie bevestigde, zag dat als een teken en keerde naar huis terug, vastbesloten medische verandering na te streven. In de TransActive-kliniek in Portland werd bij Forest volgens zijn zeggen in één bezoek genderdysforie vastgesteld door een transgeïdentificeerde clinicus die hem, zo beweert hij, coachte over “de dingen die je moet zeggen” om hormonen te krijgen. Hij begon op zijn twintigste met oestrogeen, ondanks dat hij herhaaldelijk zijn zorgen over vruchtbaarheid uitte en te horen kreeg dat de effecten omkeerbaar waren. De therapie, herinnert hij zich, was gericht op het deconstrueren van twijfels in plaats van ze te onderzoeken, schreef elk leed toe aan maatschappelijke transfobie en schreef activisme voor als remedie. Maatschappelijke instanties zorgden voor gratis kleding, borstvormen, huisvesting en gemeenschap, wat hij “een heel bestaan dat werd ondersteund” door LGBTQ-programma’s noemt. Na vier jaar overtuigden kennissen die gecastreerd waren zonder volledige “onderlijfoperatie” hem ervan dat een orchidectomie een gezonder, non-binair pad was; gesprekken over kruidenhormonen op anarchistische kampen maakten het idee nog gewoner. Forest onderging uiteindelijk zowel een orchidectomie als een borstimplantatenoperatie, betaald door Medicaid. Binnen enkele weken werd hij overspoeld door suïcidale spijt, maar voelde zich gevangen door de ideologie die spijt behandelt als een verwacht onderdeel van de transervaring – “Ik had er spijt van, maar ik was niet berouwvol”, schrijft hij, Jane Austens formulering lenend. Er begonnen flashbacks en nachtmerries; hij werd wakker “gillend nee”, en herbeleefde het moment van de castratie. Pas een ernstige COVID-ziekte dwong hem terug naar het huis van zijn ouders, waar de ideologie “begon af te brokkelen”. Luisteren naar de podcast Gender: A Wider Lens, dagboek bijhouden en zorgen voor zijn stervende grootouders werden ankers in zijn herontdekking. Hij noemt het verdriet “extreem”, zegt dat hij PTSS nu “niet lichtvaardig” begrijpt, en begon in januari 2021 met testosteronsuppletietherapie; in juli was hij weer aan het werk en maanden later liet hij de borstimplantaten verwijderen. Tegenwoordig bedient Forest machines in dezelfde conservenfabriek waar zijn ouders elkaar ontmoetten, studeert hij automotive techniek aan een community college en schrijft hij zowel een Substack als een memoir om “de psychologie van wat me tot transitie bracht” te ontleden. Hij benadrukt zijn dankbaarheid voor herwonnen familiebanden, vast werk en een waardesysteem dat hij naar eigen gevoel van de grond af moest herbouwen na de medische en ideologische omweg die begon met één bezoek en een diagnose die in één middag werd gesteld.